نوشته های معصومه فرمانی کیا در سایت مشهد چهره
آنقدر زخم زبان خوردیم، می‌ترسیم بفهمند ما فرزند شهید هستیم!
زمانی‌که پدر شهید شد، زهرا دوسال داشت؛ او هنوز هم همان باور کودکانه‌اش را دارد و منتظر است بابا از جبهه بر‌گردد، با اینکه ۳۶بهار و زمستان رفته است و خبری از شهید اصلیان نشده است.
هنر خطاطی روی سنگ مزار پسر شهید
غلامحسین اشرفیان پدر شهید و از پیش‌کسوتان هنر خوش‌نویسی است. او سنگ مزار فرزند شهیدش و دیگر شهدا را خطاطی کرده است. می‌گوید: یک رسالت بزرگ دارم؛ اینکه تا زمانی که زنده هستم، قلمم را از قرآن و ادعیه نگیرم.
کارآفرین شهرک شهید رجایی پهلوان است
پهلوان خلیل یک مکانیک تمام‌عیار است و کارآفرین. صاحب چندین و چند عنوان قهرمانی کشوری و جام و مدال در رشته جودو.
تاریخچه‌ای از سماورهای قدیمی که «خودجوش» نام داشتند
رضا نیازمند شهری، هشتاد و دوساله‌ِ سماورساز. او سماورسازی را پیشینه‌ای خواندنی و شیرین می‌داند و می‌گوید: بهترین و گران‌قیمت‌ترین سماور‌ها هنوز هم ساخت روسیه هستند که در آن زمان «خودجوش» نام داشتند.
سفیران آب، نگهبانان برق
خانواده محله مصلا الگوی جدیدی برای مصرف آب ارائه کردند. دو سطل آب در کنار هم، یکی برای شستشو و دیگری جمع آوری آب وضو و آب شرب بدون چربی این روال همیشگی زندگی در خانواده چاویده است.
روضه پنجاه ساله بانوان محله پورسینا
روضه منزل معصومه کریم‌آبادی است که به گفته خودش از زمان مادر مرحومش، یعنی بیش از ۵۰ سال است که برگزار می‌شود. در حقیقت تأکید و وصیت مادرش علت استمرار آن بوده است.
جهاد آزاده‌های مشهدی در جهنم اسارت
مجید نظری می‌گوید: یکی از بچه‌ها را برای شکنجه برده بودند. معمولا اسرا را برای شلاق زدن، از سقف آویزان می‌کردند. او تمام مدتی که تازیانه می‌خورد، ذکر می‌گفت. بعدش می‌گفت: «مشکلی نیست، زکات گناهانمان است.»
این پدر و پسر پمپ خودکفایی‌اند
مهندس علی و پدرش محمدجواد رحیمیان ۶۰ سال دانش و تجربه را درهم آمیخته‌اند. ارتقا و توسعه سطح دانش و ساخت ماشین‌های دوار صنعتی برپایه فناوری روز، هدف مجموعه آن‌هاست.
راننده مخترع خاطرات جاده را ماندگار کرد
رضا جان مشهدی بعد از ۲۳ سال رانندگی با یک تصمیم خلاقانه همه خاطراتش را از جاده ماندگار می‌کند. او می‌گوید: «ماکت خاطرات» عنوان طرحی است که روی یک کمپرسی پیاده شده است.
چشم‌هایم نوک انگشتانم است
محبوبه قربانی سرانگشت‌هایش را نشانمان می‌دهد و می‌گوید: برای ما لامسه، حس مهم‌تری است و با همین سرانگشت‌ها کلمات را می‌خوانیم و می‌فهمیم. با خنده می‌گوید: انگشت‌هایم طوری کار می‌کنند که کم‌کاری چشم‌ها به چشم نمی‌آید.