زهراخانم جزو اولین ساکنان محله استاد یوسفی است که آبادشدن همه کوچهپسکوچههایش را دیده است. او باوجود تمام آبادیها و امکانات اکنون، حسرت قدیم را میخورد.
در اسناد قدیمی حکومتی، «امامیه» بهعنوان روستایی خوشآبوهوا و دارای قناتهای پرآب ذکر شده است. این روستا در تقسیمات کشوری دوره ناصرالدینشاه قاجار، بخشی از بلوک «میانولایت» بود.
وضعیت کوچه «چهنو» در دوران قاجاری بهدلیل وجود چند نقشه از مشهد آن دوران تا حد بسیاری مشخص است. براساس نقشه دالمج این مسیر دارای هشت فرعی جنوبی و هفت کوچه فرعی شمالی بوده است.
خیابان کشاورز ۳ در یک منطقه صنعتی قرار دارد و درکنار خانههای مسکونی، کارگاههای چوب، دروپنجرهسازی و مغازههای یراقآلات را میتوان دید. سابقه سکونت شهروندان در آن به بیستسال قبل میرسد.
کسی از اهالی جاهدشهر در کوچه بوستان۱۴ سکونت ندارد، اما اکثر افراد با این معبر سروکار دارند، از خرید گرفته تا گشتزدن در بوستان بزرگش. این کوچه در حاشیه بوستان وسیع محله کشیده شده است.
امیریه۳۷ دومین معبر پرجمعیت منطقه ۱۲ است که احتمالا برای هر مستأجر و خریداری، یک گزینه سکونت خوب است و همین موضوع باعث شده است که هیچیک از چهاردهمجتمع مسکونی آن با واحدهای پرشمار خالی نماند.
عباس ربانی میگوید: عمارت اربابی چهاربرج برای چند نسل، خانه اربابهایی بود به نام سبزواری. یک بار هوس زردآلو کردم و با رفیقم، شاهمحمد وارد باغ شدیم. زردآلو که نخوردیم هیچ، کلی هم کتک خوردیم!
محسن کاشفیان با اندوه از خرابشدن خانههای قدیمی میگوید و از همسایههایشان با افسوس یاد میکند. کنار درخت توت تنومند میایستد و میگوید: همه این زمینهای خالی که پارکینگ شده است، قبلا خانه بود.
خیابان شهید فلاحی۱۷ بخشی از محله فرهنگیان است. در این خیابان، کاربری درمانی دست بالا را دارد، بهطوریکه بیمارستان مهرگان و درمانگاه فرهنگیان در این خیابان به بیماران خدمات میدهند.
«بالاخیابان» مشهد یکی از گذرهای مشهور و باسابقه است که تا شکل گرفتن محلات جدید بیرون از مرزهای باروی قدیمی شهر مشهد، گل سرسبد خیابانهای شهر بود و مکان قدم زدن و تفرج مردم.
قدیمیترین سندی که در آن نامی از «نوده» به میان آمده، سندی وقفی و متعلق به سال ۱۰۲۲ خورشیدی است. این سند در واقع همان وقفنامه مشهور میرزامحسنرضوی داماد شاه عباس یکم صفوی است.
در دهه ۳۰ و ۴۰ درست روبهروی خیابان نجف۶ و در مسیر جاده قدیم قوچان، عوارضی قرار داشت که از خودروهای واردشده به مشهد ورودی میگرفت. به همیندلیل این خیابان «عوارضی» نیز خوانده میشد.
بولوار ابوذر غفاری یادآور خاطرات بسیاری برای سیدمحسن موسویزادهجزایری است که از بدو تولد تا زمان ازدواجش را در آنجا گذرانده است. هنوز هم گاهی برای مرور خاطراتش، سری به محله میزند.
غلامرضا عنایتی هفتادساله میگوید: خیابان «علویه» طی ۱۰ سال اخیر چطور چهره عوض کرده و به توسعه رسیده است. اسم اصلی این خیابان را «تقویه» گذاشته بودند اما در نهایت بدلیل تشابه اسمی، علویه شد.
کوچه یاس۷ در محله شریعتی، یکی از کلونیهای مدارس در سطح منطقه ۱۰ محسوب میشود. بوستان خطی کاکتوس یکی از بهترین پارکهای خطی در منطقه ۱۰ به شمار میآید که طول آن از کوچه یاس ۷ تا بزرگراه امامعلی (ع) کشیده میشود.
«چاهش» روستایی حدفاصل «کلاتچهبوغا» و حدود مزار خواجهربیع که کال موجود در این منطقه را به اسم آن میشناسند و «کال چاییش» یا «کال چاهش» میخوانند.
تا بیستسال پیش، هرکس در محله عروسی داشت، سراغ طیبهخانم میآمد؛ «آن وقتها رسم نبود که مراسم در تالار برگزار شود. وقتی همسایهها میگفتند عروسی دارند، مجلس زنانه را در خانه ما برگزار میشد.»
سیدحسن رضوی میگوید: خانه پدریام همچنان در خیابان امامرضا۵۹ است. مادرم در تنور حیاط نان میپخت و ما را میفرستاد که نانها را تحویل هیئت محله دهیم.
مهمترین نام مردمی کوچه سرشور ۵ که هنوز هم برخی قدیمیهای محله سرشور از آن برای نام بردن از این مسیر استفاده میکنند، نام کوچه «مطبدکترشیخ» یا بهطور خلاصه کوچه «دکترشیخ» است.
خیابان بهمن ۴/۲۰ تا پیش از انقلاب جزو اراضی روستای حسنآباد چاهش بود؛ روستایی با شصتخانوار که بهدلیل ناامنیهای رایج در آن دوران، در قلعهای به وسعت ۷هزارمترمربع محصور بود.