خیابان ابوذر، یعنی از ابتدای سیلو تا مسلم شمالی که به نام ابوذر غربی شناخته می‌شود، قدمتی در حدود ۴۰ سال دارد.
آنچه مسجد مالک‌اشتر را خاص می‌کند پرورش نیرو‌های هنرمند و انقلابی است. در این مسجد داوود کیانیان نمایش‌نامه نویسی و علیرضا باوندیان قصه‌نویسی آموزش می‌داده است.
آنچه در طول صد سال موجب شده نقل مسجد موسی‌بن جعفر (ع) در میان مردم مشهد دهان به دهان بچرخد، سفره‌های نذری ریشه‌دار آن در چهارشنبه‌ها است.
نوغان یکی از شهرهای قرارگرفته در دشت توس و مرکز آمدوشد بزرگان و صاحبان علم بوده است. رجال و شخصیت‌های زیادی نزدیک به ۱۰ قرن از محله نوغان برآمدند.
به گفته ساکنان قدیمی، این کوچه اوایل دهه۶۰ خاکی بود و آبادانی نداشت. به‌مرور فعالیت مراکز آموزشی و اداری در این کوچه، آن را به یکی از معابر شلوغ و پر‌تردد شهر تبدیل کرد.
چله امسال را میهمان پیر محله فردوسی شدیم. حاج‌عبدالله ابهری، کهن‌سال‌ترین فردی است که در اسلامیه متولد شده و عمر صد ساله‌اش را همین‌جا سپری کرده است.
خیابان دانش‌آموز۵، سه مدرسه دخترانه دارد و با‌توجه‌به تنوع رشته‌ها و دوره‌های آموزشی، این معبر با بازگشایی مدارس در ابتدای مهر، روز‌های شلوغ‌تری را سپری خواهد کرد.
کوچه حوض نو، قبل از خرابی بازار بزرگ، ادامه کوچه‌های مخابرات و حوض‌آب بود که از این بازار تا فلکه آب امتداد داشت.
وجود باغ ملک‌آباد به عنوان بزرگ‌ترین فضای سبز شهر در یک سمت این معبر، آن را خوش‌منظر و خوش‌آب‌و‌هوا ساخته است.
نمای ساده و گنبد‌های طلایی مسجد حجت بن الحسن (عج) سال هاست از روی تپه‌های ارتفاعات جنوبی چشم نوازی می‌کند.
کوچه آیت‌الله شیرازی ۹ که قدیمی‌ها آن را با نام «آب‌میرزا» می‌شناسند به‌دلیل سکونت افرادی برجسته در طول زمان، دارای اهمیتی ویژه در تاریخ شهر و حتی کشور است.
در چمن۹۳ درمقابل هر خانه، نهال‌های کم‌جان یا درختان تنومند و شاخه‌های آویزان گذری سر‌سبز و خرم با عطری دل‌انگیز به وجود آورده است.
حافظه سیداصغر میرچاوشی مثل ساعت کار می‌کند و همه‌چیز را با جزئیات به‌خاطر دارد. او جزو اولین‌ساکنان ده‌متری بلال است و خاطرات شنیدنی‌ای از مشهد قدیم دارد.
بعد از حادثه طبس بود که دولت برای اینکه گروگان‌ها در یک شهر متمرکز نباشند، به پخش کردن آن‌ها در شهرهای مختلف کشور اقدام کرد. اتاق بازرگانی مشهد در خیابان ارگ یکی از مکان‌های در نظر گرفته شده برای مخفی کردن آن‌ها بود.
حسینیه سراب که متعلق به سنه ۱۳۰۰ است، در دل کوچه سعدی ۱۸ قرار دارد و هر شب جمعه هیئتی‌ها را دور هم جمع می‌کند تا سینه‌زنی و گفتن از حسین (ع) در هیاهوی زندگی روزمره رنگ نبازد.
شاید بهترین معرفی برای این مسجد همانی باشد که آیت‌الله خامنه‌ای در خاطراتشان می‌گویند: اولین بار امام جماعت مسجدی بودم به نام امام حسن مجتبی (ع). نزدیک منزلمان بود و در خیابان نسبتا خلوت
در کوچه باریک و کم‌عرض آیت‌الله بهجت ۲ هنوز هم صحبت از مرام و معرفت و خیرخواهی خاندان سالاری است که جزو اولین پزشکان مشهد بوده‌اند.
وارد کوچه سجادی ۴ شدیم، خانه‌ای بزرگ که بر سر در آن نوشته شده بود: «حسینیه منزل مرحوم شیخ محمدتقی بجنوردی»، تاسیس ۱۲۹۰ هجری قمری. تاریخ حک‌شده روی آن توجه ما را بیشتر به خودش جلب کرد.
عده‌ای فکر می‌کنند که نام‌هایی که برای معابر و خیابان‌ها انتخاب شده است، صرفا یک اسم است و به‌راحتی می‌شود آن را تغییر داد اما این طور نیست. مردم هم بیشتر مواقع درمقابل چنین تغییراتی مقاومت می‌کنند.
کوچه شهید مطهری‌شمالی۳۶ یا همان شهیدناصر فاتق تا قبل‌از انقلاب به «بیست‌متری کوی اصفهانی‌ها» معروف بود.