هنرمند - صفحه 48

مهدی حسینی عکاس افغانستانی است که هنوز وطنش را ندیده اما، عاشق افغانستان است و حس می‌کند کوچه‌های گلشهر بوی وطنش را می‌دهد.
بهزاد وزیری‌نسب، فیلمساز جوان حدود سه ماهی است که به منطقه ۵ آمده و می‌خواهد سوژه‌هایش را با نگاه‌کردن و نشست و برخاست با همین مردم بیرون بکشد.
آرامگاه شاعران خراسان در طوس از اساسنامه‌ای مصوب و روشن برخوردار است که شروط لازم برای تعیین صلاحیت متوفی، مراحل لازم برای دفن افراد و همچنین اعضای هیئت‌امنا در آن قید شده است.
یک‌فیلم‌کوتاه از شعرخوانی یک‌شاعر در حضور رهبری باعث شد نام «قاسم رفیعا» سر زبان‌ها بیفتد وبه قول معروف گل کند.
مهناز اشراقی کارش تعمیر و تغییر اسباب قطع امید شده است! بانوی هنرمند محلۀ الهیه با ترمیم وسایل قدیمی امکان استفادۀ مجدد از آن‌ها را فراهم می‌کند.
آیلر دارابی هنرمندی است که توانسته با حمایت خانواده‌اش بر معلولیت‌های حرکتی خودش پیروز شود و تحسین بسیاری را برانگیزد. او در هنر نقاشی پیشرفت زیادی داشته و تاکنون چند نمایشگاه گروهی و انفرادی نقاشی برپا کرده است.
آواز‌هایی را از سال‌۱۲۸۴ در لوحی فشرده، پیوست کتابم کردم. در این لوح، نخستین صدای ضبط‌ شده آواز در تاریخ ایران مربوط‌به شخصی به نام آقاغفار موجود است.
نیره فتحی، می‌گوید: من معتقدم وظیفه شاعران این است که بین زمان قدیم و جدید پلی بزنند؛ یعنی شعر با سبک قدیم، اما با زبانی نو بسرایند.
ساره سرگلزایی می‌گوید: مشهدی‌ها برای مانتو و لباس‌های فلان مزون میلیونی هزینه می‌کنند ولی برای تابلویی که منحصربه‌فرد است و نمونه‌اش نیست، خرج نمی‌کنند، چون به چشم نمی‌آید.
قرار شد در آموزشگاه خودم، ترم اول را برگزار کنیم تا ساخت و تجهیز دانشگاه فردوسی تمام شود. در همین احوالات انتخابات مجلس شد و رئیس دانشگاه تغییر کرد.
خراطی، نسل به نسل در خانواده «کامل» چرخیده و این هنر از پدر به پسر و از پسر به نوه رسیده است.
حمیدرضا ناسخ، پیش‌کسوت روزنامه خراسان، می‌گوید هم‌دوره‌ای‌بودنش با شهید صارمی برای چند روز در زیرزمین تاریک و تاریخی مزارشریف، درس‌های بسیاری از شخصیت این شهید بزرگوار برای او به یادگار گذاشته است.
صبا صفری می‌گوید: یکی از معلمانمان می‌گفت هرچه به ذهنمان می‌رسد، نقاشی کنیم. من هم هرچیزی را که دوست داشتم، می‌کشیدم.
اسمر شجاعان، ساکن محله اقبال، میان زنان کارتن‌‌خواب‌ می‌رود و نه فقط با شعرها که با مهربانی‌هایش آنان را به زندگی امیدوار می‌کتد.
حبیب‌الله حاصل هنرمندی هندی بود که به عشق حافظ و سعدی در جوانی به ایران آمد و با وجود سفر‌های زیاد در نهایت ساکن مشهد شد.
نجمه شجری بهروز نقاش جوان حاشیه شهر برای شادی و بازی کودکان هم محله‌اش روی زمین کوچه نقاشی کشیده است.
فرهنگ فانی یزدی می‌گوید: در تمام دوره تحصیل با انگیزه فرار از گوشه‌نشینی و به امید ماندن در اجتماع و بین مردم درس خواندم و سعی کردم بهترین باشم.
محمدعلی عزتی معروف به شیخ، هنرمند خاموش و بی سر و صدایی است که رشته‌های نخ را چشم بسته تاب می‌دهد و ۸۰ سال حرفه خود را رها نکرده.
تا چند سال قبل، استفاده از مس خیلی کم شده بود. تنها چیزی که مسگر‌ها می‌ساختند، دیگ‌های شله بود. بعد دیگ‌های گلاب‌گیری هم اضافه شد.
زهرا و زهره همتی‌پور از سال ۹۵ تصمیم به ساخت عروسک‌های نمدی گرفته‌اند و به‌خاطر علاقه‌شان به کاردستی همراه با خاله بزرگشان به کلاس‌های آموزشی ساخت عروسک رفتند.