سیدمحمد ابوترابی، استاد برجسته نقاشی مشهد میگوید: در نقاشی هیچ کاری از مدرک ساخته نیست، باید کار کرد و ریاضت کشید و رنگ توی پوست و گوشتت برود، باید دست و زیر ناخنهایت پر از رنگ شود.
زمین دانشگاه فردوسی مشهد قدمهای افراد نامدار بسیاری را در روزگارِ هفتاد سالهاش شمرده و خاطرهها از چهرههای ماندگارِ شهر در سینه دارد.
داستان بدری تیمورتاش، اولین دندانپزشک زن ایرانی، نه اوجی دارد و نه افولی. بیسروصدا و بدون هیاهو و احتمالا آگاهانه چنین کرده و نمیخواسته همچون برادرش، قربانی شود.
آذر وکیلی، دخترخوانده بدرالزمان تیمورتاش تعریف میکند: زمانی که دانشکده تأسیس شد، مردم برای مشکلات دندانهایشان نمیرفتند دانشکده. خانم دکتر ماشین رایگان در نظر میگرفت که مریضها را ببرند و بیاورند.
دکتر علی اکبر فیاض وزنه سنگینی در ادبیات خراسان و چه بسا ایران به شمار میآید. او شمع محافل ادبی خراسان است و چه بسیار شعرایی که تشنه نقد آثارشان به دست دکتر فیاض بوده اند.
محمدکاظم انوری از مهاجران افغانستانی ساکن مشهد، نابغه ریاضی است و گرچه مشکلات فراوانی پیش رو داشته، دانشجویان زیادی را در دانشگاه پیام نور و فردوسی مشهد آموزش داده است.
محمد اکبری فریمانی با سابقهای بیستساله در زمینه پژوهشگری اجتماعی، تحقیقات فراوانی درباره زندگی شهری و تحولات آن انجام داده و به عنوان مدرس شورای اجتماعی محلات فعالیت دارد.
استاد کمالالدین غراب ترجمهای مفهومی و زیباشناسانه از قرآن کریم در دست نگارش دارد که بعداز گذشت ۱۷سال مراحل پایانی کار را میگذراند.
دکتر محمدمهدی رکنی سال ۱۳۸۲ پس از ۴۶ سال تدریس تمام وقت، با رتبه علمی استادتمام از دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد بازنشسته شد و هم اکنون عضو شورای عالی فرهنگی آستان قدس رضوی است.
هاشم نعمتی که ۳۰ سال از عمرش را در دانشگاه گذرانده میگوید: گرچه استفاده از شیوههای تربیتی که در کتابها آمده زیاد هم منطقی به نظر نمیرسد، اما بهره نبردن از آنها هم که حاصل سالها تحقیق پژوهشگران بوده نادرست است.
دکتر سید علیاکبر رزمی متولد سال۱۳۳۵ دارای مدرک دکترای اقتصاد و دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد در رشته اقتصاد، سوابق علمی و مدیریتی زیادی داشت. او سه دوره نماینده مردم مشهد در شورای اسلامی شهر بود.
دکتر ابوالفضل بهنیافر ۲۵سالی میشود که روی مسائل «آمایش زمین» و «آمایش شهری» کار میکند؛ یعنی بیشتر وقت و مطالعاتش را برای بررسی مسائل مربوط به شهرهایی صرف کرده است که روی «زمینهای مخاطرهآور» گسترش یافتهاند.
دکتر «محمدعلی احمدیان» برای نخستینبار دوره «برنامهریزی شهری» را در گروه «جغرافیای دانشگاه فردوسی» دایر و نخستین کنکور دکترای جغرافیا را برگزار کرد.
مرحوم علیمحمد برادرانرفیعی، مدیرعامل کانون فرهنگی قلم، که در پاریس درس روانشناسی خوانده بود اولین دکتر روانشناسی در مشهد شد.
سودابه پارسا کارشناس ارشد تاریخ و یکی از بهترین معلمهای مشهدی است. او خانم صهبا، معلم تاریخ دوران دبیرستانش را مهمترین علت معلمی این روزهایش میداند.
پروفسور مجید میرزا وزیری نفر اول کنکور کارشناسی ارشد بوده، دکترای «آنالیز» دارد، عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی است و خانه ریاضی را در مشهد برپا کرده است.
شهین دارابی رشته تخصصیاش تربیت بدنی است. او از سال ۶۵ کارش را شروع کرده و ۱۵۰ بازی بومی خراسان رضوی را با کمک دانشجویانش گردآوری کرده است. از اَلَک دولَک تا هفتسنگ.
دکتر محمد تقی ایمانپور از اساتید ادبیات دانشگاه فردوسی است که تجربه ۳۰ سال زندگی در کشورهای اروپایی را دارد. او دو فرزند معلول دارد و میخواهد تجربه زندگی آنها در دیگر کشورها را به هموطنهایش بیاموزد.
علیاصغر برهمند معلم بازنشسته است و دهها اختراع ثبت شده و ثبت نشده دارد و چندین و چند مدال طلا از نمایشگاههای بینالمللی. او در سال ۱۳۸۵ به عنوان معلم نمونه کشوری انتخاب شده است.
سیدهمریم مجتبوی، دکترای جوان معماری در تغییر دیدگاه دانشجویان و سوقدادنشان بهسمت پروژههای عملی و میدانی نقش مؤثری داشته است.