دفاع شخصی مثل کامپیوتر و زبان انگلیسی است! 
کوثر قرایی مدال برنز مسابقات «ناگویا» را به دختران میناب تقدیم کرد 
گام‌های مثبت «الیاس نجاتی» برای تربیت نسل جوان
خیرخواه| فعالیت‌شان را از سال ۱۳۸۴ در قالب کانون فرهنگی شهید رضوی در مسجد امام حسن مجتبی (ع) واقع در امامت ۴۶ شروع کردند. ابتدا با فعالیت‌های فرهنگی پراکنده کارشان را پیش می‌بردند و حرفی از مسائل تربیتی در میان نبود تا سال ۱۳۹۰ که پژوهشی با هدف آسیب‌شناسی مشکلات محدوده آزادشهر انجام دادند، از آن زمان به بعد رویکردشان به انجام فعالیت‌های فرهنگی تغییر جهت داد و به سمت امور تربیتی و کادرسازی حرکت کردند، به گونه‌ای که امروز با وجود عمر کوتاهی که از فعالیت‌شان می‌گذرد، نه تنها حرف‌هایی برای گفتن دارند بلکه چشم‌انداز و مسیر حرکت‌شان نیز بر خلاف برخی فعالان این حوزه، روشن است.
در گفتگویی که با «الیاس نجاتی» مدیر کانون فرهنگی شهید رضوی و مسئول پایگاه بسیج مسجد امام حسن مجتبی (ع) انجام دادیم که به دلایل، چشم‌انداز و نوع فعالیت فرهنگی که در پیش گرفته‌اند می‌پردازیم.
پژوهشی آسیب‌شناسانه مبنای فعالیتی فرهنگی-تربیتی
او ابتدا با اشاره به پژوهشی که در سال ۱۳۹۰ انجام داده‌اند، می‌گوید: با کمک تیم‌های تخصصی پژوهشگری و روانشناسی، پژوهشی را ویژه آسیب‌شناسی مشکلات محدوده آزادشهر انجام دادیم که خروجی آن حدود پنج هزار صفحه شد.
نجاتی با تاکید بر اینکه این پژوهش بسیار دقیق انجام شده و کوچه به کوچه آزادشهر مورد بررسی قرار گرفته است، تصریح می‌کند: به دنبال این مسئله در اواخر سال ۱۳۹۳ قدم در مسیر یافتن بهترین راهکار برای حل این آسیب‌ها گذاشتیم که فهمیدیم باید وارد حوزه مسائل تربیتی و کادرسازی شویم.
مدیر کانون فرهنگی شهید رضوی تاکید می‌کند: برای انجام هرگونه اقدامی ابتدا نیاز به کادری پخته، تحصیل کرده و مومن داشتیم تا با پشتوانه آن‌ها وارد عمل شویم در غیر این صورت کار‌ها ابتر می‌ماند.
شروع کار تربیتی و کادرسازی از سال ۱۳۹۴
اقدامات زیربنایی آنان ادامه داشت تا سال ۱۳۹۴ که او اینگونه توضیح می‌دهد: اوایل سال ۱۳۹۴ کار تربیتی و کادرسازی را شروع کردیم تا بتوانیم در آینده با همراهی آن‌ها در رفع نیاز‌ها و آسیب‌ها برآییم، اما قبل از ورود به این حیطه، سعی کردیم معضلاتی که باعث بی‌نتیجه ماندن امور تربیتی می‌شود را نیز شناسایی کنیم.
آنگونه که نجاتی می‌گوید، به این نتیجه می‌رسند که باید برنامه تربیتی منسجمی داشته باشند که برای برنامه‌ریزی در این زمینه با طرز فکر‌های مختلف فعالان حوزه تربیتی آشنا شدند و جلساتی هم با برخی از نهاد‌های فرهنگی موفق و افراد کارکشته گذاشتند.
تمرکز بر نهاد‌های مسجد، مدرسه، محله و منزل
او می‌گوید: خروجی این جسات و بررسی‌ها این می‌شود که باید همه جوانب کار تربیتی را در نظر بگیریم، باید از نگرش و اقدام تک بعدی خودداری می‌کردیم، بنابراین قدم را فراتر گذاشتیم و نه تنها روی فرد بلکه خانواده، مدرسه، محله و دایره دوستان او نیز برنامه‌ریزی کردیم.
او در توضیح انتخاب چنین رویکردی اظهار می‌کند: باید با جایگاه درون خانوادگی و محیط‌های دیگری که فرد در آن رشد می‌کند کار تربیتی را پیش ببریم تا به نتیجه مورد نظر برسیم، در غیر این صورت چیزی عایدمان نخواهد شد، چون با ورود فرد به این محیط‌ها به ویژه خانواده، همه معادلات به هم خواهد ریخت.
آن‌ها در همین راستا برنامه‌هایی هم برای خانواده‌ها ترتیب داده‌اند که نجاتی در این خصوص بیان می‌کند: علاوه بر برنامه‌هایی که در مسجد و کانون برای بچه‌ها داریم، برای والدین آن‌ها نیز دوره‌های تربیتی را برگزار می‌کنیم، از جمله دوره نگرشی دیگر به دین و نماز، تربیت فرزند و... که با کمک اساتید مطالعات راهبری کار را پیش می‌بریم.
پس از پوشش نهاد خانواده نوبت به محیط مدرسه می‌رسید که روی آن نیز نظارت و برنامه‌ریزی داشته باشند: در این راستا با آموزش و پرورش ناحیه وارد گفتگو و تعامل شدیم تا بتوانیم به برخی از مدارس نیز ورود پیدا کنیم که این کار را با همکاری روحانی خود مجموعه و همچنین اعزام مشاور روحانی به داخل مدرسه‌ها شروع کردیم.
