طبل زنان خوزستانی در هیئت «حاجی چوبی» 
حاجی بقالان، زمینش را وقف حسینیه بقمچیهای مشهد کرد 
هیئتداری حسینآقا در باشگاه ورزشی
باختری| صدای نفسها و ضربات دست و پای ورزشکاران مثل سایر باشگاهها در این باشگاه نیز شنیده میشود. صدای جوانانی که با نهایت نیرو مشغول تمرین و مبارزه هستند و در پایان به هم لبخند میزنند و حسی از مردانگی ناب را در هر بیننده ایجاد میکند.
باشگاه فرهنگی_ورزشی وحدت در محدوده بولوار جلال آل احمد واقع شده و هر روز شاهد حضور نوجوانان و جوانانی است که در سطحهای مختلف در کنار هم به ورزش میپردازند. باشگاهی که در آن علاوه بر ورزش به مسائل فرهنگی و مذهبی نیز توجه میشود.
مجموعهای که به همت استاد سعیدی برپا شده است و به پرورش استعدادهای رزمی در سبک «آشیهارا کاراته» میپردازد. آشنایی با این سبک، دغدغههای استاد برای شاگردانش و گفتگو با هنرجویان این رشته ورزشی را در ادامه میخوانیم.
از خودتان و موفقیتهای ورزشیتان بگویید.
شیهان حسین سعیدی هستم (شیهان لقب استادان کاراته است). حدودا ۴۰ سال است در ورزش رزمی کاراته سابقه دارم. ابتدا در سبک «کانزن کاراته» کار میکردم و سپس به کیوکوشین رو آوردم. من از صفر این ورزش شروع کردم و تا مسابقات جهانی رسیدم. مقامهای متعدد قهرمانی در ردههای استانی و کشوری دارم.
در سال ۱۳۸۵ در بخش «ماتسوری کیوکوشین» برای مسابقات جهانی ژاپن برگزیده شدم و علیرغم ضربخوردگی در مسابقات کشوری توانستم تا رده هشتم این مسابقات برسم.
در مورد سبک کاراتهای که مشغول آموزش آن هستید توضیح بدهید.
آشیهارا کاراته یکی از شاخههای کیوکوشین است. ابداع کننده این سبک «یوکی آشیهارا» است. او از استادان برجسته کاراته بود.
تعصبی بر سبکتان دارید؟
به هر حال هر کسی در سبکی کار میکند از آن باید دفاع کند، اما میان ورزشکاران ارشد رشتههای زیرمجموعه کاراته حس همدلی و همراهی است. من و سایر استادان رشتههای مختلف وقتی همدیگر را در رقابتها و یا جلسات اداری میبینیم حس میکنیم برادرمان را دیدهایم.
برای هنرآموزانی که در باشگاهتان مبارزه میکنند چه دغدغهای دارید؟
نوجوانها و جوانهای متعددی به این باشگاه میآیند و با سختی بسیار آنها را تا ردههای بالای کاراته میرسانم و صاحب کمربند مشکی میشوند، اما کسی نیست که از آنها حمایت کند. هدر رفتن استعدادها و توجه نکردن به آنها دغدغه اصلی من است.
در ۴۰ سالی که در این ورزش بودید چه تعداد شاگرد داشتید؟
من در استانهای مختلف کشور و شهرستانهای استان خراسان، شاگرد و استاد دارم. در ادارات و نهادهای مختلف نظامی، قضایی و کشوری هم هنرجویان رزمی و استادانی دارم که در باشگاههای رزمی مشغول تمرین و تعلیم این رشته هستند. الان ۳۰۰ نفر در کلاسهای مختلفی که زیر نظرم برگزار میشود مشغول هنرآموزی در رشته کاراته هستند.
شنیدهایم در باشگاهتان همراه با آموزشهای رزمی برنامههای مذهبی هم دارید؟
بله، هیئتی مذهبی دارم به نام عاشقان امام حسین (ع) که در سال ۱۳۷۵ تاسیس شده است و جمعی از دوستان ورزشی از اعضای ثابت آن هستند. در ۱۰ روز اول ماه محرم مقابل باشگاه خیمه عزاداری میزنیم و دیوارهای باشگاه و اطراف آن را سیاهپوش میکنیم و برنامه عزاداری داریم.
