مزرعه التیمور در گذشته از نظر منابع آب، وضعیت ممتازی داشت و اینکه کشاورزان این مزرعه میتوانستند به کشت برنج، بهعنوان محصولی نیازمند آب فراوان بپردازند، دلیلی بر این ادعاست.
مزرعه «اَلَه تیمور» یکی از موقوفات مدرسه «پایینپا» است. با این حال عموم مردم آن را «التیمور» مینامند و داستانی نیز برایش دارند که هرچند منبع تاریخی ندارد از دید تاریخ شفاهی میتواند جالب توجه باشد. آنها معتقدند در گذشته نام مزرعه «آلتیمور» بوده است و دلیل آن هم سکونت لشکریان تیمور در این حوالی بوده است.
خادمان نوجوان سهسالی میشود که بهاتفاق دوستانشان در مناسبتهای ملی و مذهبی، بساط چایشان را با شوق و ذوق برپا میکنند و یک استکان چای داغ دست مردم میدهند.
بین چند انبار ضایعاتی، پلاک ۷۷ دنیای دیگری است. دیدن آن همه گل و گلدان که رنگ سبز روستا را روی آن پاشیدهاند، رؤیایی مبهوتکننده است و پایمان را سست میکند.
تلخی ماجرا این است برخی از اتباع به عهدی و پیوندی که بستهاند پایبند نمیمانند و ایران را ترک میکنند، آن وقت زن بیپناه میماند و فرزندانی قد و نیم قد بدون شناسنامه و هویت.
آقای ساغری و خانم منتظری که دو فرزند معلول دارند، نهتنها از فعالان فرهنگی محله پنجتن و تقریبا همهکاره مجتمع هستند بلکه از زمان افتتاح مسجد کمالی عهدهدار کارهای آن هم شدهاند.
نوکاریز کمبودهای بسیاری همچون نداشتن فضای سبز و مرکز درمانی دارد. بلاتکلیفی اراضی بایر و وجود انبارهای ضایعات هم بلای جان مردم شده است.
برخی از اهالی معتقدند در گذشته نام مزرعه «آلتیمور» بوده و دلیل آن هم سکونت لشکریان تیمور در این حوالی بوده است.