محمدرضا دیبا میگوید: کمبود امکانات برای همه است و من هم شرایط متفاوتی نداشتهام؛ اما اگر فرد بخواهد پیشرفت کند، میتواند از همان امکانات کم شروع کند.
زندگی ابوالقاسم حبیب اللهی، با همه جزئیاتش، داستان مردی بود که در یک شهر مذهبی و ادبی، از میراث خانوادگی اش در شعر و فقاهت پلی به دانشگاه زد.
در مراسم هفتاد سالگی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد، محمد تقوی گفت: ادبیات فارسی مانند درختی ریشه دار است که نسل حاضر و آینده را میتواند در برابر تندبادهای حوادث و تغییر و تحولات مختلف جهان پابرجا نگه دارد.
دکتر علیاکبر شهابی پژوهشگر ادبیات، تاریخنگاری اسلامی و وقفشناسی بود. او مانند بسیاری از استادان هم نسلش، آرام و کمحاشیه بود. از خانوادهای اهل علم آمد و تا پایان عمر نیز در همان مدار حرکت کرد.
اسدالله آزاد تلاش میکرد تا حرفه کتابداری را در ایران به نسخه جهانیاش نزدیک کند و از اهمیت آن بگوید. نگاهش به کتابداری صرفا فن قفسهبندی نبود بلکه در جستوجوی دانشگاه عادلانهتر و جامعه داناتر، جلساتش را پشت سرهم برگزار میکرد.
دکتر جواد حدیدی با بورسیه دولتی به اروپا رفت. در سوربن رسالهای مینویسد که نامش را جاودان میکند. «اسلام از نظر ولتر» را آن سال دفاع میکند و دوباره به آغوش وطن برمیگردد.
عرفان شیرنگی در مدارس سمپاد رشته ریاضیفیزیک خوانده است و انتظار میرفته مهندس شود اما حالا یکی از چهرههای شاخص تئاتر مشهد است. اینروزها نمایش «بلوف زودرس» پنجمین اجرای عمومی اوست که در مشهد کارگردانی میکند.
ابوالقاسم بزرگنیا، نوه آیتالله نجفی قوچانی که در ۹۰ سالگی هنوز اشتیاق به مطالعه و تحقیق و سیاحت در کتابهای شرق و غرب داشت، با تلاش و مطالعه مداوم در علم آمار آثار متعددی از خود به یادگار گذاشت.
دکتر سیدمهدی صانعی چهرهای خستگیناپذیر بود که حتی وقتی در سال۱۳۸۲ از خدمت در دانشگاه بازنشسته شد، به حکم ریاست دانشگاه با توافقی قراردادی به همکاری ادامه داد، اما فروردین ۱۳۸۴ در نهایت ناباوری تسلیم مرگ شد!
از حدود سال۱۳۴۰ که واگذاری زمینهای اطراف دانشگاه آغاز شد، زمینهای هزارمتری را به استادان دانشگاه دادند و پانصدمتری را به کارکنان آن.
رمضان روحانی، نخبهای که پایاننامهاش را که جزو ۵ پایاننامه برتر صنعتی کشور شده را با هدف تولید رادیودارویی برای درمان سرطان تیروئید دنبال میکند.
دکتر فاطمی پایتخت را به مقصد مشهد ترک میکرد و انگار دیگر هیچ کار دیگری در این دنیا نداشت جز همسایگی با سلطان خراسان. آنچنان که هرجا مینشست میگفت: خدمت به امام رضا (ع) از افتخارات من است.
دکتر محمدفرهاد رحیمی بنیانگذار مشهدی فیزیکسراها در ایران و بانی بخش نجوم موزه آستان قدس رضوی بود. سال۱۳۴۲ نامش در فهرست ورودیهای دانشکده علوم دانشگاه فردوسی قرار گرفت و از همان زمان به دنیای بینهایت فیزیک وارد شد.
آبان سال۱۳۵۷ در شهر مشهد، ماه مبارزات نرم مردم علیه نظام شاهنشاهی است؛ در این ماه، مردم مبارز به شکلهای مختلفی تلاش میکنند قدرت حاکم بر شهر را تضعیف کنند.
دکتر علیاکبر ترابیان، نویسنده و مدرس داستاننویسی برجسته مشهدی، لیسانس ادبیات را از دانشگاه فردوسی گرفته و بعدها به دلیل علاقهمند شدن به عرفان، تحصیلات خود را تا مقطع دکتری این رشته ادامه میدهد.
زمین دانشگاه فردوسی مشهد قدمهای افراد نامدار بسیاری را در روزگارِ هفتاد سالهاش شمرده و خاطرهها از چهرههای ماندگارِ شهر در سینه دارد.
«علی دامغانی» این اطمینان را دارد که اگر با استادش قالیشویان آشنا نمیشد، اکنون در سن بیستسالگی در دانشگاه فردوسی رشته فیزیک را نمیخواند و مسیر دیگری را میرفت.
احسان شریفجمعه و محبوبه قربانپور زوج روشن دل محله پنجتن تحصیلات دانشگاهی دارند. آنها با پذیرش شرایطی که برایشان پیش آمده و با دلی روشن زندگی مشترکشان را کنار هم شروع کردهاند.
دکتر علی اکبر فیاض وزنه سنگینی در ادبیات خراسان و چه بسا ایران به شمار میآید. او شمع محافل ادبی خراسان است و چه بسیار شعرایی که تشنه نقد آثارشان به دست دکتر فیاض بوده اند.
محمدکاظم انوری از مهاجران افغانستانی ساکن مشهد، نابغه ریاضی است و گرچه مشکلات فراوانی پیش رو داشته، دانشجویان زیادی را در دانشگاه پیام نور و فردوسی مشهد آموزش داده است.