دکتر رحیم عفیفی، از بنیانگذاران رشته «زبانشناسی و زبانهای باستانی» بود که در سال ۱۳۳۶ ایجاد شد، اما با حذف تدریجی عبارت «زبانهای باستانی» از نام رشته و سپس درگذشت دکتر عفیفی، این بخش مهم از میراث علمی دانشگاه برای همیشه تعطیل شد.
مجموعه اهدایی او سال ۸۲ با عنوان موزه هنر دکتر سندوزی افتتاح شد، موزهای که قرار بود نشان دهد انسان مجبور نیست تمام عمر در محدوده تخصصش محبوس بماند.
دکتر ناصررضا ارقامی، استاد دانشگاه فردوسی مشهد که عمرش را صرف فهمیدن جهان نامطمئن اعداد کرد، چهارم مرداد ۱۳۹۶، بر اثر سکته ناگهانی در مشهد چشم از جهان فروبست.
دکتر سمیرا یگانهزاد با انتخاب فراوردههای قنادی و شکلات بهعنوان موضوع رساله دکتری، پا در مسیری گذاشت که به تولید محصولاتی مانند مارشمالوی بدون ژلاتین و طراحی شکلاتهای سالمتر انجامیده است.
منصور نریمان با بسیاری از بزرگترین موسیقی دانان و خوانندگان هم عصر خود از جمله محمدرضا شجریان همکاری داشت. او چند ماه پیش از مرگش در مصاحبهای گفته بود: «خوش حالم در آستانه هشتاد سالگی مدیون موسیقی و مردمی که علاقهمند به هنر هستند، نیستم.»
۲۵استاد از دانشگاه و حوزه و ورزش، هسته اصلی کانون فرهنگی تبلیغی ابنالحیدر (ع) را تشکیل دادهاند و سلسله مباحث تخصصی انسانشناسی با موضوعات ایجاد تمرکز، اعتدال اخلاق از طریق اعتدال خون از مهمترین فعالیت این گروه علمی پژوهشی است.
محمدعلی دوستی ۶ سال بیشتر نداشت که دست در دست پدر راهی مکتبخانه شد تا قدمهای کوچکش را در بزرگ کردن نام طلاب بردارد. اهالی او را که امروز نامش با بزرگان قرائت قرآن پیوند خورده، هنوز جزوی از کوچه سیزدهم «خیابان شهید مفتح ۲۰» میدانند.
در زمانی که مدیر پروژه ایران خودرو خراسان بودم، ۶۰۰ هکتار زمین در طرح روشنایی داشتیم که با کابلکشی و سایر کارها، بسیار هزینهبر و هم غیرکاربردی بود. بنابراین از انرژی بادی و خورشیدی استفاده کردیم.
خیلیها محسن عبادی را به عنوان یکی از استادان مسلم هنر خوشنویسی کشور میشناسند. کتابت سردر حرم کاظمین، کتابت پرچم حرم امیرالمومنین (ع) و کتابت خطبه فدکیه حضرت زهرا (س) از جمله آثار اوست.
علیرضا مقدسی دغدغههایی از جنس کارآفرینی و اشتغال دارد. او سعی کرده است در حوزه تئوری به مقوله توسعه کارآفرینی کمک کند. همین موضوع سبب شد بخش زیادی از مطالعاتش در زمینه کارآفرینی را به رشته تحریردربیاورد.
زندگی ابوالقاسم حبیب اللهی، با همه جزئیاتش، داستان مردی بود که در یک شهر مذهبی و ادبی، از میراث خانوادگی اش در شعر و فقاهت پلی به دانشگاه زد.
در مراسم هفتاد سالگی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد، محمد تقوی گفت: ادبیات فارسی مانند درختی ریشه دار است که نسل حاضر و آینده را میتواند در برابر تندبادهای حوادث و تغییر و تحولات مختلف جهان پابرجا نگه دارد.
دکتر علیاکبر شهابی پژوهشگر ادبیات، تاریخنگاری اسلامی و وقفشناسی بود. او مانند بسیاری از استادان هم نسلش، آرام و کمحاشیه بود. از خانوادهای اهل علم آمد و تا پایان عمر نیز در همان مدار حرکت کرد.
اسدالله آزاد تلاش میکرد تا حرفه کتابداری را در ایران به نسخه جهانیاش نزدیک کند و از اهمیت آن بگوید. نگاهش به کتابداری صرفا فن قفسهبندی نبود بلکه در جستوجوی دانشگاه عادلانهتر و جامعه داناتر، جلساتش را پشت سرهم برگزار میکرد.
امید قهرمان هم دکترای زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه شیراز دارد و هم منتقد سینماست. او که هم به ادبیات فارسی و هم انگلیسی تسلط دارد، میگوید: ادبیات در کنار تکنولوژی میتواند جهان را به سمت دهکده جهانی پیش ببرد.
سهم حجت الاسلام والمسلمین علیاکبر الهی خراسانی فقط در کلاسهای درس و اتاقهای بنیاد خلاصه نمیشود. در روایتهای تاریخی شهر بهخصوص در شکلگیری نخستین صندوق قرضالحسنه ایران در سال۱۳۴۲ نیز از او نام برده میشود.
حضور محمدحسن دخت مشهدی در محله شهید مصطفیخمینی به سالهای دور برمیگردد. او حالا وقتش را وقف نوجوانان محله کرده و با ایجاد محفل قرآنی یاسین که حدود ۲۴ سال سابقه دارد به استعدادیابی قرآنی میپردازد.
دکتر جواد حدیدی با بورسیه دولتی به اروپا رفت. در سوربن رسالهای مینویسد که نامش را جاودان میکند. «اسلام از نظر ولتر» را آن سال دفاع میکند و دوباره به آغوش وطن برمیگردد.
ابوالقاسم بزرگنیا، نوه آیتالله نجفی قوچانی که در ۹۰ سالگی هنوز اشتیاق به مطالعه و تحقیق و سیاحت در کتابهای شرق و غرب داشت، با تلاش و مطالعه مداوم در علم آمار آثار متعددی از خود به یادگار گذاشت.
مرضیه میررضایی میگوید: اولین ساختمان در مجاورت قبرستان گلشور بود اما هر بار قسمتی از آن نشست میکرد، از اینرو مأمور به پیداکردن مکانی دیگر شدیم تا دوساختمان با کاربری آموزشی در انتهای سیدرضی معرفی به ما شد.