احمد غروبی، یکی از شهروندان محله جاهدشهر با استفاده از روشهای خلاقانه و ابتکاری خود با استفاده مجدد از آب شرب مصرف شده خانواده درختان زیادی را پرورش داده است.
در نقشه قدیمی مربوط به دهه سی مشهد، اسم کوچه دانشگاه ۱۷ را «باغ منبع» نامگذاری کرده بودند. این محدوده دردهه ۲۰، به خاطرمنبع آب بزرگی که در آن وجود داشته، مردم این اسم را رویش گذاشتهاند.
مهدی جهان، که از سه سالگی ساکن مشهدقلی شده و کمبود امکانات مردم این محله را از نزدیک لمس کرده با رسیدن به سن جوانی تصمیم میگیرد تا با کمک و همراهی اهالی، شکل و بافت محله خود را تغییر دهد.
خانواده محله مصلا الگوی جدیدی برای مصرف آب ارائه کردند. دو سطل آب در کنار هم، یکی برای شستشو و دیگری جمع آوری آب وضو و آب شرب بدون چربی این روال همیشگی زندگی در خانواده چاویده است.
امیر مظلومی شهروند با ذوق محله طالقانی جلوی خانهاش یک قفسه کتابخانه ساخته که هیچ قفلی ندارد، یک شیر آب برای استفاده عموم نصب کرده و روی درخت جلو منزلش یک لانه پرنده گذاشته است.
احسان محمدزاده و حمید درافشان، دو جوان دههشصتی محله بلال، استارتاپ جذابی را راهاندازی کردهاند و قرار است هم فرهنگ صرفهجویی را در میان مردم جا بیندازند و هم اینکه یک راهکار عملی ارائه دهند.
در دیوارِ همه خانههای احمدآباد سوراخ یا سویی تعبیه شده بود که از میان آن جوی آبی عبور میکرد. این جوی آب از باغ سرمسازی میآمد.
فتحعلی شاه بهرسم سپاس از دوراندیشی اسماعیلخان، هموزنش به او طلا اهدا میکند. این سردار، طلاها را صرف ساختن سنگاب حرم رضوی میکند.
هدررفت آب هنگام استحمام، دغدغه ذهنی مصطفی خلیلزاده، نوجوان محله رضاشهر شده بود.
قسمت ناگوار ماجرا اینجاست که با کاستهشدن از حجم فاضلاب خانگی و افزایش سموم فاضلاب صنعتی به احتمال زیاد، در آینده محصولات کشاورزی خطرناکتری در این مزارع تولید میشود.
محمد افضلی، بزرگ قبیله میگوید: سالهای قبل در اطراف روستای صالحآباد چادر میزدیم تا دامهایمان از علفزارهای سرسبز آن اطراف تغذیه کنند. اما سهسال است که قحطی و بیآبی امانمان را بریده.
اسناد تاریخی نشان میدهد دشت مشهد از سدههای دور خشک بوده و راستش اصلا نباید تا این حد، گسترش پیدا میکرده است.
با وجود قولهای مکرر مسئولان برای جمعآوری بساط فاضلاب کشفرودسبزیهای آلوده همچنان سلامت مردم را تهدید میکند.