پایان خونین خدمت برای شهید کاظمی

مسافر که داشته باشی و چشم‌به‌راه که باشی، همۀ فکر و ذکرت می‌شود انتظار آمدنش. همۀ حرف‌ها و کارهایت بوی انتظار می‌دهد و شوق بازگشت مسافر.

سعی می‌کنی همه‌چیز به بهترین‌نحو برای استقبالش آماده باشد. حال مادر باشی و این مسافر هم جوان رعنا و فرزند ارشدت که دیگر هیچ! حتی خودت را هم فراموش می‌کنی و می‌شوی وقف آمدنش.

درست مانند بی‌بی‌زهرا اسلامی که تا همین یکی‌دو هفتۀ پیش، باتمام‌وجود چشم‌به‌راه بازگشت جوان رشیدش از خدمت سربازی بود تا رخت دامادی بر تنش کند، اما تنها ۱۰ روز مانده به پایان خدمت، جسم بی‌جان جوانش برمی‌گردد و به سوگ جگرگوشه‌اش می‌نشیند و می‌شود «مادر شهید».

مادر شهید حجت کاظمی، یکی از مرزبانان غیور مرز میرجاوه که ششم اردیبهشت‌ماه سال جاری به دست گروهک تروریستی جیش‌الظلم به شهادت رسید. در حاشیۀ مراسم ترحیم شهید، دقایقی هرچند پرالتهاب را میهمان خانواده شهید می‌شویم.

به دلش افتاده بود که شهید می‌شود

مادر ۳۸ ساله شهید درحالی‌که صدایش به‌شدت گرفته است و به‌سختی صحبت می‌کند، می‌گوید: از میان سه فرزندم، حجت فرزند اول و متولد ششم مهرماه ۷۶ بود؛ دورۀ راهنمایی را که تمام کرد، مشغول کار شد تا کمک‌دست پدرش باشد.

در همین زمان، خیلی دوست داشت سربازی برود؛ بنابراین همین که موعدش رسید، اقدام کرد. می‌گفت «دوست دارم بروم و ببینم مردشدن و قوی‌شدن چگونه است! اما اگر رفتم و شهید شدم، غصه نخوری و نگران نباشی». می‌گفتم، این‌طور نگو مادر! خیلی‌ها می‌روند سربازی و برمی‌گردند.

بنا نیست که همه شهید شوند. جواب می‌داد «من به دلم افتاده است»، ولی ما باور نمی‌کردیم. دورۀ آموزش را در بیرجند گذراند و محل خدمتش مرز میرجاوه تعیین شد و از او بابت اتفاقاتی که در آنجا ممکن است بیفتد، اثرانگشت گرفتند.

ما از حساسیت محل خدمتش نگران شدیم، ولی نگفتیم نرو، می‌دانستیم به هر صورت باید برود خدمت؛ بنابراین اعتراضی نکردیم و او را به خدا سپردیم، اما خودش می‌دانست که آخر راهش شهادت است.

گفتم مادر خیلی‌ها می‌روند سربازی و برمی‌گردند، بنا نیست که همه شهید شوند. جواب می‌داد «من به دلم افتاده است»

ترس و واهمه‌ای از دشمن نداشت

خانم اسلامی اضافه می‌کند: آخرین‌بار نوروز امسال بود که به مرخصی آمد و بنا بود آخر اردیبهشت که خدمتش تمام می‌شد، برگردد. باوجود‌این تکرار کرد که «به دلم افتاده، شهید می‌شوم و برنمی‌گردم».

چند روز بعداز رفتنش که تلفنی در تماس بودیم، گفت «بادی‌گارد یکی از فرماندهان شده‌ام» و بازهم حرف از شهادت زد، اما تا دید ناراحت شدم و گریه‌ام گرفت، گفت «شوخی می‌کنم مادر.

جوش نزن». در تماس‌های بعدی هم غیرمستقیم اشاره می‌کرد که «قوی شده‌ام، ترس و واهمه‌ای از دشمن ندارم و دوست دارم تا آخرین لحظه مبارزه کنم». روز پیش‌از شهادتش هم که آخرین صحبت تلفنی‌مان شد، خیلی سرحال بود و می‌گفت و می‌خندید.

گفت «۲۵ اردیبهشت ممکن است خدمتم تمام نشود؛ چون درگیری داریم. احتمالا دهم یک سر بیایم». من هم دیدم از دهم تا بیست‌وپنجم راهی نیست، گفتم اگر خدمت تمام شود و بیایی، بهتر است که اذیت نشوی؛ اما حالا پشیمانم که چرا گفتم تا اتمام خدمت صبر کند.