در چهارشنبهی آخر هر ماه هم در محل باشگاه با حضور شاگردان و دیگر ورزشکاران و علاقهمندان، برنامه مذهبی (زیارت عاشورا) برقرار میکنیم. شاگردان کلاس کاراته نیز در این نشست مذهبی با لباس رزمی شرکت میکنند. نکته اینکه بیشتر اعضای هیئتی که مسئول آن هستم، ورزشکار هستند. ما ورزشکاران، الگوی اخلاقیمان را در حضرت علی (ع) میجوییم.
چه حمایتهایی را از نهادها و تشکیلات ورزشی دریافت میکنید؟
از تربیت بدنی نهایتا میتوانیم مجوزهای لازم را بگیریم و در این بخش همکاری خوبی دارند، اما همه دغدغههای اصلی ما مالی است. من از کسانی که توان مالی دارند میخواهم از ورزشکاران حمایت کنند. از دولت محترم و اولیای امور میخواهم از ورزشکاران به بهترین شیوه حمایت کنند.
اگر بخواهیم کشورمان رشد کنند و به افتخارهای مختلف در عرصههای گوناگون نائل شویم باید به نسل جوان توجه شود. در این میان توجه به ورزشکاران جوان اولویت خاص خودش را دارد. سالنی که الان در آن حضور داریم و مشغول آموزش کاراته هستیم سالن شخصی من است و گاهی حتی با زحمت هزینه آب و برق آن تهیه میشود. گاهی درآمد مالی سالن کفایت هزینههایش را نمیکند و من به اصطلاح از جیب پرداخت میکنم، اما، چون به کاراته و بچههای کلاسم علاقه دارم، ادامه میدهم.
به عنوان ورزشکار و مربی باتجربه، از نظر شما زندگی فرد ورزشکار با فردی که ورزش نمیکند چه تفاوتی دارد؟
اولین مساله در سلامت بدنی است. ورزشکاران از جسم سالم برخوردارند. نمیتوان تصور کرد کسی که ورزشی در حد و اندازه ورزشهای رزمی انجام میدهد دیگر سر کوچه خیابان بایستد و سیگار دود کند. همچنین میتوان به اعتماد به نفس ورزشکاران اشاره کرد. به تجربه دریافتم که فرد ورزشکار در زندگی متعارف خود فردی کوشاتر و پرتلاشتر است و به موفقیت بیشتری میرسد.
و نکته آخر.
دغدغه همیشگی من این است که از استعدادهایی که جوانان ما دارند حمایت شود. وقتی میبینم هنرجویم در برترین جایگاه ورزشی مدال کسب میکند و تحصیلات خوبی هم دارد تاسف میخورم که چرا آن طور که باید به او توجه نمیشود. فدراسیون و وزارت ورزش باید بهای بیشتری برای افرادی که در ردههای بالاتر ورزشی هستند قایل بشوند.
اخلاق سرلوحه کار باشگاه
لطفا خودتان را معرفی کنید؟
سیدمحمد حسینی از هنرجویان باشگاه فرهنگی-ورزشی توحید هستم و یک سال و نیم است در این باشگاه تمرین میکنم. در این باشگاه اخلاقیات سرلوحه کار است. هنرجویان با احترام با یکدیگر برخورد میکنند. حضور در این جمع علاوه بر جنبه ورزشی، از جنبه اخلاقی هم موثر است.
شما ساعاتی از وقت روزانه خود را به ورزش اختصاص میدهید. این ساعت چه آوردهای برای شما و خانوادهتان دارد؟
قطعا اولین بخش آورده برای شخص در ورزش، تن سالم و روحیه با نشاط است. روحیه شاد که دست آورد ورزش است بهترین آورده برای خانوادهام است.
جوانی با مدالهای رنگارنگ
لطفا خودتان را معرفی کنید؟
محمد خدادادی از دیگر ورزشکاران ارشد این کلاس رزمی هستم. ۲۴ سال دارم و از سال ۱۳۸۲ زیر نظر استاد سعیدی کار میکنم. مقامهای متعدد استانی و کشوری دارم. یک مسابقه برون مرزی به ترکیه هم رفتیم.
یکی از دغدغههای استاد شما حمایت نشدن از ورزشکاران با استعداد است، شما که موفق به کسب مقامهایی شدهاید نظرتان در این باره چیست؟
متاسفانه باید بگویم که رسیدگی خاصی به حال ما نمیشود و حمایت لازم در بخش قهرمانی از قهرمانان وجود ندارد.
*این گزارش ۵ مرداد ۹۶ در شماره ۲۴۶ شهرآرامحله منطقه ۱۱ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
