فاطمه کریمی با مداد رنگی حماسه را روایت می‌کند 
قراربچهها در پناهِ مسجد حضرت فاطمهالزهرا(س) 
فاطمه کریمی با مداد رنگی حماسه را روایت می‌کند
طراحی چهره برای فاطمه کریمی فراتر از یک علاقه ساده است. او عاشق این رشته هنری است و حتی در ایام مدرسه نیز دست‌کم دو‌بار در هفته و هر بار، دو ساعت کامل برایش وقت می‌گذارد.
طراحی چهره برای فاطمه کریمی، دانش‌آموز پایه دهم هنرستان بدیع در محله عباس‌آباد، فراتر از یک علاقه ساده است. او عاشق این رشته هنری است و حتی در ایام مدرسه نیز دست‌کم دو‌بار در هفته و هر بار، دو ساعت کامل برایش وقت می‌گذارد.
امید محله شهید‌قربانی، پس‌از یک سال آموزش‌دیدن حرفه‌ای، اکنون به سطحی رسیده است که می‌تواند توانمندی خود را در راه اعتقاداتش، صرف کند. نخستین تجربه او، تابستان پیش رقم خورد؛ وقتی که اثر هنری‌اش در جمع ۴۴اثر برگزیده دانش‌آموزان مشهدی، با موضوع چهره شهدای مدرسه میناب، قرار گرفت و در نقاط مختلف مشهد، مثل نگارخانه رضوان در کوهسنگی و نگارخانه ارم در محله پنجتن به اکران عمومی درآمد.
-چه زمانی متوجه علاقه‌ات به نقاشی شدی؟
از وقتی یادم می‌آید، نقاشی‌کشیدن را دوست داشتم. دورترین تصویری که از بچگی‌ام یادم هست، برمی‌گردد به سه‌سالگی‌ام که برگه‌های دفتر نقاشی‌ام تمام شده بود و من داشتم روی دیوار‌های خانه، با مدادرنگی نقاشی می‌کردم. مدرسه هم که رفتم، از کلاس اول ابتدایی تا الان، همیشه گوشه کتاب و دفترهایم پر از نقاشی بوده است.
-طراحی چه حسی به تو می‌دهد؟
آرامشی که مشابه ندارد. تنهایی‌ام را پر می‌کند و من را از وقت‌گذرانی در فضای مجازی، دور نگه می‌دارد.
-علاقه‌ات را چطور پیگیری کردی؟
چند‌جایی کلاس رفتم، اما مبتدی بودند و من چیز‌هایی را که می‌گفتند، بلد بودم. پاییز پارسال به کانون حضرت خدیجه (س) در طبرسی‌شمالی رفتم و باخانم یسنا محمدنیا آشنا شدم. حالا به صورت تخصصی طراحی انواع چهره مثل کودک، سالخورده و... را تمرین می‌کنم.
-چه سبک‌هایی یاد گرفته‌ای؟
هایپررئال کار می‌کنم، سیاه‌قلم و مدادرنگی. البته مدادرنگی را بیشتر دوست دارم؛ چون از رنگ‌ها انرژی می‌گیرم. سیاه و سفید، زود خسته‌ام می‌کند.
-می‌خواهی طراحی و نقاشی را تا کجا پیش ببری؟
همچنان دارم به کلاس‌های کانون حضرت خدیجه (س) می‌روم. می‌خواهم کاملا حرفه‌ای بشوم؛ برای همین فعلا سفارش قبول نکرده‌ام. در ذهنم این است بزرگ‌تر و حرفه‌ای‌تر که شدم، آموزشگاه بزنم و تدریس کنم.
-رشته درسی‌ات و طراحی، ارتباطی باهم دارند؟
من در هنرستان بدیع، گرافیک یارانه‌ای می‌خوانم. هر‌دو رشته‌هایی هنری هستند و دنیایی وسیع دارند. قصدم این است که در دانشگاه، عکاسی را انتخاب کنم و این رشته هنری را هم یاد بگیرم.
-تجربه حضور در جشنواره‌های هنری را داری؟
اولین تجربه‌ام، نمایشگاه زنگ پرواز بود که بهار و تابستان امسال در فرهنگ‌سرای انقلاب اسلامی برگزار شد. هر دانش‌آموز می‌توانست به سلیقه خودش، چهره یکی از شهدای مدرسه شجره میناب را انتخاب و با سبک دلخواهش طراحی کند. من حنانه ذاکری‌خواهان را انتخاب کردم.
-چرا در این نمایشگاه شرکت کردی؟
فاجعه مدرسه میناب که اتفاق افتاد، دلم خیلی سوخت. بهار بود که در کانال مدرسه، آگهی شرکت در نمایشگاه را دیدم. خواستم کاری کرده باشم و یکی از آثارم، تصویر شهدای میناب باشد.
-از میان شهدای این مدرسه، چرا انتخاب تو، حنانه شد؟
چشم‌هایش من را گرفت. وقتی به عکسش نگاه می‌کردم، انگار که زنده بود و با من حرف می‌زد. بقیه عکس‌ها این حس را به من نمی‌داد. یک هفته روی چهره‌اش وقت گذاشتم تا شد چیزی که می‌خواستم.
* این گزارش یکشنبه ۲۴ آبان‌ماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۸۷ شهرآرامحله منطقه ۳ و ۴ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
