مرتضی مرتضایی از کسبه خیابان طبرسی جنوبی ۳۲ میگوید: سال ۵۸ وقتی به مشهد آمدم، فقط شش مغازه چادردوزی در این شهر بود که در پایینخیابان واقع شده بودند. من بودجهام نمیرسید آنجا مغازه راه بیندازم؛ به همین دلیل به این خیابان آمدم.
در نزدیکی راهآهن قرار دارد. این محله روی چهار مزرعه قدیمی مشهد بهنامهای شقا، باقرآباد، دنجان (دنگان) و خیرآباد شکل گرفته است. مزرعه دنجان که بنای بالابلندش، سیلوی گندم است، قدمتی دستکم ۵۳۱ ساله دارد. در محدوده خیابان گاز در این محله، نمایشگاههای فروش اتومبیل بسیاری وجود دارند.
سیدهادی جوادی تجربیاتش را منبع داستانهایش قرار داده، او با گشتن در منطقه ۳ یا مناطق دیگر و با زندگیکردن در کنار آدمهای گوناگون و شنیدن ماجراهای زندگی آنها غنی میکند!
یکی از بازماندگان بنام نقاشی قهوهخانهای کشور، استاد منصور وفایی، معتقد است تنها کسی که در حال حاضر میتواند نقاشی قهوهخانهای را به نسل بعد انتقال دهد، محمدرضا حمیدی است؛ برادر مرحوم استاد محمد حمیدی، نقاش معروف این سبک.
منیره نصیری مربی رزمیکار با عشق به کودکان و نوجوانان، از سد نبود امکانات عبور کرده است. او میگوید: اول سعی میکنم مربی اخلاق بچهها باشم، بعد مربی کاراته. همیشه به آنها یادآوری میکنم صبر و گذشت داشته باشند.
ابوالفضل اشتری که مدیر یک مدرسه راهنمایی است ورزش را به جزئی جداییناپذیر از زندگی خود تبدیل کرده، در سه رشته تنیس روی میز، شطرنج و کشتی سابقه فعالیت دارد.
بهمحض ورود به منطقه متوجه کمین نیروهای عراقی میشوند. راننده میگوید اینجا چه خبر است؟ شهید محمدمهدی حمیدی در جواب وی میگوید: عروسی است! و در همان لحظه ترکشی به گردنش اصابت میکند.
در کوچهخیابانهای مجلسی و ابوذر کسی نیست که این خانه را نشناسد. خانواده شهید عطایی ۳۰ سالی میشود که درِ خانه خود را بدون چشمداشت به روی مجالس شادی و عزای اهالی محله گشودهاند.