هاجر قدوسی قهرمان مسابقات آمادگی جسمانی است و بار‌ها در مسابقات استانی این رشته مقام به دست آورده است، او همچنین سال‌ها به عنوان یک از بانوان رزمی کار رشتته کاراته را دنبال کرده و درآن هم عنوان دار است.
محمدباقر مشایخی ۷ سال است به عنوان مربی ووشو در منطقه ۳ مشهد باشگاه دارد و از سال ۸۷ مدرک بین‌المللی داوری را در این رشته کسب کرده است. او همچنین ۲۷ بار در رقابت‌های استانی و کشوری مدال کسب کرده است.
محمود میلی یکی از افتخارآفرینان ورزش کشور که برای اولین بار نام ایران را در مسابقات پارالمپیک آلمان و آتن مطرح کرد. او در محله حاشیه‌ای سیس‌آباد زندگی می‌کند و تا حالا ۱۴ بار مسیر مشهد به قم را رکاب زده است.
محمدرضا کوروشیان در خانواده‌ای بزرگ شده که ورزش در آن فقط یک سرگرمی نیست و همه اعضای خانواده، ورزش را به‌صورت حرفه‌ای و مستمر دنبال می‌کنند. او در سه سال تمرین، ۹مدال رنگارنگ به دست آورده و باوجود کسب موفقیت‌های ورزشی، درس را در اولویت قرار داده است.
زمین ورزشی محله ایثارگران از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۰ شب مشتری دارد و نوجوان‌ها و جوان‌ها نمی‌گذارند هیچ‌وقت این فضای ورزشی خالی بماند. همین دو تا تیردروازه و زمین والیبال بدون تور همه دلخوشی بچه‌هایی شده است که در محله‌شان امکانات تفریحی دیگری ندارند.
نگین حبیبی چهارده‌ساله، هنگامی که برای اولین بار پا به سالن ورزشی قائم (عج) گذاشت، شاید خودش هم فکر نمی‌کرد چند سال بعد روی سکوی قهرمانی کشور بایستد و مدال طلای ژیمناستیک را به گردن بیندازد.
جواد علیزاده برای صعود به «شاه‌جهان» می‌گوید: ساعت۴ صبح از مشهد راهی شوید تا ساعت۶ صبح به فاروج برسید. با گذر از مسیری بیست‌کیلومتری به زنکانلو و سپس تا ساعت۸:۳۰ به تبریان می‌رسید. از آنجا با طی مسافتی شش‌هفت‌کیلومتری، بر فراز قله خواهید بود.
مبینا نوریان‌فر فقط یازده سال دارد، اما چندسالی است که ورزش بخش مهمی از زندگی‌اش شده است. حاصل این سال‌ها، کسب ۶ مدال طلا و یک مدال نقره در مسابقات استانی و کشوری رشته کاراته است.
سعید دانشور‌آریا بعد‌از بیست‌و‌دو‌سالگی و نابینا‌شدن با چالش‌های متفاوتی در زندگی روبه‌رو شده است. او به بیشتر قله‌های ایران و تعدادی قله خارج از کشور را صعود کرده و چهار بار نیز به دماوند رسیده است.
هنرستان دخترانه عالمه یکی از پایگاه‌های ورزش آمادگی جسمانی در محله بهاران است که نمازخانه آن در ساعاتی مشخص به صورت روزدرمیان به این منظور اختصاص یافته است.
امیر آیت‌اللهی ۵ساله بود که اولین‌بار بر پشت اسب نشست و در ۱۲ سالگی هم اولین مقام سوارکاری‌اش را کسب کرد. باشگاه تمرین سوارکاری‌اش در سه‌راه فردوسی است و خودش در ۲۶ سالگی مدرک مربی گری هم دارد.
«آترا» اسم تیم فوتسال است به مربی‌گری فاطمه ایزدی و سمانه بلوکی. آن ها دختران مستعد منطقه یک را دور هم جمع می‌کنند اما به خاطر نبود امکانات در زمین آسفالت تمرین و بازی می‌کنند.
یک اتفاق باعث شد پدر محمدحسین ملت تصمیم بگیرد او را به سالن کشتی ببرد تا علاقه‌اش به کشتی را به شکلی اصولی دنبال کند. حالا پنج‌سال می‌گذرد و محمدحسین با کسب مدال‌های متعدد استانی، رؤیای حضور روی سکوی قهرمانی جهان و المپیک را در سر دارد.
محمدرضا صابری که حالا در این زورخانه به مقام ضرب‌گیری رسیده ۱۶ سال بیشتر ندارد. او در خانواده‌ای بزرگ شده است که پدرش مرشد زورخانه محله بوده و پدر بزرگش هم در راه خدمت به همین زورخانه فوت شده است.
محمد بیابانی می‌گوید: در کارخانه نخریسی کار می‌کردم و به عنوان نماینده در مسابقات ورزشی شرکت می‌کردم. او که در دوران ورزشی‌اش، دو مقام اول استانی کسب کرده، مدال‌هایش را به موزه آستان مقدس امام رضا(ع) تقدیم کرده است.
ورزش حرفه‌ای در خانواده بامشکی موروثی است. حسن بامشکی از قهرمانان کشتی کشور است، همسرش مهین نجات زادگان از قهرمانان رشته آمادگی جسمانی است و دخترش اکرم در ورزش دو و میدانی فعال است.
دو مقام اول تیمی کشوری در سال ۸۶ و ۸۸، مقام اول در مسابقات لیگ استان در سال ۸۹، بیش از ۶ دوره قهرمانی تیمی در استان تنها گوشه‌ای از قهرمانی‌هایی غلامعلی محمودی است.
اوج افتخارات محسن مهمان‌نواز به خرداد سال گذشته برمی‌گردد که این شناگر متبحر در مسابقات کارگران جهان که در یونان برگزار شد، یک تنه ده مدال رنگارنگ به دست آورد و با شایستگی لقب فلپس ایرانی را به نام خودش ثبت کرد.
امیرحسین زارع، قهرمان پرافتخار کشتی جهان که از کودکی دلداده آستان جانان شده، و بعد از قهرمانی مدال‌هایش را به موزه آستان قدس تقدیم کرده می‌گوید: بهترین حس را موقعی تجربه می‌کنم که به زائران خدمت کنم.
محمدصادق نصرتی زمانی‌که فقط دوازده‌سال داشت، همسایه‌شان که ژیمناستیک کار می‌کرد، او را برای ثبت‌نام به سالن برد، اما کلاس ظرفیت نداشت. همان‌جا تمرین کشتی در‌حال برگزاری بود و همان چند‌دقیقه تماشا، مسیر زندگی محمدصادق را تغییر داد.