در خانواده آتش‌فراز ، کاراته فقط ورزشی برای مسابقه و کسب مدال نیست؛ بهانه‌ای است برای باهم‌بودن، تمرین، سفر‌رفتن و حتی بیشتر‌شدن صمیمیت مادر و سه دخترش. در خانواده آنها، چهار‌نفر با چهار کمربند متفاوت، یک ورزش مشترک را دنبال می‌کنند.
منطقه ۱
قطب سلامت مشهد
نبض سلامت مردم مشهد در منطقه ۱ می‌تپد. فراوانی بیمارستان‌ها، درمانگاه‌ها، کلینیک‌های تخصصی و... این منطقه را نه‌تنها به قطب درمانی مشهد، که به قطب درمانی شرق کشور بدل کرده است. آوازه نام خوش پزشکان مشهدی، بسیاری از گردشگران سلامت را از کشور‌های عراق، آذربایجان، پاکستان، افغانستان و... واداشته است راهی این منطقه مشهد شوند. خانه‌های تاریخی داوودی در خیابان توحید، تفتی در کوچه قائم‌مقامی، بنی‌هاشمی در خیابان دانشگاه، مولوی در خیابان سناباد و همچنین دیوار ۳۰۰ ساله محله آبکوه از ظرفیت‌های این منطقه است که نشان‌دهنده قدمت تاریخی آن نیز هست. ترافیک و کمبود جای پارک، از بزرگ‌ترین معضلات منطقه‌ای است که بسیاری از اداره‌های دولتی، مراکز تجاری، مراکز پژوهشی و بانک‌ها را در خود جا داده است. این منطقه همچنین کریدور مرکزی شهر محسوب می‌شود و محل تلاقی بسیاری از مناطق مشهد است. منطقه ۱ شهرداری مشهد سال ۱۳۶۳ شکل گرفته و در مساحت ۱۴۷۷ هکتاری آن ۱۶۷ هزار نفر زندگی می‌کنند.
سینا وهاب‌نیا، چندسالی است که فوتبال را دنبال می‌کند؛ ورزشی که حالا آن‌قدر دوستش دارد که کنارگذاشتنش را تصور نمی‌کند. او که در کودکی ژیمناستیک کار کرده و شنا هم آموخته است، در مسابقات فوتبال بین تیم‌های آستان قدس به همراه تیمش مقام اول را به دست آورده‌است.
دکتر نیره قمیان، متخصص زنان و زایمان و استاد گروه زنان دانشگاه علوم پزشکی مشهد است که بیش از سه دهه با زنان در موقعیت‌های مختلف همراه بوده است؛ از نگرانی‌های مربوط به بیماری و درمان تا بارداری و لحظه تولد فرزند.
بالاخره از اردیبهشت ۱۴۰۵، چهره گذر گلستان آرام‌آرام تغییر کرد و با راه‌اندازی فرهنگ‌سرای کتاب، رفت‌وآمد خانواده‌ها، کودکان و نوجوانان بیشتر شد و به گفته اهالی، احساس امنیت و آرامش دوباره به این بخش از محله برگشته است.
برای ابوالقاسم افخمی مدرسه فقط جایی برای درس خواندن نبود؛ بخشی از کودکی‌اش در همان حیاط و کلاس‌های درس گذشت؛ جایی که پدرش «بابای مدرسه» بود. همین یک جمله کافی است تا بفهمیم چرا ابوالقاسم از مدرسه، صدای زنگ، نیمکت‌ها و راهروهایش ترسی نداشت.
آقاعلی‌اکبر حیدریان از همان سال‌های جوانی دلش خانواده‌ای پرجمعیت می‌خواسته است. خودش می‌گوید: حتی آرزو داشتم خداوند دوازده‌فرزند به من بدهد. حالا شش‌پسر و سه‌دختر دارم که هرکدام خانواده خودشان را ساخته‌اند و نتیجه زندگی آنها شده ۲۷نوه و ۱۳نتیجه برای من.
خانواده «رضایی» را می‌توان به عنوان الگو معرفی کرد. خانواده‌ای تمام‌قد ورزشی که همگی‌شان در رشته شنا سرآمد هستند. همه اعضا این خانواه از مربیان شنای نمونه شهرمان هستند.