به گفته اهالی قدیمی، کوچه شهدای فاطمیون ۲۳ اصلیترین معبر محله کارمندان اول است. کوچهای عریض که قبل از انقلاب اسلامی پر بوده است از خانههای ویلایی ۱۵۰ تا ۱۶۰متری که مالکان آنها کارمندان یا نظامیها بودهاند.
امیرعلی رحیمیان و میلاد حشمتی، دو نوجوان پرانگیزه که از اقبال خوبشان مسجدی شدهاند و حالا چندسالی میشود که در خدمت مسجد امیرالمؤمنین (ع) هستند و هرکاری از دستشان بربیاید، دریغ نمیکنند.
همایون لعلی، سازی را حمل میکند که فقط ابزار موسیقی نیست، بخشی از زندگی و هویت اوست. او بازنشسته پلیس افغانستان است و حالا چهارسالی میشود که ساکن گلشهر مشهد است. صدایش نوای نغمههای محلی افغانستان را تداعی میکند.
کوچه شهیدحسنی۱۵ در محله رضائیه مسیری پرتردد و یکطرفه است. وجود مدرسهها و دو زمین ورزشی و همچنین فضای سبز باعث شده است در چهار فصل سال و در اکثر ساعات روز، تعداد زیادی کودک و نوجوان از این معبر عبور کنند.
تلاش و ممارست محسن رضایی موجب شده مدالهای رنگارنگی را در رشته تکواندو باوجود کمبود امکانات به گردن بیاویزد؛ ازجمله مسابقات اخیر همبستگی کشورهای اسلامی که از آنجا هم با مدال نقره به گلشهر برگشت.
ورزش محبوب بچههای محله کنهبیست، انصار و اروند قطعا فوتبال و فوتسال است؛ اما دریغ از یک زمین کوچک چمن یا حتی زمین خاکی استاندارد. درمیان خاک و نخاله و خرده شیشه آنچنان بیمحابا میدوند و دریبل میکنند که گویی در زمین چمن آزادی هستند!
تابستان۶۹ اولین اسرای ایرانی آزاد شده بودند و قرار بود چندنفری از جوانان این محله هم به وطن بازگردند. ناصر نیکویی، فرش زیر پایش را جمع کرد و روی طاقنصرت اجارهای انداخت و چشمانتظار ورود آزادگان هممحلی شد.
اینجا کوچه شهیدحسین طهانطرقی در محله کوی سلمان است. کوچهای که حداقل نیمی از ساکنانش از روزهای اول ساخت این معبر همسایه بودهاند. اینجا آدمها جور دیگری هوای هم را دارند، درست مثل قدیم.
علیاکبر چوبی، فعال فرهنگی از چهرههای شناختهشده محله است؛ کسی که فکر و ذکرش مسجد، حسینیه، زیارت عتباتعالیات و نزدیککردن دلها به خاندان اهلبیت (ع) است و مسجد و محله را همانند خانه خودش میداند.
اینجا مرکز نیکوکاری، کارآفرینی و توانمندسازی «آبشار مهر رضوی» است؛ خانه امید چهارصدخانوار مددجو. اعضای این خیریه واسطه خیر هستند و از ارتباطاتشان استفاده میکنند تا خیران سراسر شهر را پای کار گرهگشایی از زندگی هممحلیهای نیازمند بکشانند.