دورهمی اهالی یک معبر در «نارنج» عبدالمطلب

سابقه سکونت در خیابان موسوی قوچانی ۱۲ به دهه ۵۰ بازمی‌گردد. به گفته قدیمی‌ها تا قبل از آن، این محدوده پوشیده از مزارع گندم و محصولات تابستانی بود. زمین‌های این محدوده متعلق‌به مزرعه‌ای به نام «خایقان» بود که تا اوایل دهه ۳۰ وجود داشت و بعد از آن با پیوستن به محدوده شهر، نامی از آن باقی نماند و فراموش شد. دهه‌۵۰ به‌دنبال طرح توسعه خیابان آبکوه و میدان راهنمایی، شهروندانی که خانه‌شان تخریب شد، به این محدوده کوچ داده و در آن ساکن شدند. 

در این خیابان، چند‌قطعه زمین دیوارکشی‌شده متعلق‌به آستان قدس رضوی قرار دارد که به گفته اهالی به پاتوق معتادان و سارقان تبدیل و برای اهالی دردسر‌ساز شده است.

مسجد امام حسن‌عسکری (ع) از مراکز مذهبی این معبر است. این بنای مذهبی سال۱۳۵۴ با مشارکت نخستین ساکنان ساخته شده است وقدیمی‌ترین نمازگزاران و اهالی را می‌توان در آن پیدا کرد.

بوستان محلی نارنج با وسعت دوهزار متر مربع از نخستین بوستان‌های ساخته‌شده شهرداری در بیست سال قبل است. این فضا با امکاناتی مانند لوازم ورزشی و مکان بازی کودکان، مکان مناسبی برای تفریح خانواده‌ها فراهم کرده است. به گفته شهروندان، نا‌امنی و حضور اراذل و اوباش بزرگ‌ترین مشکل این بوستان است.

حسین شریفی‌امامی، متولد سال‌۱۳۲۰، از نخستین ساکنان این خیابان است. او که روستای خایقان را به خاطر دارد، می‌گوید: روستا دارای «تلخ» (در لهجه مشهدی یعنی استخر) بزرگی بود که آب قنات را در آن ذخیره می‌کردند. در روز‌های گرم تابستان ما به‌همراه دیگر بچه‌ها به کنار استخر می‌رفتیم و شنا می‌کردیم.

در سمت چپ ورودی خیابان، دیوار آجری باغ امام‌رضا (ع) قرار دارد که تا وسط کوچه کشیده شده است. خیابان وسیع و خلوت است؛ به همین دلیل به پیست موتورسواران جوان محله عبدالمطلب تبدیل شده است.

* این گزارش شنبه ۲۵ بهمن‌ماه ۱۴۰۴ در شماره ۶۳۶ شهرآرامحله منطقه ۱ و ۲ چاپ شده است.