مهدی اشرف زاده رفتگری است که حالا تنها دغدغهاش پیداکردن کتابهای درسی، آن هم کتابهای دبستان است! خودش میگوید: میخواهم ادامه تحصیل بدهم. نقشههای زیادی در سر دارد.
شوق رهاشدن از رنج بیسوادی و فضای شاد حاکم بر این کلاس، آنها را عصر روزهای یکشنبه به پایگاه بسیج مسجد ولیعصر (عج) میکشانَد تا ساعتی، رها از مشغلههای خانهداری، برای جبران حسرتی تلاش کنند که از کودکی بر دلشان مانده است.
هشتسال پیش، اتفاقی با حضور بیبیاشرف حسینی در اسماعیلآباد رقم خورد. دعوت زنان محله به کلاس درس آسان نبود. خیلیها میگفتند وقت نداریم یا از ما گذشته است. بیبیاشرف تصمیم گرفت سهم خودش را از دغدغه آموزش در محله ادا کند.
بانوان مدرسه علمیه حضرت زینب(س) در محله خواجهربیع با اینکه سن و سال بیشتری دارند، اما دست از کسب علم برنداشته اند. این مرکز به دنبال پیگیریهای مکرر تلفنی و حضوری بانوان محله خواجهربیع راهاندازی شده است.
مرتضی مخیر ۱۶ سال دارد؛ اما در کلاس دوم راهنمایی درس میخواند! او مثل خیلی از بچهها در این سن و سال، نمیتواند از مادرش جدا شود و همین موضوع او را چندسال از مدرسه دور کرد.
مرکز یاددهی و یادگیری شهرک شهیدباهنر علاوه بر سوادآموزی زنان و مردان در میانسالی، زمینه مهارتآموزی آنها را فراهم کرده است.
ارزش سوادآموزی برای این دانشآموزان فلکشده یا چوب کف دستخورده یا مداد لای انگشت گذاشته، آنقدر زیاد است که هنوز که هنوز است، قدردان ملّایشان باشند و یک خدابیامرزی قرص و محکم نثارش کنند و بگویند که «از روی غضب نبود که چوب میخوردیم؛ که اگر کتک نمیخوردیم، درس یاد نمیگرفتیم.