آوازه خیرخواهیاش میان اهالی محله، پیچیده است؛ پزشکی که در سه دهه گذشته با روی گشاده و نسخههایی شفابخش خود، بیماران را که با حالی بد به مطبش آمدهاند، به امید سلامتی، بدرقه کرده است.
بیتالزهرای خیابان صدف جاییکه در چهاردهه فعالیت مستمر ثابت کرد که آموزش و تربیت نسل فردا، محدود به کلاسهای مدرسه نیست و حالا مهین شریفالحسینی از فارغالتحصیلانی میگوید که مسیر موفقیت را از حیاط کوچک و کتابخانه محلی این خیریه آغاز کردهاند.
انتخاب نرگس فتحاللهی و دوستانش برای دست به دست کردن وسایل مازاد خانه در محله طبرسیشمالی، چهارشنبهها بود، به نیت عنایت و به یاد کرامت امام رضا (ع).حالا هرکس وسیله سالمی دارد که به کارش نمیآید، معرفی میکند تا به دست کسانی برسد که به آن نیاز دارند.
قصه شکلگیری خیریه «یاوران امام علی (ع)» به سالهای جنگ تحمیلی برمیگردد؛ زمانیکه کمکهای خیرخواهانه مردم برای دستگیری از نیازمندان، شکل سادهای داشت و مردم بیدریغ به هم کمک میکردند.
اصغر احمدی آوازخوان و نوازنده سهتار محله چهاربرج، حدود ۳ دهه است، صدایش را وقف حضور در برنامههای خیریه کرده است.
سال ۵۷ بود که با حس نیاز محله به برگزاری نمازهای جماعت در خیابان توس ۴۲ در محله امام هادی(ع) مشهد، پنج نفر بانی اصلی شدند و زمینی را خریداری کردند و مسجدی ساختند که نامش را پنجتن آل عبا گذاشتند.
در خیریه علوی به شیوه مولا علی (ع) شبها خوار و بار را در خانههایشان میگذاشتیم، در میزدیم و خودمان جایی مخفی میشدیم؛ آن اقلام را که بر میداشتند میرفتیم دنبال کارمان.
حاج غلامحسن نوروزی و حاج غلامرضا صفاری از همان ۱۷، ۱۸ سال پیش که ساکن نیکروز شدند، دوست داشتند در محل زندگی خود، مسجدی داشته باشند تا ۶ خانواری که آنجا زندگی میکنند از آن استفاده کنند.
۱۵ سال پیش بود که حدود ۱۵۰ خانوار از اهالی شهرستان شاهرود به عشق امام رضا (ع) راهی مشهد شدند. آنها قصد کرده بودند که مسجد و حسینیهای در این شهر بسازند، خیری پای کار آمد و مجتمع فرهنگی منتظرالمهدی(عج) در محله رسالت بنا شد.
مسجد امامرضا (ع) محل عبادت اهالی محله کوی امیرالمومنین(ع) است. زمین مسجد به مساحت ۱۲۰۰ مترمربع از طرف شهرداری اهدا شد و خیر کویتی به نام محمد جاسم وزان پای کار آمد تا کلنگ این مسجد سال ۱۳۷۰ به زمین بخورد
عباس هوشمند متولد از قدیمیهای محله سیدی است. گر چه تنها ۶ سال سواد مکتبی دارد، ولی نیکویی رفتار او در بنای درمانگاه خیریهای در محلهاش باعث شده تا مدیریت درمانگاه را به او بسپارند.
اینجا «مهرانه» است؛ حاصل دغدغهمندی تعدادی از بانوان که تصمیم گرفتهاند اوقات فراغتشان را به کاری گره بزنند که هم به طبیعت احترام بگذارند و هم مرهمی برای درد کودکان مبتلا به سرطان باشند.
مؤسسه عامالمنفعه ضیافتالزهرا (س) در محله شهید قربانی، نیازمندان را خودکفا میکند، آدمهایی که بعضیشان هیچ مهارتی نداشتند، بعضیشان سالها از بازار کار دور مانده بودند و بعضی دیگر حتی اعتمادبهنفس شروع دوباره را از دست داده بودند.
ابوالقاسم زرکار موسس خیریه اهل بیت (ع) میگوید: برای انجام کارهای خیریهای باید درآمدی ثابت پیدا میکردم به همین دلیل، کارگاه تولیدی پلاستیک زدم و از درآمد حاصله به کمک سایر اعضا، موسسه خیریه تاسیس کردم.
حسین علی قلیزاده معلم محله دروی میگوید: در روستا که خدمت میکردم تعداد دانشآموزان کم بود و از درآمد شخصیام میتوانستم نیازهایشان را برطرف کنم، اما با منتقل شدن به مشهد، کمکرسانی به دانشآموزان را با کمک عدهای خیر ادامه دادم.
۵۰ سال پیش بود که اولین بازسازی در مسجد صاحب الزمان (عج) انجام شد. همهاش به خرج اهالی بود و همت خود آنها. زمین وسیع مسجد از حالت انباری ساده با یک گنبد چوبی و کاهگلی تبدیل شد به مسجدی با حوض بزرگ.
از سال۱۳۷۴ مسجد امام رضا(ع) تاسیس شد؛ البته در ابتدا نمازگزاران در زیرزمین مسجد نماز میخوانند، اما به همت خیرین این بنا گسترش پیدا کرده و در حال حاضر نیز این تعمیر و ساخت و ساز ادامه دارد.
در محله کمترکسی هست که زهرا ظهری را نشناسد. او بخشی از خانهاش را به فعالیتهای خیریهای اختصاص داده است؛ فضایی که قبلا آرایشگاه او بوده و خانمهای محله به آن مراجعه میکردند، اما حالا همان خانمها، بستههای معیشتی را آماده میکنند.
ایده ساخت و افتتاح مؤسسه خیریه «کهریزک»، برای بانو اشرف بهادرزاده قندهاری، قصه یک ساختمان و آجر و آهن نبود. میخواست سالمند بی پناه، معلول رهاشده، بیماری که خانواده اش شکست خوردهاند و... را همراهی کند و همین اتفاق هم افتاد.
زهرا نجفی نه مؤسسه خیریهای به نام خودش دارد و نه عنوان خاصی برای کارهای نیکوکارانهاش انتخاب کرده است. او فقط گاهی چندعکس یا کلیپ کوتاه در گروه فضای مجازی منتشر میکند تا همراهانش بدانند حمایتهایشان به ثمر رسیده است.