فریدون مالکی‌تلخابی یکی از معمارانی است که روح خانه‌های تاریخی در عمق وجودش همیشه جاری است. او بیش از دو دهه است سرنوشت شغلی‌اش را در لابه‌لای خشت‌خشت خانه‌های تاریخی مشهد یافته است.
نمایش عروسکی به‌نام «چطور یک مترسک پرواز می‌کند»، ۱۴ عروسک‌گردان دارند، دختران نوجوانی از مدرسه راهنمایی حجاب، واقع در محله خواجه‌ربیع مشهد. این نمایش در مسابقات تئاتر آموزش و پرورش خراسان رضوی، مقام اول را به‌دست آورده است.
معلولیت هیچ‌گاه سهیلا اسحاق‌نیا را از جاده موفقیت دور نکرد؛ از روزی که پای صفحه مانیتور نشست از طراحی پوستر و لوگو شروع کرد تا اکنون که با ظرافت و حساسیت زیاد، نقش‌های سوزن‌دوزی را طراحی می‌کند.
معصومه محمدی از نقاشانی است که آثارش در نمایشگاه‌های تهران هم به‌معرض نمایش علاقه‌مندان گذاشته شده است. او در سبک رئال، انتزاعی و امپرسیون رنگ روغن و مداد‌رنگي کار کرده است.
سیدعلی یعقوبی هنرمند قالیبافی است که از ۶ سالگی به عنوان شاگرد کنار دست خواهرش پای دار قالی نشسته و دراین سال‌ها بیش از ۲ هزار نفر از او قالی بافی یاد گرفته‌اند.
مجید صالحیان ۲۵ سال پیش با شروع تعطیلات تابستانی، کار در یک مغازه خیاطی را شروع کرد و حالا تمام زندگی و هویت او با کارگاهی که با همراهی همسرش راه انداختند، گره خورده. از آن‌زمان فصل تازه‌ای از کار و زندگی‌شان را شروع کردند.
وقتی در چهارسالگی در حرم امام‌حسین (ع) روی شانه پدرش نشسته بود، هم‌صدا با مداح ایرانی که آنجا روضه می‌خواند، شروع به خواندن کرد. محمد‌احسن، از همان موقع وارد دنیای مداحی شد.
شرمین نصیری با متمرکز کردن توان خود بر اثر«مگنوم، ۵۰ سال در خط مقدم تاریخ» به دنبال پرکردن یک خلأ حیاتی در جامعه عکاسی ایران است. هدفش این است که نسل جوان عکاس، در کنار تسلط بر نور و کادر بتوانند به جای تقلید، صاحب نگاهی تحلیلی باشند.
ساناز مرادبخش، یکی از مدرسان سفال و سرامیک مصلی تاریخی مشهد است. ساخت کتیبه‌ای برای سر در خانه تاریخی و مصلی با قدمت ۴۰۰ ساله افتخاری برای اوست.
رضا شریعتی موسیقی را از سال ۱۳۸۲ به‌طور حرفه‌ای با ساز ویولن و در کنار استاد صمد برقی شروع کرده، بعدش سراغ ساز کمانچه رفته و در محضر اساتیدی مثل روزبه اسدیان و اردشیر کامکار بوده است.
مهدیه قاسمی هنرمند میوه آرای محله هاشمیه است که شب‌های چله شلوغی دارد و تاکنون بیشتر از ۵۰ دختر مشهدی را دراین حرفه آموزش داده است.
زهرا ملتی عروسک‌ساز محله جاهدشهر می‌گوید: بیشتر عروسک‌های سنتی درست می‌کنم؛ عروسک‌هایی که لباس‌های محلی خراسان‌شمالی به تن دارند. نواردوزی‌های دورشان را هم با خلاقیت خودم می‌دوزم.
نجمه رحمانی معرق‌کار جوان محله جاهدشهر دانشجوی رشته نقاشی قادر است به تکه‌های بی‌جان چوب شکل و طرحی زنده و پویا ببخشد؛ طرح‌های لیلی و مجنون، طبیعت و انواع خطوط با چوب و مس.
میرزا‌مهدی ولایی، کوشش فراوانی در احیای گنجینه نسخه‌های خطی داشت و دوره جدیدی را در فهرست‌نویسی این کتب در ایران پایه‌گذاری کرد. دست‌نوشته‌های منظم و دقیقش نمونه نظم و دقت عالی این چهره ماندگار در فهرست‌نویسی است.
سیدجعفر قوامی‌اصفهانی، استاد قلم‌زنی که سال‌هاست از شهر و دیار خود کوچ کرده و ساکن مشهد و محله سیدرضی شده است. پدربزرگش، لباف بود و پدرش هم در کار ساخت وسایل فلزی تبحر داشت.
سراسر خانه عباس آگهی و محبوبه مهدوی، پرشده است از تابلو‌های خطاطی و تذهیب. محبوبه خانم می‌گوید: هر وقت که کسی به خانه ما می‌آید از ما می‌خواهد این هنر را به او آموزش دهیم.
سیدعلیرضا امیری دشت‌بیاض، کاسب محله امام‌خمینی (ره) هنرمند برجسته خوشنویسی است. او در سوپرمارکت کوچکش هم مشغول کسب و کار است و هم هنرش را به اهالی آموزش می‌دهد.
منيره كياني‌ن‍‍ژاد هنرمند میوه‌آرا است. او می‌گوید: باید اهل ذوق و هنر باشی که بتوانی باحوصله بنشینی پوست‌های هندوانه را با چاقوی آشپزخانه به شکل زیگزاگ درآوری تا سفره شب‌چله‌ات رنگین شود.
علاقه حسین سعیدی به نقاشی با تکنیک رنگ روغن زبانزد است. او می‌خواست کسانی که مانند خودش تشنه یادگیری هستند، در مسیر درست هدایت شوند و حالا دوازده‌سالی می‌شود که مغازه کوچکش را در مجتمع زیست‌خاور برپا کرده است.
جلالیان معتقد است: آینه در حرم تنها جنبه تزیینی ندارد. انعکاس نور و شکستن تصویر انسان در قطعات ریز آینه، حس فروتنی و کوچکی در برابر عظمت الهی را تداعی می‌کند. این جنبه معنوی باعث می‌شود هنرمند هنگام اجرا هم با حال و نیت خاصی کار کند.