از کودکانی که به مطلب دکتر می‌آیند عکس گرفته می‌شود و در مانیتور مقابل مطب دکتر به نمایش درمی‌آید. بعضی بچه ها فقط به این امید به مطب دکتر می‌آیند که عکس‌شان را در مانیتور ببینند.
صبا صفری می‌گوید: یکی از معلمانمان می‌گفت هرچه به ذهنمان می‌رسد، نقاشی کنیم. من هم هرچیزی را که دوست داشتم، می‌کشیدم.
اسمش خانه است نه مرکز؛ وقتی می‌خواهند آدرس بدهند می‌گویند خانه صدقیان، حسینیان؛ نمی‌گویند مرکز نگهداری بچه‌های بی‌سرپرست و بدسرپرست. خانهای که از سال ۹۲ به وسیله یک زن و شوهر خیر وقف بچه‌های بی‌سرپرست شده است.
حامد افشار پسر بچه ۹ سالهای است که با اسباب بازی‌های الکترونیکی خراب خود، اسباب بازی جدیدی می‌سازد.
محمد مخملی، مدیر فعلی مجموعه شهربازی مشهد می‌گوید: تقریبا همه دستگاه‌های فعلی، قدیمی و مستهلک هستند و بهتر است که از رده خارج شوند.
وارد فرهنگ‌سرای کودک و آینده که می‌شوید، آقای دکتر شیر و خانم پرستار خرگوشه با آن لباس‌های عروسکی شادشان از بچه‌ها می‌خواهند که ساعتی را با آن‌ها در فضای بیمارستان عروسک‌ها وقت بگذرانند.
محدثه رضایی فقط یک نویسنده نیست؛ او یک تصویرگر چیره دست در سن‌و‌سال خودش نیز هست.
موسسه خیریه جامع امام‌رئوف (ع) در سال ۱۳۸۸ با همت جمعی از خیران، فعالیت خودش را تحت نظارت سازمان بهزیستی آغاز کرده است.
محمد‌یاسین از چهارسالگی وقتی خواهرش قرآن را حفظ می‌کرد، پشت سرش کلمات را تکرار می‌کرد.
آقا‌عبدالله و همسرش ۳ فرزند دارند. با این حال او سرپرستی مالی دو فرزند یتیم را هم برعهده دارد، اما به این‌ها اکتفا نکرده و سرپرستی موقت یکی از کودکان تحت پوشش بهزیستی را هم برعهده گرفته است.
فضای سبز، نشیمن مناسب، مکانی برای ورزش صبحگاهی و پارک بازی کودکان برای ساکنان خیابان شهید فلاحی۳۸ یک ویژگی مهم محسوب می‌شود. به قول بنگاه‌های املاک، «ویو ابدی»!
علی عسکری، متولی مسجد، در سال ۸۲ با نصب یک چادر گروهی که از سپاه قرض کرده بود، این مسجد را در مجتمع پردیس وکیل‌آباد برپا کرد.
پژوهش علمی فیروزه مدیر خراسانی و سهراب خواجه نژاد زوج هنرمند محله هاشمیه، درباره «تاثیر فرهنگ عامه از طریق تئاتر بر کودک» آنان را به اسیتژ تئاتر کودک در آفریقای جنوبی برد.
در مرکز آموزشی اوتیسم محله رحمانیه، کودکانی نگاه داشته می‌شوند که عموما درباره آن‌ها باور‌های نادرستی وجود دارد و همین بیشتر از هر چیز دیگری والدین این کودکان را آزار می‌دهد.
کانکس سفید و بزرگی در حاشیه پیاده‌راه دور میدان بوستان جا خوش کرده است. روی دیواره کانکس، نوشته شده است: «پیشخوان خدمات کتابخانه‌ای نور امید» و کلی هم نقش و نگار دارد.
بازی‌های فکری خود را به مسجد می‌آوریم و دور هم بازی می‌کنیم و در آخر هم آقای طاهری درباره احکام برای ما صحبت می‌کند. من اینجا درباره حق‌الناس یاد گرفتم و حواسم هست که حق کسی را پایمال نکنم.
این کتابخانه سال77 تأسیس شده و از همان‌زمان به محلی تبدیل شده است که بچه‌های این چهار مدرسه بعد از اینکه صدای زنگ آخر به گوش می‌رسد، با شور و هیجان به‌سراغ قفسه‌های آن می‌آیند و به‌دنبال آنچه ذهن کودکانه‌شان را به خود مشغول کرده است می‌گردند. همین اشتیاق بچه‌ها و حضور همیشگی آن‌ها در این کتابخانه، دلیل خوبی بوده تا مسئولان به فکر بخشی مجزا برای کودک و نوجوان باشند. این کتابخانه با داشتن بخش‌های متفاوت و همچنین برگزاری برنامه‌های فرهنگی خاص، توانسته با جذب زیاد اهالی محله در سال 1400 به دومین دوره از اجرای طرح «مأموریت کتابخانه من» راه پیدا کند.
خانهای در حاشیه شهر مشهد، محل زندگی فرزندانی است که «شگفت‌انگیز»، شایسته‌ترین کلمه برای توصیف آن‌هاست و والدینی که به‌معنای واقعی کلمه، عمر و سرمایه خود را برای آموزش بچه‌ها گذاشته‌اند. پرهان هشت‌ساله، مهر سال گذشته، کلاس اول را ثبت نام کرد و در خرداد، کنار پسرهای کلاس‌ششمی آزمون داد.
در جهان مسابقات میکرو بود اما در ایران برای اولین‌بار این مهم به میزبانی منطقه11 مشهد انجام شد و نتایج بسیار خوبی که همان سالهای اولیه به دست آورد، باعث شد این مسابقات هر ساله ادامه پیدا کند و بازیکنان میکروبسکتبال آن‌زمان، به ترتیب وارد رده‌های سنی مینی‌بسکتبال (زیر 12سال)، نونهال (زیر 14سال)، نوجوان (زیر 16سال و زیر 18سال) شوند.
دورهمی کودکانه‌ای که از یک برنامه هفت‌نفره شروع شد و با استقبال بچه‌ها به چهل نفر نیز رسید.
در این برنامه کودکان دورهم جمع می‌شدند و کتاب می‌خواندند و درباره‌اش صحبت می‌کردند. اشتیاق بچه‌ها به حضور در این جمع باعث شد مسئولان به ایده‌هایی بزرگ‌تر فکر کنند و از دل آن کتابخانه «صلح و زندگی» متولد شد