او این نکته را نیز یادآور می‌شود که آموزش و پرورش نیز پذیرش چنین اقدامی بود، چون این نیاز را احساس می‌کرد، بنابراین با حمایت آن‌ها این فضا را هم رصد و برایش برنامه‌ریزی کرده‌اند.
بخش دیگری از کار ورود به حوزه محله بوده است، نجاتی می‌گوید: ما برای انجام کار فرهنگی- تربیتی مد نظر خود به‌طور همزمان نهاد‌های مسجد، مدرسه، محله و منزل را پوشش می‌دهیم و فرد را درون آن‌ها به سمت مورد نظر هدایت می‌کنیم.
البته او با یادآوری اینکه هنوز در ابتدای کار قرار دارند و تازه شروع کرده‌اند، می‌گوید: با این وجود تاکنون خروجی خوبی داشته‌ایم و به نظر می‌رسد که به چشم‌انداز بلند مدت پنج ساله‌ای که در نظر گرفته‌ایم برسیم.
نجاتی یادآور می‌شود: برای رسیدن به هدف تعیین شده، چشم‌انداز‌های کوتاه، میان و بلند مدتی را برای خود در نظر گرفته‌ایم که چشم انداز میان مدت‌مان تا سه سال آینده است.
حدود ۱۵۰ دختر و پسر تحت پوشش طرح هستند
سئوالی که در این بین پیش می‌آید این است که چگونه اقدام به جذب بچه‌ها کرده‌اند که اینگونه توضیح می‌دهد: پس از انجام برنامه‌ریزی‌های اولیه، شروع به تبلیغات محیطی و خانه به خانه و اعلام برنامه‌ها و اهداف خود کردیم و اینگونه موفق به جذب بچه‌ها شدیم به ویژه اینکه کارمان مصادف شد با تابستان امسال و در نتیجه جذب خوبی داشتیم.
ابتدا برنامه‌های‌مان ویژه پسران بود، اما پس از انجام طرحی به نام «گل‌پوش» برای دختران هم برنامه داریم
نجاتی با بیان اینکه در حال حاضر ۵۰ دختر و ۱۰۰ پسر را تحت پوشش خود قرار داده‌ایم، تصریح می‌کند: ابتدا فقط برنامه‌های‌مان ویژه پسران بود، اما پس از انجام طرحی به نام «گل‌پوش» ویژه دختران، تصمیم گرفتیم که از ابتدای امسال برنامه‌های‌مان را برای آن‌ها نیز به اجرا درآوریم.
او در توضیح طرح گل‌پوش می‌گوید: اواخر سال گذشته این طرح را با محوریت حجاب ویژه دختران دبیرستانی ناحیه هفت آموزش و پرورش (آزادشهر) برگزار کردیم که در این راستا کتابی با همین عنوان بین دختران توزیع شد.
مدیر کانون فرهنگی شهید رضوی یادآور می‌شود: پس از دریافت بازخورد قابل قبول و مثبت اجرای طرح گل‌پوش و برگزاری کارگاه‌های آموزشی در مدارس دخترانه، تصمیم گرفتیم تا برای آن‌ها نیز طرح تربیتی و کادرسازی را همانند پسران داشته باشیم.
کادرسازی با هدف تربیت مربیان آینده
نجاتی درباره ماهیت نیرو‌های کادری نیز اینگونه توضیح می‌دهد: کادر تربیتی برای انجام امور مد نظر داریم که این‌ها تعدادی طلبه و دانشجو هستند که وظیفه دارند برای بچه‌ها در همه زمینه‌ها برنامه‌های تربیتی داشته باشند.
البته او این نکته را نیز اضافه می‌کند که: بر اساس برنامه‌های کوتاه و بلند مدت در نظر گرفته شده، بچه‌ها باید پس از این مدت به مرحله‌ای برسند که خودشان تبدیل به نیروی کادری و مربی شوند و به دیگران آموزش دهند بنابراین از همین ابتدا به چشم مربی به آن‌ها نگاه می‌کنیم. نجاتی تاکید می‌کند: با این رویکرد به کادر مجربی دست می‌یابیم که برای انجام امور فرهنگی و قدم گذاشتن در مسیر رفع آسیب‌های شناسایی شده، نیاز داریم.
آنگونه که او توضیح می‌دهد، پس از تربیت نیرو‌های کادری است که می‌توانند وارد مرحله اصلی کارشان شوند که همان حل و فصل مشکلات مطروحه در پژوهش انجام شده است.
پس از پنج سال زمینه‌سازی، نوبت به رفع آسیب‌هاست
بنابر توضیح این فعال فرهنگی، پنج سال اولی که به عنوان چشم انداز خود ترسیم کرده‌اند در واقع زمینه سازی و زیرسازی برای تربیت کادر مجرب است و پس از گذر از آن وارد بعد دوم می‌شوند که عرصه عملیاتی فرهنگی است، البته همزمان همچنان کادرسازی هم ادامه خواهد داشت.
او که کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق داد و کارمند دادگستری است، به نکته دیگری نیز اشاره می‌کند: ما در کنار همه این کار‌ها پژوهش انجام شده درباره آسیب‌های آزادشهر را به واحد پیشگیری از وقوع جرم دادگستری بردیم که آقای مرتضوی از برنامه‌مان حمایت و استقبال کرد.
* این گزارش پنج شنبه، ۸ مرداد ۹۴ در شماره ۱۵۶ شهرآرامحله منطقه ۱۱ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
