کوچه سراب یا همان امام‌خمینی (ره)۱۴ با عمری بیش از تاریخ ایجاد حصار شاه‌طهماسبی بر دور مشهد، یکی از معدود مسیر‌های است که با گذشت پنج قرن همچنان زندگی در آن جریان دارد.
منطقه‌ای با تاریخ کهن
منطقه ۸ از مناطق قدیمی مشهد است و بسیاری از محله‌های برخوردار مشهد قدیم همچون سراب، سرشور و ارگ را در خود جا داده است. اعیان و بزرگان شهر از همان ابتدا به سکونت در «سراب» که سرِ آب قنات قریه سناباد بوده تمایل نشان دادند. محله سرشور که از شهرنشین‌ترین محله‌های مشهد قدیم بوده، امروز نیز با برخورداری از مغازه‌های تجاری، خانه‌های تاریخی، هتل‌آپارتمان‌ها و... نبض شهر مشهد است. بازار سرشور که از ۴۰۰سال پیش گذرگاه زائران برای تشرف به حرم مطهر بوده است و همچنین بازارچه سراب، به‌تازگی احیا شده‌اند. خیابان ارگ مدرن‌ترین خیابان مشهد قدیم است و در گذشته، پاتوق روشن‌فکران و اهل فرهنگ بوده است. بوستان‌های کوهسنگی و باغ‌ملی در این منطقه در روز‌های مختلف سال میزبان جمع زیادی از شهروندان و زائران هستند. ۹ بیمارستان بزرگ مشهد در این منطقه شهری قرار دارد که به بیماران مختلفی از گوشه‌وکنار کشور خدمات می‌دهند. به‌دلیل وجود ۲ کنسولگری پاکستان و افغانستان، حضور شهروندان این ۲ کشور در این منطقه محسوس است. شهرداری منطقه ۸ مشهد سال ۱۳۷۸ شکل گرفته و در مساحت ۱۹۳۶ هکتاری آن ۹۳ هزار نفر زندگی می‌کنند.
علاقه مرحوم زهرا دهنوی به قرآن آن‌قدر بود که از زمان شیرخوارگی فرزندانش، زیر لب آیه‌ای از قرآن، زیارت عاشورا یا دعای توسل می‌خواند. همین پیگیری‌های او باعث شده بود محمدطاها پیش از رفتن به مدرسه، حافظ جزء سی‌ام شود.
«پاساژ بلور» پاساژی است که نه‌تنها محل دادوستد ظروف بلور و چینی شد، بلکه باعث شد کوچه علامه مصباح‌یزدی ۴، قدم‌به‌قدم به ردیفی از پاساژ‌ها و مغازه‌های بلورفروشی تبدیل شود؛ جایی که امروز آن را با نام «سرای بلور» می‌شناسند.
مصطفی سزاوار، عکاس ۶۷ ساله میدان ده‌دی (سوم اسفند) می‌گوید که عکاسی را نزد پدرش که هم اکنون ۹۲ سال دارد. او این این مغازه را ۵۰ سال پیش به قیمت ۱۷ هزار تومان خریده است.
در کوچه ارگ خاطره‌های نو و کهنه را می‌خرند و به کسانی که دنبال خاطره می‌گردند، می‌فروشند. اگر در این کوچه قدمی بزنی چیز‌هایی می‌بینی که شاید فقط در فیلم‌ها دیده باشی؛ از رادیو‌های لامپی «شاپ لورنز» آلمانی تا پیه‌سوز و آفتابه‌لگن‌های مسی
خیابان خرمشهر۱۳ که در دهه۲۰، «مهتاب» نامیده می‌شد و کوچه هم به «سی‌متری بهار» شهرت داشت، اما در زمان جنگ تحمیلی، این محدوده به نام مناطق جنگی نام‌گذاری شد، این معبر هم «دارخوین» نام گرفت.
آرمان آستارائی هربار دخترعموهایش را می‌دید، حس می‌کرد خودش هم می‌تواند روزی همان‌قدر ماهر شود. شور و اشتیاقی که در او شکل گرفته بود، باعث شد در شش‌سالگی کفش اسکیت به پا کند و حالا چند‌مقام استانی دارد.