علیرضا مکاری‌اصفهانی قهرمان کشور در رشته کیک‌بوکسینگ است

احمد پورمنفردی| علیرضا مکاری‌اصفهانی از نوجوانان ورزشکار محله ماست. ورزش‌های رزمی را دوست دارد و علاوه بر کاراته که رشته ورزشی اصلی‌اش است، ووشو و کیک بوکس نیز کار می‌کند.

علیرضا سال دوم دبیرستان است و فرزند سوم خانواده‌ای ۶ نفره. ساکن محله طالقانی مشهد است و با شور جوانی‌اش از آینده می‌گوید. آرزو‌های بزرگی دارد. او به ما و همه هم‌محله‌ای خود قول داده است تا در المپیک قهرمان جهان شود.

اما خودش هم خوب می‌داند که راه بسیار سختی را در پیش دارد. گام‌های اولیه‌اش را برداشته و در مسابقات رده سنی جوانان توانسته است علاوه بر دریافت چهار عنوان اولی در استان، یک بار هم در سال۹۰ قهرمان کشور شود.

مطلب مرتبط نوجوان چهاربرجی درآمدش را صرف بوکس می‌کند

دوست دارم مثل «تایسون» قهرمان بوکس جهان شوم

علیرضا بعد از گفتن تمام این صحبت‌ها وارد بحث اصلی امروز می‌شود؛ «جوان و ورزش». او در این‌باره نقش استادانش را بسیار درخور توجه می‌داند و می‌گوید: استاد علی‌اکبر احمدی چند سالی است که برایم زحمت می‌کشد و کار مربیگری مرا به عهده دارد، البته این استاد بزرگوار قول داده است که مرا به عضویت تیم ملی درآورد.

علیرضا علاوه بر دریافت چهار عنوان اولی در استان، یک بار هم در سال۹۰ قهرمان کشور شده است

وقتی از او در مورد مسابقاتی که امسال در پیش دارد می‌پرسم، نمی‌تواند گلایه نکند و این‌طور می‌گوید: دو دوره است که منتخب استان برای شرکت در مسابقات کشوری می‌شوم، اما مسئولان به بهانه‌های مختلف از اعزامم به این مسابقات خودداری می‌کنند.

این نوجوان ورزشکار محله ما که از ۱۲سالگی به صورت حرفه‌ای ورزش می‌کند، این نکته را هم یادآوری می‌کند که علاقه، تمرین پیوسته و نترسیدن از مبارزه، از عوامل اصلی موفقیت در ورزش‌های رزمی است. او اضافه می‌کند: این اصول را رعایت می‌کنم. چون دوست دارم یک روز مثل «تایسون» قهرمان بوکس جهان شوم. در مقالاتی که از این قهرمان می‌خواندم همواره به رعایت این سه اصل تاکید داشت و من اینها را مدنظر دارم تا در کنار خودسازی به هدفم نیز نزدیک شوم.

در مدرسه هندبال و بسکتبال بازی می‌کنم

نامی از فوتبال، ورزش مورد علاقه تمام جوانان می‌آورم و از او در مورد علاقه‌اش به این ورزش هم می‌پرسم که پاسخ می‌دهد: به ورزش‌های گروهی علاقه چندانی ندارم و بیشتر به ورزش‌های انفرادی می‌پردازم.

البته این جوان ورزشکار و افتخار محله ما ادامه می‌دهد: از آنجا که در مدرسه امکان پرداختن به رشته ورزشی مورد علاقه‌ام وجود ندارد، بیشتر ورزش‌های بسکتبال و هندبال را دنبال می‌کنم. او این نکته را هم به گفته‌هایش اضافه می‌کند که علاوه بر مدرسه رفتن، هر هفته ۷جلسه تمرین رزمی و سه‌جلسه تمرین بدن‌سازی دارد. این ورزشکار محله ما البته کار را هنر می‌داند و به همین دلیل هم به خاطر علاقه به کار‌های فنی، شاگردی پدرش را می‌کند و از او سیم‌کشی اتومبیل را در کنار ورزش می‌آموزد.

*این گزارش چهارشنبه، ۲۱ تیر ۹۱ در شماره ۱۲ شهرآرامحله منطقه ۹ چاپ شده است.