چهارشنبه بازار قدیمکوچه نور، حوالی میدان توحید است که میگویند قدمتی صدساله دارد، از قدیم فروشندهها کالاهای نو و کهنه خود را در این خیابان بساط میکردند و بازار همیشه شلوغ بود.
قلعه وکیلآباد در مرحله تملک و بازگشایی شهردار منطقه ۱۲ شهرداری مشهد از اعتبار ۱۵۰میلیاردی برای رفع یک معضل چنددهساله خبر داد.
بافت زاغهنشین مشهد ارتباط بسیار نزدیکی با گسترش شهر داشت. هرچه مشهد از جهات مختلف، بهسوی بیرون پیش میرفت و بر جمعیت آن افزوده میشد، تهیه مسکن نیز سختتر میشد.
مهدی هراتی یکی از جوانان دغدغهمند و فعال محله پنجتن است که از همان دوران کودکی با کم و کاستیهای زیادی در محلهاش روبهرو بوده، طعم بیعدالتی در توزیع امکانات را چشیده است و حالا تمام تلاشش را برای آبادی محل زندگیاش میکند.
بازگشایی مجدد این مغازهها زمان مشخصی ندارد و به عملکرد صاحبانش برمیگردد؛ اینکه تعهد محضری بدهند برای همسایهها چه از نظر بهداشتی و چه اجتماعی مزاحمتی ایجاد نخواهند کرد.
همین که وارد بسیاری از محلات حاشیه شهر میشوی و قدم در کوچهپسکوچههایش میگذاری، ناگهان سر و شکل خانهها ناهمگون میشود. ساختمانهایی را میبینی که انگار هرطبقهاش معماری خاصی دارد.
طرح «خدمت بیمنت» ارگانهای مختلف را پای کار آورد تا چهره شهرکهای شهید بهشتی و و پردیس تغییر کند و فصل جدیدی از زندگی در این محله آغاز شود.
معلولان و سالمندان دو قشری هستند که بیشترین تقاضا را برای سفر به مشهد دارند. اما به نسبت حجم تقاضا، خدمات بسیار محدودی به آنها ارائه میشود.
محمدرضا قلندرشریف میگوید: منطقه یک، منطقهای اصیل و قدیمی در مرکز شهر است که سروکار بیشتر مردم به آن میافتد. باتوجهبه اینکه همه نقاط این محدوده ساختوساز شده است، امکان توسعه برخی امکانات در این منطقه وجود ندارد.
مهدی خداشناس میگوید: بعد از بیست سال، خود مردم را به میدان آوردیم و اصلاح و بازنگری طرح تفصیلی را انجام دادیم و دیگر بین مردم این تفکر نیست که شهرداری میخواهد آنها را از محله شان بیرون بیندازد.
دبستان امیرشهید ولیالله فلاحی مدرسهای با ۱۰ کلاس و حیاطی کمتر از صدمتر است که ۳۵۰ دانشآموز در هر نوبت دارد. درحالیکه حدود ۲۵ نفر بیشتر نمیتوانند وارد حیاط مدرسه شوند.
ابراهیم قلمائی نامهرسان محله چهنو میگوید: آدم انتظارش را ندارد، اما خیلی از مردم میدانند روز پست در تقویم چه روزی است، هنگام تحویل بسته به ما تبریک میگویند و خداقوتی میگویند. همین به ما انرژی میدهد.
محمدحسین حاتمی میگوید: همیشه سعیم بر این بوده که با افرادی که مراجعه میکنند، بهدرستی برخورد کنم و تا حد امکان تا حصول نتیجه کار، اربابرجوع را همراهی میکنم.
«اینها که پل نیستند، تونل وحشت اند! نه صبح خیلی زود و نه از عصر به بعد حاضر به تردد از روی پل نیستیم؛ هر بار نیمه جان میشویم تا به آنطرف پل برسیم.» این روایت زنی جوان از فضای پل عابر پیاده خین عرب است.
این پل مدت هاست بیشتر از عابرپیاده به کار موتورسواران میآید، چرا که هیچنقطه وصلی بین شهرک شیرین و این طرف صدمتری یعنی مصلی و محمدآباد وجود ندارد.
پلهای هوایی منطقه یک که در دهه ۸۰ احداث شدند، تقولق کار میکنند. میانگین عمر این پلها به هجدهسال میرسد ولی بهدلیل هزینههای سنگین تعمیر و نگهداری پلهای عابر پیاده، وضعیت نامناسبی دارند.
فاطمه ستایش، زهرا زندهدل و زینب اخوت، از محلات فردوسی و چهاربرج، خبرنگاری را بهصورت غیرحرفهای از حدود سهچهار سال قبل ضمن ارتباط با مردم و انجام گفتگوهای عادی شروع کردند.
حسین جلائیانوحیدی میگوید: مشکلات حقوق بازنشستگی همچنان پابرجاست. پا به سن که میگذاریم، از یک طرف هزینههای درمان اضافه میشود و از طرف دیگر بچهات، خانوادهای تشکیل داده که همراه آنها به دیدنت میآید.
«آپارتمانهای جنگزده»، «۵۰ متریهای غرب مشـهد»، «مجردنشینهای قاسمآباد»، عنوانهایی است برای بخشی از منطقه ۱۰ که خیلی از مشهدیها با این بخش و مکان آشنا هستند.
خلیلالله نیازی میگوید: اینجا از ابتدا با مشکلات بسیاری روبهرو بود؛ نه آسفالتی داشت و نه لولهکشی گاز و مرکز بهداشت. اوایل فقط صدخانوار بودیم، اما هرروز خانوادههای بیشتری به این محدوده مهاجرت کردند.