مادر شهید خراشادیزاده از خواب پرمعنایش میگوید که فرزند شهیدش به خوابش میآید و اصرار میکند «این مراسمی که میخواهید در خانه برایم برگزار کنید، ببرید در حرم برگزار کنید.»
محله
بهشتی
بهشتی محلهای نوستالژی و تاریخی در حدفاصل خیابان کوهسنگی و پادگان ارتش است. یکی از مکانهای مهم محله، بیمارستان۱۷شهریور است که نام پیشین آن، ششم بهمن بود. خیابان امیرکبیر در گذشته بهنام «ثریا» و خیابان بهشتی نیز بهنام رضاشاه بوده است. باغ الندشت از موقوفات آستانقدس یکی ازنقاط مهم محله بهشتی است.
نیروی دریایی ایران طی سالهای جنگ تحمیلی بیشاز ۱۰ هزار فروند کشتی نفتکش و تجاری را اسکورت کردند تا اقتصاد کشورمان دچار مشکل نشود.
پس از واقعه انفجار در دفتر حزب جمهوری در سال ۶۰ که منجر به شهادت دکتربهشتی شد، خود مردم بهطور غیررسمی این خیابان را «شهیدبهشتی» مینامیدند.
بیشترین قسمت مسجد حضرت ابوالفضل (ع) دراختیار خواهران است تا آنها بتوانند با خیالی آسوده برنامههای فرهنگی و اجتماعی را برگزار کنند.
وجود مرکز بهزیستی و بیمارستان هفدهشهریور سبب شده همیشه در دو سمت این خیابان خودرو پارک باشد. حدود دویستمتر سمت راست این معبر، مرکز «جامعه نابینایان» قرار داردو پیادهروسازی در همین فاصله، خاص این افراد اجرا شده است.
واحد خواهران مجتمع فرهنگی و تربیتی مسجد پنجتن (ع) در محله بهشتی با کمک خیران و اعضای مجتمع، تا حد توان برای رفع دغدغه زوجهای کمبرخوردار برای تهیه جهیزیه کوشیده است.
زهرا هوشیارامامی مربی خیاطی محله بهشتی میگوید: یکی از شاگردان کلاسم میگفت که افسردگی داشته و بهسراغ روانشناسی مشهور رفته است. او پیشنهاد کرده که در یکی از دورههای خیاطی ثبتنام کند.
یادگار جنگ برای امیر رهباردار دو دست قطعشده و چشمانی نابیناست اما او توانسته نقصهایش را با هوشمندی جبران کند. او با زبان، کلیدهای تلفن همراه را میفشار با انگشتان پایش خطوط بریل را میخواند.
شاید تعداد کمی از مردم بدانند که ناخداصمدی و تکاورانش بههمراه مردم خرمشهر ۳۴ روز ابتدای جنگ، نیروهای بعث را پشت دیوارهای شهر خرمشهر نگه داشتند.
خانههای قدیمی و درختان برافراشتهاش در محله شهید بهشتی نشان از اصالت این کوچه ها و محلات دارد.
میرسجاد موسوی تعریف میکند: به علت وضعیت بیناییام در سال آخر دبیرستان به ترک تحصیل و خانهنشین شدن مجبور شده بودم؛ اما نابینایی برای من، ته دنیا نبود.
هیئت متحده ابوالفضلی هیئتی است که نسل قدیم و جدید در کنار هم و دوشادوش هم برای برپایی هرچه باشکوهتر مراسم در آن تلاش میکنند.
حجتالاسلام محرابی، یکی از فعالان انقلابی محله بهشتی از سال ۱۳۴۷ در نجف اشرف با امام راحل آشنا شد.
محمدمهدی پارسایی از ۱۰ سال قبل آرشیو اسناد تصویری و مکتوب را در کل ایران و مشهد جمعآوری کرده و چندین مجموعه عکس از تهران قدیم و مشهد و سایر شهرستانها به چاپ رسانده است.
کوچه پارکینگ حکیم نظامی به موازات کوچه شهیدبهشتی ۵۹ و درست مقابل بوستان کوهسنگی قرار دارد؛ که تنها ۲ خانه در آن قرار گرفتهاست.
مراسم عزاداری بههمت بانوان مکتب نرجس (س) و همسرانشان در دهه اول محرم، در فضای باز بین خیابان ثامنالائمه (ع) ۱۴ و ۱۶ برگزار میشود.
مؤسسه «خانه تاریخ مشهد» در دو بخش «دیدهبانی حوزههای هویت تاریخ مشهد» و «تولید محتوا» فعالیتش را از سال ۱۳۸۶ آغاز کرد.
مهدی با سرمایهای مختصر کسبوکار خانگیاش را شروع کرد و بعد از ازدواج با همراهی همسرش پابهپای هم کار چوب و ساختن قابها را پیش میبرند.
کوهسنگی۸ را خیلی از قدیمیها با نام «کوچه کانادا» میشناسند؛ نوشابه خاطرهانگیز زردرنگی که کارخانه آن جزو اولین کارخانههای نوشابه در مشهد محسوب میشود.
همسایههای مسجد میدانند پنجشنبههای اول هر ماه میتوانند برای خرید برخی از مایحتاجشان به اینجا بیایند و بیواسطه آنها را تهیه کنند.