محسن موسویزاده، سال۶۱ با ساخت زمینش، درحالی در آن ساکن شد که آب، برق، گاز و تلفن نداشت. آن موقع دانشجو بود و برای رفع مشکلات و بهبود وضعیت محلهاش بارها پیگیری کرد.
آنچه سبب تمایز کانون و مسجد پنجتن با مساجد دیگر شده، برنامههای ورزشی و آموزشی آن است و در کنار اینها وجود بازیسرا (گیمنت) در این مسجد سبب ارتباط بیشتر نوجوانان و جوانان با مسجد و کانون شده است.
سال۶۵ که شرکت تعاونی سازمان اتوبوسرانی، فاز دوم اراضی را به اعضایش واگذار کرد، محمدعلی نیکخواه نیز که نیروی این سازمان بود، زمینی تحویل گرفت. با پولی که جفتوجور کرد، زمینش را ساخت.
به گفته ساکنان قدیمی کوچه صدف۷ تا قبل از دهه۸۰ اکثر املاکش باغ بود. مالکان آن املاک هم اغلب جزو اقلیتهای مذهبی و تجار بودند که برای فرار از آلودگی هوا باغچهمانندی برای خود درست کرده بودند.
وحدت ۲۳.۱ هم مانند خیلی از کوچههای بولوار وحدت در زبان قدیمیها پشت بهره (دیوار مشهد) بود و در زمانی که این نام را داشت، بنبست بود و راه اتصالش از کوچههای شیخ برپا و ابتدای بهره بود.
تکیه کرمانیها در آن روزگار که میشد پیکری را در جایی بهجز آرامستانها دفن کرد، همسایه دیواربهدیوار قبرستان «قبر میر» بوده است. عاشقان سیدالشهدا(ع) دوست داشتند در حیاط تکیه به خاک سپرده شود.
محله هاشمیه از اوایل دهه ۸۰ خورشیدی پیشرفت قابل ملاحظهای کرد و اکنون یکی از محلات برخوردار مشهد است. این محله تا اواسط دهه ۶۰ بیشتر بافت روستایی خود را حفظ کرده بود.
در دهه اول انقلاب اسلامی (۶۵- ۱۳۵۵) اراضی پایین دست روستای نه دره و در دهه دوم و در زمان شهرداری اکبر صابریفر (حدود سال ۱۳۷۰) خود روستا ضمیمه شهر مشهد شد، لذا به شهرک صابر شهرت یافت.
کوچه «سرشور۲۸» در روزگار ناصرالدینشاهی بهدلیل قرار گرفتن در قسمت انتهای جنوبی محله «سرشور» که دارای باغهای بزرگ بوده و درنتیجه کمرفتوآمد محسوب میشده، «آرام» نام گرفته است.
در همه ۳۰ سال گذشته، شقایق یک جزء حاشیه شهر مشهد بوده، اما از سال ۱۳۷۰ به بعد بهتدریج روند ساخت و ساز در این محله به سمت شیوههای مدرن شهرسازی پیش میرود.
قدیمیهای محله گاز بهروشنی به یاد دارند دستکم یک دهه پیش از انقلاب را که در کوچه مسلمشمالی۶ و اراضی اطراف آن، کشاورزی پررونق بود.
در خیابان آزادی۲۶، هفتمدرسه دولتی و غیردولتی و مهدکودک فعال هستند که وجههای آموزشی به این کوچه منطقه ما دادهاند. معبری که در احاطه درختان زیاد، سرسبز هم هست.
فاطمه غفوری سال۸۹ زمینی در امیریه خرید. صدای زنگوله گله گوسفندانی که آن موقع از امیریه رد میشدند، هنوز در گوشش است اما خیلی زودتر از آنچه فکرش را میکرد، امیریه آباد شد.
در غرب هند، شیعهمذهبهای دوازدهامامی قوی بودند که صفویان مراودههای زیادی با آنها داشتند. گویا میرزاجعفر سروقدی و برادرش میرزامحمدطاهر هم یکی از همین هندیان بودند که در مشهد مدارسی میسازند.
خیابان حجاب ۷۵ معبری پرجمعیت و پررفتوآمد که بهواسطه مجتمعهای مسکونی متعدد مانند بزرگمهر، وصال، برق مشهد، پردیس و هوانیروز جمعیت زیادی دارد.
طبق روایتهای ساکنان، این مکان، نخستین مدرسه اهالی محله خاتمالانبیا (ص) است که اهالی، هم برای باهویت بودنش و هم برای اینکه کلاس درس در محلهشان کم دارند، احیایش را خواستار شدهاند.
کوچه باغویسی (مهرافروز کنونی) یکی از مسیرهای ایجادشده براثر تغییر و تحولات رخداده در درون حصار یا باروی ایجادشده در دوره شاهطهماسب صفوی است.
محله لادن امروزی بر روی بقایای روستای پاچنار قرار گرفته است. این محله در سیر تاریخی شهر تا سال ۱۳۶۵ جز محدوده شهری محسوب نمیشد و پس ازآن به تدریج وارد محدوده شده است.
محله گلدیس از محلات جوان مشهد است که تا سال ۱۳۷۵ جزو محدوده شهری محسوب نمیشد و بعد از آن به مرور ساخت و ساز در آن شکل گرفت. مهمترین کاربری محله گلدیس، تأسیسات شهری است.
در دهه۶۰ زمینهای این محدوده که شهرک (قلعه) نجفی نام داشت، به محدوده شهری پیوست اما محله سرافزاران عملا از سال ۷۹ که زمینهای این محله به آزادگان، جانبازان و ایثارگران تحویل داده شد، شکل گرفت.