محمد رئیسی ۱۱سال موتور‌سواری در پیچ‌و‌خم گلشهر را تجربه کرده است. او حالا آن‌قدر راه‌بلد و استاد شده که کوچه‌ها را چشم‌بسته می‌رود. حتی نشان روی پاکت را که ببیند، می‌فهمد دستخط کدام‌یک از اهالی می‌تواند باشد.
منطقه ۵
همسایگان میهمان‌نواز
گلشهر یکی از بخش‌های حاشیه‌ای و پرتراکم منطقه ۵ است که در ۴ دهه گذشته جمعیت زیادی از مهاجران افغانستانی را در خود جا داده و اکنون بزرگ‌ترین محله مهاجرنشین ایران است. فراوانی رستوران‌ها و لباس‌فروشی‌های افغانستانی موجب شده «گلشهر» به عنوان یک جاذبه گردشگری در مشهد شناخته شود. «شلوغ‌بازار گلشهر» از خیابان‌های مهم این منطقه است. برگزاری بازی‌های گروهی چون: بادبادک‌بازی، چوب دنده، فوتبال و... در این منطقه به جذابیت‌های آن افزوده است.
خیابان سرخس (شهدای فاطمیون) که فعال‌ترین راسته مشاغل سنتی و قدیمی مشهد است و ۲ میل کوره آجرپزی با قدمت بیش از ۷۰ سال که ثبت ملی شده، هویتی تاریخی به این منطقه می‌دهد. زمین‌های بایر و رهاشده یکی از معضلات جدی این منطقه به‌شمار می‌آید که مشکلاتی ازجمله حضور معتادان، ایجاد گردوغبار و بیماری‌های مختلفی را به‌همراه داشته است. شهرداری منطقه ۵ سال ۱۳۷۴ شکل گرفته و در مساحت ۱۴۳۸ هکتاری آن ۱۷۶ هزار نفر زندگی می‌کنند.
علی‌اصغر تاتاریوان ۳۸ ساله‌ای که حرفه الک سازی را در پیش گرفته است. او می‌گوید: بهترین چوب، از درخت چنار تهیه می‌شود. ۱۱نوع الک استاندارد داریم.
مهرآباد را با جمعه‌های شلوغش می‌شناسند از جمعه‌بازار کالا و خوراک و پوشاک که در آن از شیر مرغ تا جان آدمیزاد یافت می‌شود تا جمعه‌بازار پرندگان. پیچ میامی را که رد کنید راننده‌ها داد می‌زنند: «بازار چغوک‌ها».
محمدطا‌ها رمضانی توانسته است در یک سفر زیارتی به کربلا مسیر خود را پیدا کند و به‌عنوان یکی از مداحان خوب محله شناخته می‌شود. او در مسابقات «قرآن و عترت» منطقه تبادکان و استان، مقام اول و دوم را کسب کرده است.
خانه حاج‌علی‌آقا و همسرش زینت‌خانم تنها پاتوق بروبیا‌های خانم‌های روضه‌ای و بچه‌مسجدی‌ها نیست، بلکه سال‌هاست به مأمن عروس و داماد‌های نیازمند هم تبدیل شده است.
عده‌ای از کسبه خیابان سرخس روزشان را با الک‌کردن و آب و نمک‌زدن به خشکبار می‌گذرانند تا بزم دیگران را شیرین کنند. آنها کامشان را با شوری آجیل شیرین می‌کنندو سال‌هاست در این گوشه دنج با همین کار روزشان را به شب سنجاق می‌کنند.
خاطرات فرنگیس ناظمی، همسر شهید برات سعادت در بیش از یک دهه زندگی مشترک با تلخ و شیرینی‌هایی همراه است. او هفت بار به جبهه می‌رود و سرانجام هفتم اردیبهشت سال ۶۵ در منطقه مریوان به شهادت می‌رسد.