مسجد علیاصغر؛ خانهای که پیرزن برای رضای خدا وقف کرد 
قبول قانون «یکسر باخت» درس بزرگ آیناز صنعتی در کاراته 
قبول قانون «یکسر باخت» درس بزرگ آیناز صنعتی در کاراته
لباس سفید کاراته به تن دارد و کمربند مشکیاش از سالها تمرین و تلاش حکایت میکند. امسال دهمین سالی است که آیناز صنعتی کاراته کار میکند و حاصل آن بیش از ۱۰ مدال رنگارنگی است که روی میز گوشه اتاقش چیده است.
بیش از ۱۰ مدال رنگارنگ روی میز گوشه اتاق چیده شده است. لباس سفید کاراته به تن دارد و کمربند مشکیاش از سالها تمرین و تلاش حکایت میکند. آیناز صنعتی، نوجوان هفدهساله محله شفا، میگوید آذر امسال دهمین سالی است که کاراته کار میکند. او در این سالها توانسته است در مسابقات مختلف استانی و بینالمللی روی سکو برود و حالا چشم به تیمملی دوخته است.
-چه شد که سراغ رشته کاراته رفتی؟
از کودکی انرژی زیادی داشتم. پدر و مادرم تصمیم گرفتند در کلاسهای ورزشی ثبتنامم کنند. یکی از اقوام مربی کاراته بود. یک جلسه آزمایشی در این رشته شرکت کردم و همان جلسه فهمیدم کاراته را دوست دارم.
-کاراته چه تأثیری بر زندگیات داشته است؟
کاراته فقط یک ورزش نیست. کار تیمی، اتحاد و همکاری را به من یاد داد. اعتمادبهنفسم بیشتر شده است و انگیزه زیادی برای رسیدن به هدفهایم پیدا کردهام.
-الان در چه سطحی هستی؟
کمربند مشکی و دان یک دارم و بهزودی برای دریافت دان ۲ اقدام میکنم.
-در چه سبکی فعالیت میکنی؟
در سبک وادوکای که سبکی کنترلی است، تمرین میکنم. در این سبک، مبارزه کاملا کنترلشده است و با سبکهای آزاد تفاوت دارد.
-از چه زمانی وارد مسابقات شدی؟
سه ماه پس از شروع کاراته، وقتی هفتساله بودم و کمربند زرد گرفتم، اولین مسابقهام را تجربه کردم. آن زمان در رده نونهالان الف بودم توانستم در بخش کاتا مقام اول و در کومیته مقام دوم را به دست آوردم.
-مهمترین مدالهایت را در چه مسابقاتی کسب کردهای؟
در مسابقات استانی که دو سال پیش در خانه کاراته مشهد برگزار شد، در وزن ۴۷-کیلوگرم دوم شدم. در مسابقات استانی سبک وادوکای همان سال هم مقام اول نوجوانان را به دست آوردم. همچنین در مسابقات بینالمللی تهران که سال پیش برگزار شد، در وزن ۴۷-کیلوگرم مدال نقره کومیته را گرفتم.
-شیرینترین خاطره ورزشیات چیست؟
وقتی کمربند نارنجی داشتم، درست قبل از مسابقات سرما خورده بودم و نمیخواستم شرکت کنم، اما مربیام اصرار کرد. آن مسابقه همزمان با روز دختر بود و توانستم در هر دو بخش کاتا و کومیته مقام اول را کسب کنم. خوشحالی پدر و مادرم آن روز برایم فراموشنشدنی است.
-پیش از مسابقه چه حسی داری؟
هیجان و استرس طبیعی است، اما همیشه حرف پدر و مادرم را به یاد میآورم که میگفتند مسابقه یک سر برد است و یک سر باخت. اگر هم شکست بخوری، تجربه ارزشمندی به دست میآوری. این نگاه باعث شده است از هر مسابقه چیزی یاد بگیرم.
-الگوی تو در کاراته چه کسی است؟
مربیام، خانم آزاده درویش. پشتکار و نظم ایشان برایم الگوست. همیشه به ما تأکید میکنند که فقط روی یک مهارت تمرکز نکنیم و استعدادهای دیگرمان را هم پرورش دهیم. روحیه کار تیمی را هم از ایشان یاد دارم.
-برای آینده چه برنامهای داری؟
دوست دارم به تیمملی راه پیدا کنم. اگر هم این فرصت فراهم نشود، باشگاه خودم را راهاندازی میکنم و مربیگری را بهصورت حرفهای ادامه میدهم.
* این گزارش شنبه ۲۷ تیرماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۵۵ شهرآرامحله منطقه ۱ و ۲ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
