۱۵ سال پیش بود که حدود ۱۵۰ خانوار از اهالی شهرستان شاهرود به عشق امام رضا (ع) راهی مشهد شدند. آنها قصد کرده بودند که مسجد و حسینیه‌ای در این شهر بسازند، خیری پای کار آمد و مجتمع فرهنگی منتظرالمهدی(عج) در محله رسالت بنا شد.
مسجد امام‌رضا (ع) محل عبادت اهالی محله کوی امیرالمومنین(ع) است. زمین مسجد به مساحت ۱۲۰۰ مترمربع از طرف شهرداری اهدا شد و خیر کویتی به نام محمد جاسم وزان پای کار آمد تا کلنگ این مسجد سال ۱۳۷۰ به زمین بخورد
دو سه هفته به افتتاح تنها مسجد عماریاسر دکتر صناعی، واقف زمین مسجد فوت کرد، چند روز بعدش دکتر تمیمی، دیگر بانی ساخت این مسجد هم به رحمت خدارفت تا این دو علی رغم تلاش فراوان در روز افتتاح مسجد حضور نداشته باشند.
عباس هوشمند متولد از قدیمی‌های محله سیدی است. گر چه تنها ۶ سال سواد مکتبی دارد، ولی نیکویی رفتار او در بنای درمانگاه خیریه‌ای در محله‌اش باعث شده تا مدیریت درمانگاه را به او بسپارند.
اینجا «مهرانه» است؛ حاصل دغدغه‌مندی تعدادی از بانوان که تصمیم گرفته‌اند اوقات فراغتشان را به کاری گره بزنند که هم به طبیعت احترام بگذارند و هم مرهمی برای درد کودکان مبتلا به سرطان باشند.
مؤسسه عام‌المنفعه ضیافت‌الزهرا (س) در محله شهید قربانی، نیازمندان را خودکفا می‌کند، آدم‌هایی که بعضی‌شان هیچ مهارتی نداشتند، بعضی‌شان سال‌ها از بازار کار دور مانده بودند و بعضی دیگر حتی اعتمادبه‌نفس شروع دوباره را از دست داده بودند.
ابوالقاسم زرکار موسس خیریه اهل بیت (ع) می‌گوید: برای انجام کارهای خیریه‌ای باید درآمدی ثابت پیدا می‌کردم به همین دلیل، کارگاه تولیدی پلاستیک زدم و از درآمد حاصله به کمک سایر اعضا، موسسه خیریه تاسیس کردم.
حسین علی قلی‌زاده معلم محله دروی می‌گوید: در روستا که خدمت می‌کردم تعداد دانش‌آموزان کم بود و از درآمد شخصی‌ام می‌توانستم نیازهایشان را برطرف کنم، اما با منتقل شدن به مشهد، کمک‌رسانی به دانش‌آموزان را با کمک عده‌ای خیر ادامه دادم.
۵۰ سال پیش بود که اولین بازسازی در مسجد صاحب الزمان (عج) انجام شد. همه‌اش به خرج اهالی بود و همت خود آنها. زمین وسیع مسجد از حالت انباری ساده با یک گنبد چوبی و کاهگلی تبدیل شد به مسجدی با حوض بزرگ.
از سال۱۳۷۴ مسجد امام رضا(ع) تاسیس شد؛ البته در ابتدا نمازگزاران در زیرزمین مسجد نماز می‌خوانند، اما به همت خیرین این بنا گسترش پیدا کرده و در حال حاضر نیز این تعمیر و ساخت و ساز ادامه دارد.
در محله کمترکسی هست که زهرا ظهری را نشناسد. او بخشی از خانه‌اش را به فعالیت‌های خیریه‌ای اختصاص داده است؛ فضایی که قبلا آرایشگاه او بوده و خانم‌های محله به آن مراجعه می‌کردند، اما حالا همان خانم‌ها، بسته‌های معیشتی را آماده می‌کنند.
ایده ساخت و افتتاح مؤسسه خیریه «کهریزک»، برای بانو اشرف بهادرزاده قندهاری، قصه یک ساختمان و آجر و آهن نبود. می‌خواست سالمند بی پناه، معلول رهاشده، بیماری که خانواده اش شکست خورده‌اند و... را همراهی کند و همین اتفاق هم افتاد.
زهرا نجفی نه مؤسسه خیریه‌ای به نام خودش دارد و نه عنوان خاصی برای کارهای نیکوکارانه‌اش انتخاب کرده است. او فقط گاهی چند‌عکس یا کلیپ کوتاه در گروه فضای مجازی منتشر می‌کند تا همراهانش بدانند حمایت‌هایشان به ثمر رسیده است.
خیریه محبان‌المجتبی(ع) در محله شهید مطهری، از سال ۱۳۶۴ توسط خیرین ساخته شد و امروز با کمک خیرین به ۱۳۹ خانوار تحت پوشش خدمات‌رسانی و با آموزش هنر به آنها به خودکفایی‌شان کمک می‌کند.
در زمان اواخر قاجار و اوایل پهلوی، نگهداری از اطفال بی‌سرپرست و رهاشده نیز از وظایف مدیریت شهری به شمار می‌رفت. با ساخت شیرخوارگاه شهرداری مشهد، اوضاع تا حدی دگرگون شد و بهبود یافت. پیش از این، تنها پناهگاه کودکان، خیریه‌ها یا دارالعجزه آستان قدس بود.
سال‌هاست که در همسایگی هم با خوبی و خوشی زندگی می‌کنند؛ از دیدار هم خوشحال و از دوری هم ناراحت می‌شوند. اما آنچه این دوستی و همسایگی را پررنگ‌تر کرده، حس کمک‌رسانی به خانواده‌ها و افراد نیازمند محله است.
مریم طباطبایی‌فخار، واقفی است که در میانه جوانی، دست‌گیر نیازمندان شده است. او خانه میلیاردی‌اش را برای شادی روح پدر و مادر وقف کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست کرده است.
مهد کودک زهرای مرضیه (س)، خیریه صاحب‌الزمان (عج)، ایجاد اشتغال برای بانوان و.... فقط بخشی از فعالیت‌های فاطمه بهلولی است که طی سال‌ها برای ارتقای فرهنگی و معیشتی اهالی پورسینا انجام داده‌است.
نرگس درویش‌زاده کسی است که در خانه یک مادر نمونه و در محیط اجتماعی نیز یک فعال فرهنگی است. به قول خودش اولین شاگردانش، فرزندانش بوده‌اند و همه جوانان محله را به دید فرزندانش نگاه می‌کند.
سال۵۷ وقتی کلنگ احداث مسجد امام‌صادق (ع) در خیابان دانشگاه مشهد به زمین زده شد، هیئت‌امنا به سراغ مرحوم علامه‌تهرانی رفتند، اما ایشان نپذیرفت و با تأکید گفتند بروید سراغ آیت‌الله زنجانی که ایشان از همه برای این امر مناسب‌تر است.