روز شهادتش، دلشورۀ عجیبی داشتم تا اینکه یکی از هم‌خدمتی‌هایش تماس گرفت و شمارۀ عموی بزرگ شهید را خواست. من همانجا متوجه شدم برای چه شماره می‌خواهد و بی‌تاب شدم، اما فامیل و همسرم مرا دلداری دادند که حجت صرفاً مجروح شده است.

تا اینکه روز بعد، پیکرش به مشهد رسید. ابتدا خیلی سخت و باورنکردنی بود، اما از وقتی شنیدم به یکی از اقوام پیغام داده که به‌خاطر گریه و بی‌تابی پدرومادرم پشت درِ بهشت مانده‌ام، آرام شدم و افتخار می‌کنم که پسرم بهترین درجات را نزد خدا دارد.

منتظر اتمام خدمت و دامادی‌اش بودیم

داود کاظمی، پدر شهید هم به جمعمان می‌پیوندد و صحبت‌های همسرش را ادامه می‌دهد: اول که خبر را شنیدم، خیلی ناراحت شدم؛ چون اصلا انتظار نداشتم به‌جای خودش، جنازه‌اش برگردد؛ منتظر اتمام خدمت و دامادی‌اش بودیم.

حتی وقتی برادرم گفت «حجت مجروح شده است»، فوراً از محل کارم درخواست وام کردم تا بروم زاهدان و ببینم چه خبر است، اما وقتی به خانه آمدم، خبر قطعی شهادتش را شنیدم.

دیدم از دهم تا بیست‌وپنجم راهی نیست، گفتم اگر خدمت تمام شود و بیایی، بهتر است که اذیت نشوی؛ اما حالا پشیمانم

دوست داشتم پسرم نظامی بشود

او دربارۀ ویژگی‌ها و خاطراتش از شهید می‌گوید: با من رودربایستی داشت و احترام خاصی برایم قائل بود تا حدی که حتی یک‌بار مرا «تو» خطاب نکرد. درعین‌حال هر کار می‌خواست انجام دهد، مشورت می‌کرد و من هم هر کاری برایش می‌کردم.

حجت باعث ذوق و افتخارم بود. دوست داشتم پسرم یک فرد نظامی و محترم شود، اما او از بس دلسوز و مهربان بود، وقتی می‌دید من دو شیفت کار می‌کنم، به مادرش می‌گفت «بگو بابا این‌قدر کار نکند. خودم سرکار می‌روم و کمکش می‌کنم». این اواخر هم به خودم می‌گفت «از خدمت که برگردم، خودم پشتت هستم». صبور، فهمیده، خندان و بانشاط بود و همه از او راضی بودند.

همسایه‌ها بیش‌از خودمان ناراحت هستند؛ می‌گویند «یک بدی از او ندیده بودیم». استادکارش که دو سال پیش، حجت برایش کار می‌کرد، می‌گوید «به گردن ما حق دارد؛ چون پسر خیلی خوبی بود و به او اعتماد کامل داشتیم».

فرمانده‌اش هم می‌گوید «حجت مانند پسرم است». حتی از روستا‌های اطراف برای مراسم ترحیمش آمده بودند.

آن‌قدر با هم صمیمی بودیم که دوستانش باور نمی‌کردند من مادرش هستم

مادر با لحنی خسته و رنجور، اما پر از شوق، کلام پدر را این‌طور ادامه می‌دهد: مدتی که از سربازی‌اش گذشته بود، می‌گفت «راست می‌گویند که در سربازی، مرد و فهمیده می‌شوی؛ اینجا حال‌وهوای عجیبی به انسان دست می‌دهد.

موقع درگیری با دشمن، احساس غرور می‌کنیم که داریم از میهن دفاع می‌کنیم» و به‌گفته شاهدان نیز مانند مرد تا آخرین لحظه ایستادگی کرد. هر وقت مرخصی می‌آمد، مقید بود حتما حرم برود برای زیارت.

آن‌قدر حجت را دوست داشتم که وقتی می‌خواست سر کار برود، حتی لباسش را خودم تنش می‌کردم و دم در می‌ایستادم تا به اتوبوس برسد و برود آن‌قدر هوایش را داشتم که دوستانش به او می‌گفتند «تو بچه‌ننه‌ای».

وقتی نیم ساعت یا بیشتر با هم تلفنی صحبت می‌کردیم، رفقایش باور نمی‌کردند که با مادرش این‌قدر راحت و صمیمی است و تصور می‌کردند فرد دیگری پشت خط است.

