مصطفی سزاوار، عکاس ۶۷ ساله میدان دهدی (سوم اسفند) میگوید که عکاسی را نزد پدرش که هم اکنون ۹۲ سال دارد. او این این مغازه را ۵۰ سال پیش به قیمت ۱۷ هزار تومان خریده است.
محمود هراتی میگوید: چندسال پیش سفارش تراشیدن سنگ یک جوان خوشتیپ را برایم آوردند و من شروع کردم به تراش چهرهاش روی سنگ. چند روز بعد مادرش سنگ قبر سنگین پسرش را در بغل گرفت و شروع کرد به گریهکردن.
آقای خاورداد چندسالی است که پس از فوت خواهرهمسرش، سرپرستی دو پسر او را برعهده گرفته است. او از رحمت و برکتی میگوید که در این چند سال در زندگیشان پدیدار شده است. میگوید: من فقط نگران مسائل تربیتی آنها هستم.
محمدعلی وکیلی که ۸۶ سال سن دارد، ساکن محله کوی پلیس است، او مقابل خانهاش درختان بیشمار میوه و گیاهان مختلف میکارد تا به قول خودش بتواند حداقل نفسی تازه در این محل بکشد.
فرامرز نهاوندی جوان خوشقدوقامتی بود که فوتبالش به دل مینشست. او در کسوت مربی، به نظم و انضباط بسیار مقید بود و در یک رقابت سخت و مهم ابومسلم، پنج بازیکن اصلیاش را که زیادهخواهی کرده بودند، کنار گذاشت تا نظم را فدای نتیجه نکند!
دکتر ابوالقاسم رضایی، متخصص ارتوپد بیمارستان امام زمان (عج) است. او را به عنوان دکتر خیرخواه میشناسند چون تمام عمر کاریاش را وقف بیماران نیازمند کرده است.
علی رضایی قهرمان ووشو استان میگوید: راز موفقیتم را در سخنی میدانم که سالها قبل روی دیوار مدرسه خوانده بودم: «آن کس که تلاش میکند، خوشبخت است.» این جمله ناخودآگاه در ذهنم نشسته بود که اگر میخواهم خوشبخت شوم، باید تلاش کنم.