مصطفی امامیان درباره روزگار گذشته محله فردوسی تعریف می‌کند: آن زمان همه اهالی که ۳۵ خانوار می‌شدیم، در ده قلعه‌بالا زندگی می‌کردیم. همه این محدوده یک سند داشت به شماره ۱۲۷ اسلامیه.
خواجه‌ربیع یکی از خیابان‌های نود‌ساله مشهد بود که از میدان مرکزی تا بیرون دروازه‌های شهر امتداد پیدا می‌کرد.
محله رحمانیه که در بخش انتهایی بولوار رحمانیه قرار دارد، نسبت به بخش ابتدایی، ساخت و ساز کمتری دارد و آرام‌تر است.
محمدرضا ریاحی‌نژاد تعریف می‌کند: گرمابه صحرا که حالا مخروبه شده است، روزی محل استحمام اهالی بود. نزدیک عید نوروز باید زودتر نوبت می‌گرفتیم تا بتوانیم از خدمات دلاک استفاده کنیم.
«نبی‌بخش» روحانی‌ای که ۱۲۴ سال پیش به عشق امام‌رضا (ع) از هند به مشهد آمد و پس از فوت، بر اساس اسناد مکتوب موجود، در سرداب تکیه کرمانی‌ها براساس وصیتی که خودش کرده بوده، به خاک سپرده شد.
عمارت کوهسنگی در گذشته یکی از مراکز اصلی و آبرودار شهر بوده که هرکس را که از نگاه مسئولان سرش به تنش می‌ارزیده است به آن دعوت می‌کرده‌اند. این ساختمان برای شهر، هم تالار پذیرایی بوده، هم هتل اقامتی برای مهمانان.
کوچه معلم ۳۲ که حدود چهل تا پنجاه‌سال قبل، اولین ساختمان‌هایش توسط سازندگان و سرمایه‌گذاران یزدی ساخته شد، حالا هویتی آموزشی و ورزشی به خود گرفته است. این مسیر «آموزش» نام گذاری شده است.
شهریور۱۳۴۹؛ دکتر محمدابراهیم باستانی‌پاریزی یکی از اساتید مدعو در کنگره بیقهی، یک ماه بعد در مقاله‌ای با نام «هزاره بیهقی» اطلاعات بسیار ارزشمندی از شهر مشهد ارائه می‌دهد.
مهین هاشمی به‌همراه همسر و تک‌فرزندش جزو نخستین اهالی یکی از نوزده خانه سازمانی شرکت کوکاکولا بود؛ خانه‌هایی که برای تک‌فرزند‌ها یک‌خوابه و برای دو اولاد‌ها دو‌خوابه بود.
محمد رسولی پور می‌گوید وقتی از دل ایران مهاجرت می‌کند به قلب آمریکا، «ایرانی بودن» بیشتر خود را به رخش می‌کشد و همین باعث می‌شود تا بیش از پیش تلاش کند ایران و تاریخ و فرهنگش را بشناسد و بشناساند، و رجوع می‌کند به هنر خودش.
محله جاهدشهر جزو معدود محلات جدید شهری است. اولین ساکن این محله محمدعلی محمدزاده، جهادگری است که سال ۱۳۷۳ به‌همراه خانواده‌اش در مکانی که بیشتر شبیه بیابانی بی‌آب‌و‌علف بود، ساکن شد.
کوچه استادیوسفی ۵ در محله شاهد دو شاخصه مهم دارد؛ اول اینکه اداره آموزش‌وپرورش ناحیه ۷ در ابتدای این خیابان قرار گرفته و شاخصه دوم آن، نام‌گذاری کوچه به نام شهید ناصر فضلی‌برآبادی است که خانواده‌اش نیز در این معبر سکونت دارند.
مهناز کوره‌پز می‌گوید تصویر قدیم محله هنرستان، از زمین تا آسمان با امروزش فرق دارد. برای نمونه ساختمان آرمیتاژ، قدیم یک زمین کشاورزی بزرگ بود که در آن، استخر و خانه هم وجود داشت.
نام مسجد را به‌دلیل رویکرد‌های علمی، امام‌محمدباقر (ع) گذاشتند. بعد از مسجد گوهرشاد، این دومین مسجد جامع مشهد است. جامع‌بودن و داشتن حوزه علمیه، ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد مسجد امام‌محمدباقر (ع) است.
نام قدیم محله انصار «چاه‌مؤمنی» بود و این چاه و جوی آن در کوچه حر۵۶ قرار داشت. به همین‌دلیل است که ساکنان قدیمی این معبر، آن را به کوچه چاه مؤمنی می‌شناسند.
اواخردوره رضاشاه تصمیم مسئولان بر این شد که در گوشه‌ای از میدان بزرگ شهر که در حال احداث بود عمارتی هم برای شهرداری ساخته شود. اردیبهشت۱۳۱۹ ماجرای ساختمان شهرداری در مسیر خوبی قرار گرفته بود.
مسجد پاچنار که ما امروزه به «مسجد امام‌حسن‌عسکری (ع)» می‌شناسیم در محله پاچنار است. این مسجد قدیمی بنا به کتیبه کاشی‌کاری سردر آن در سال ۱۲۷۲ خورشیدی راه‌اندازی شده است.
محله فردوسی یکی از قدیمی‌ترین محلات شهر مشهد است که یادگار‌هایی به جا مانده از حدود هزار سال پیش را در خود حفظ کرده و به شهرتوس معروف است. این محله در اصل بازمانده شهر تاریخی تابران توس است.
خیابان شیخ حرعاملی محدوده منطقه ۲ شهرداری مشهد پیش از انقلاب، به یاد بزرگ سیستانی‌های این محدوده به نام خیابان عامل معروف بود اما کوچه‌ای در منطقه ثامن نیز به این نام خوانده می‌شود که یادگار دوران صفوی است.
سال ۶۱ بود که این زمین ۷۶۰ متری تبدیل به تنها مسجد محدوده چهارصد دستگاه شد و بخشی از هویت این محدوده شکل گرفت. هرکجای خیابان ابوذر که ایستاده باشی، کاشی‌کاری‌های زیبا و مناره‌های بلند مسجدی را می‌بینی که جلوه‌گری می‌کند