شرم و حیای خاصی داشت؛ حتی اگر پدرش چیزی می‌گفت که اشکش درمی‌آمد، جوابش را نمی‌داد و در خودش می‌ریخت. هرجا می‌رفت، شادی می‌برد. دوست داشت همه شاد باشند.

اهل رفیق‌بازی نبود و تا جایی که می‌توانست، به مردم کمک می‌کرد؛ حتی برای اسباب‌کشی دیگران آن‌هم طوری که ما خبردار نمی‌شدیم. همۀ این‌ها مرهون نان حلالی است که پدرش بازحمت به خانه می‌آورد.

اخلاق و دین و دیانتش کاملا به پدرش رفته بود. وقتی ترک تحصیل کرد، ما راضی نبودیم؛ چون درسش خوب بود و می‌خواستیم درس را ادامه بدهد؛ اما باتوجه‌به اینکه خودش هم علاقه نداشت و پدرش نیز در تأمین خانه دست‌تن‌ها بود، راضی شدیم؛ بنابراین مدتی را به گچ‌کاری پرداخت و مدتی را هم در سوپرمارکت مشغول شد.

او بااشاره‌به اینکه یکی از پسرانش ۱۴ ساله و دیگری ۱۲ ساله هستند، ادامه می‌دهد: رابطۀ حجت با برادر‌ها خیلی خوب بود و آن‌ها عجیب به او وابسته بودند. اصلا دعوایشان نمی‌کرد و می‌گفت «دوست دارم با برادرانم رفیق باشم». از وقتی حجت پرکشیده، این دو پسرم خیلی فرق کرده‌اند؛ یک‌دفعه مرد شده‌اند و هوایم را دارند.

با حرف یا رفتارش می‌فهماند که کارمان اشتباه است

صحبت مادر به اینجا که می‌رسد، متوجه حضور سجاد، برادر شهید می‌شوم و از او دربارۀ اخلاق و رفتار حجت می‌پرسم. باحجب‌وحیا و نگاهی متفکرانه و تأثربرانگیز می‌گوید: با هم خیلی بازی می‌کردیم.

آخرین‌بار، همین عید امسال بود که برای عیددیدنی منزل دایی می‌رفتیم و با هم تا آنجا مسابقۀ دو گذاشتیم. اگر فرصتی پیدا می‌کرد، باشگاه بدن‌سازی می‌رفت. فوتبالش هم خیلی خوب بود و در حد مسابقات پیش رفت.

به آشپزی هم علاقۀ زیادی داشت و خصوصاً ماکارانی را خوب درست می‌کرد و کمک‌دست مادرم می‌شد. زبان انگلیسی را به‌خوبی به من آموزش داد و همیشه نصیحتم می‌کرد که درس بخوانم و سرکار نروم.

ما را با خود به استخر یا سلمانی می‌برد و همیشه هوایمان را داشت. هر وقت لباس جدید نظامی به او می‌دادند، به خانه که می‌آمد، می‌گفت «بیا عکسم را بگیر».

اصلا اهل دعوا نبود؛ بلکه با حرف یا رفتارش می‌فهماند که کارمان اشتباه است. کم‌رو و خجالتی بود؛ برای همین معمولا موقع خداحافظی، روبوسی یادش می‌رفت. آخرین‌بار که می‌رفت، وقتی حرف از شهادت و برنگشتن زد، گفتیم دروغ می‌گویی؛ مگر می‌شود الکی شهید شد!

غصه نخورید؛ دنیا دو روز است

سیدحسن اسلامی، دایی شهید نیز با حسرت این‌گونه از شهید می‌گوید: خواهرم از مدت‌ها قبل‌از آمدن حجت به مرخصی، می‌آمد مغازه و برایش لباس می‌خرید. می‌گفتم خواهرجان! بگذار بیاید، بعد.

اما از شور و ذوق طاقت نمی‌آورد. وقتی مرخصی می‌آمد، به همه سرمی‌زد. از مشکلات که می‌گفتیم، می‌گفت «غصه نخورید؛ دنیا دو روز است. ارزش ندارد». در محل کارش هم همۀ بازار سرش قسم می‌خوردند و برای مراسم ترحیمش داوطلبانه خدمت می‌کردند.




*این گزارش یکشنبه ۱۷ اردیبهشت سال ۱۳۹۶ در شماره ۲۴۵ شهرآرامحله منطقه ۴ چاپ شده است.