محمودعبدی تعریف می‌کند: تا پنجاه سال پیش، زمین‌های روستای مهدی‌آباد با قناتی آبیاری می‌شد که از کنار مسجد می‌گذشت و نمازگزاران با آن وضو می‌گرفتند و معتقد بودند این آب باعث برکت مزارع و باغات آنها می‌شود.
یکی از مهم‌ترین هویت‌های محله کوی سلمان، گودال فخار است. گودالی عظیم در نزدیکی میدان میرزا‌کوچک‌خان و در حاشیه بولواری به همین نام که حدود ۷ متر عمق دارد و با ۲۱ پله از حاشیه خیابان جدا می‌شود.
سجادیه سومین محله کوچک مشهد است که تنها ۳۶ هکتار وسعت دارد و بیش از ۵ هزار و ۳۰۰ نفر را در خود جای داده است. به طور متوسط در هر هکتار محله سجادیه ۱۴۷ نفر سکونت دارند که حدود ۲ و نیم برابر میانگین شهری است.
قلعه وکیل‌آباد در مرحله تملک و بازگشایی شهردار منطقه ۱۲ شهرداری مشهد از اعتبار ۱۵۰میلیاردی برای رفع یک معضل چند‌ده‌ساله خبر داد.
به نوشته مهدی سیدی، مزرعه سرگود بین بولوار طبرسی و جاده مشهدـ سرخس، بیرون دیوار شهر، نزدیک گودال خشتمال‌های بعدی و بوستان وحدت فعلی بوده است که اکنون در محدوده محله جلالیه قرار دارد.
محله رضائیه که فاصله کوتاهی تا بارگاه منور رضوی قرار دارد، از قدیم به خاطر نزدیک بودن به حرم امام رضا (ع) یکی از محلهای مورد علاقه سکونت زائران و مجاوران بوده و به همین خاطر هم بعد از انقلاب رضاییه نامیده شده است.
محله مهرآباد تلفیقی از دو مزرعه قدیمی «مهرآباد» و «خدربیک» است. گرچه مزرعه خدربیک از لحاظ پیشینه تاریخی قدیمی‌تر است، مزرعه مهرآباد معروف‌تر بوده است. این مزرعه قدمتی دستکم صد و سی ساله دارد.
بافت زاغه‌نشین مشهد ارتباط بسیار نزدیکی با گسترش شهر داشت. هرچه مشهد از جهات مختلف، به‌سوی بیرون پیش می‌رفت و بر جمعیت آن افزوده می‌شد، تهیه مسکن نیز سخت‌تر می‌شد.
زکریای ۸ کوچه‌ای در محله رضاشهر است که بخشی از کاربری آموزشی محله در آن قرار دارد. در این کوچه شش‌متری سه کاربری آموزشی و متنوع هنرستان، دبیرستان و دبستان قرار دارد که هر سه آنها دخترانه هستند.
یک استخر بزرگ در میدان سرلشکر مظاهری بود که به آن سیل‌بند می‌گفتند، خیلی‌ها برای شنا به اینجا می‌آمدند، غافل از اینکه این استخر مانند باتلاق آدم‌ها را در خودش فرومی‌کشید. سال ۱۳۷۵ چهارجوان اینجا غرق شدند.
باتوجه‌به اینکه سنگ قبر‌های یافت‌شده در اطراف گنبد سبز، مربوط به قرن هشتم و نهم قمری هستند، چنین به‌نظر می‌رسد که باید کاربری گورستان را برای گنبدسبز و اطراف آن، معطوف به همان دوره بدانیم.
حلوائی از روستا‌های قدیمی شمال شرق مشهد محسوب می‌شود که امروزه تقریبا وارد محدوده شهری شده است. وجه تسمیه آن معلوم نیست. واژه «حلوا» معمولا به معنای شیرینی گرفته می‌شود.
حدود شصت‌سال پیش، زمین‌های خیابان قائم۸ برای کارگر‌های شهرداری قطعه‌بندی شد. معبر ابتدا شصت‌متری بود و پر از زمین‌های رها‌شده. از همان ابتدا این معبر به نام قائم (عج) نام‌گذاری شد.
سیدعلی خراشادی‌زاده تعریف می‌کند: آن‌زمان دومغازه بیشتر در کوچه‌مان نبود. یکی مغازه حاج‌صفر موتورساز و دیگری علی‌آقا بقال. همیشه مقابل مغازه حاج‌صفر دروازه فوتبالمان به راه بود. او با بازی ما مشکلی نداشت.
مسجد امام‌محمدباقر (ع) در طبرسی‌جنوبی ۳۸ بزرگ‌ترین بنای مذهبی این محدوده است که ۶ دهه پیش از‌سوی واقف خیراندیش، غلامحسین بالندری، احداث و ۱۰ سال پیش با کمک اهالی، تجدید بنا شد.
مهدی هراتی یکی از جوانان دغدغه‌مند و فعال محله پنج‌تن است که از همان دوران کودکی با کم و کاستی‌های زیادی در محله‌اش روبه‌رو بوده، طعم بی‌عدالتی در توزیع امکانات را چشیده است و حالا تمام تلاشش را برای آبادی محل زندگی‌اش می‌کند.
قصه خیابان دانشگاه را باید از زمانی دنبال کرد که آستان‌قدس تصمیم به ساخت و امتداد خیابان کوهسنگی گرفت؛ مسیری که ساختمان‌های مهمی مانند سینما هویزه، تالار ابن‌سینا و ساختمان دانشگاه علوم‌پزشکی در آن جا گرفته‌اند.
خیابان قائم۲۸ معبری کوتاه در محله کوی دکتراست که از یک سمت به خیابان قائم (عج) و از سمت دیگر به خیابان سناباد۳۸ و ۴۰ می‌رسد. اینجا یکی از خیابان‌های پرتردد این محدوده محسوب می‌شود.
مهدی نوروززاده می‌گوید: مسجد قائم (عج)، قدیمی‌ترین مسجد محله، با دست خیران محلی ساخته شد. اوایل دهه ۷۰ که تازه به اینجا آمده بودیم، در زیرزمین مسجد، ورزش باستانی کار می‌کردم و پسر کوچکم، علیرضا را می‌آوردم تا مرشدی یاد بگیرد.
حاج‌محمد اعتمادی هفتاد سال از عمرش را همین‌جا گذرانده است و وجب‌به‌وجب کوچه را به‌نام آدم‌هایی که در آن زیسته‌اند، می‌شناسد، حتی حالا که چشم‌هایش کم‌سو شده است و به‌سختی می‌تواند جایی را ببیند.