آپارتمان فوتبالی‌های مشهد؛ همسایگی ترکی و سخندان

شنیده بودم دو تا از بهترین داور‌های بین‌المللی فوتبال کشور در محله ما ساکن هستند، اما تصورش را هم نمی‌کردم بتوانم به راحتی با آنها تماس بر قرار کرده و قرار ملاقات بگذارم. محسن ترکی و رضا سخندان، خیلی راحت‌تر از حاشیه‌‏پردازان فوتبال و خاکی‌تر از آنها که فکر می‌کنند باید برای دیدنشان دلیل و مدرک بیاوری مرا پذیرفتند.

مطلب مرتبط محسن قهرمانی: عاشق كارت قرمزم!

آپارتمان فوتبالی‌‏ها

به مکانی در محله کوی امیرالمومنین(ع) مشهد می‌رویم که به آپارتمان فوتبالی‌‏ها معروف است. اینجا همان جایی است که رضا ترکی در یکی از طبقات، رضا سخندان در طبقه دیگر و البته برادر ترکی نیز در طبقه دیگری ساکن است. درحالی که اطراف آپارتمان فوتبالی‌‏ها زمین‌های ورزشی قرار داشته و جوانان و نوجوانان محله در حال بازی هستند اولین چیزی که در ذهنم می‌نشیند اینکه اگر من جای این بچه‌‏ها بودم و در کنار خانه دو داور بزرگ کشور بازی می‌‏کردم، از آنها می‌‏خواستم برای یک بار هم که شده بازی‏مان را داوری کنند.

فوتبالی‌ها در خانه

خیلی دور از ذهن به نظر نمی‌رسد که وقتی فوتبالی‌ها در خانه باشند، حرفی غیر از فوتبال به میان نیاید؛ به‌خصوص زمانی که آن‏ها دور هم جمع باشند، حرف از خاطرات فوتبال، برخوردها، خطا‌ها و خاطرات تلخ و شیرین است که جمع آن‏ها را گرم می‌کند. هرچند آنطور که دو داور بزرگ کشورمان می‌گویند، سعی می‌کنند کار را از زندگی جدا کنند، اما واقعیت این است زندگی با یک فوتبالی رنگ فوتبال هم می‌گیرد. این را نگاه همسران این دو چهره ورزشی تائید می‌کند.

فوتبالی‌ها در محله؛ اوایل دوره‌مان می‌کردند

ترکی می‏‌گوید؛ اوایل که تازه ساکن این محل شده بودند اهالی محله به ویژه جوان‌های ورزشکار و فوتبالی محله دوره‏‌شان را می‌کردند، اما حالا به گفته او همگی همدیگر را می‌شناسند و با خیلی‏‌هایشان نیز دوست شده‌اند.

بازی‌شان را خراب کردم

ترکی در حالی که می‌‏خندند، می‌‏گوید: یک بار که به اصرار بچه‌ها خواستم بازی‏شان را داوری کنم، اما بیشتر بازی آن‌ها را خراب کردم؛ چراکه فوتبال محلی شرایط خاص خود را دارد. به همین خاطر به آن‌ها گفتم که حضور من تنها بازی شما را خراب می‌کند. البته این را خودم از پیش می‌دانستم، اما نمی‌خواستم به آنها جواب رد بدهم.

یاد بازی در زمین‌های خاکی زمان خودمان می‌‏افتم

سخندان می‏‌گوید با دیدن بچه‏‌ها که در زمین‌‏های ورزشی بازی می‌‏کنند، یاد بازی‏‌های خودمان در زمین‏‌های خاکی می‌‏افتم. آن زمان‌‏ها بازی برای من خیلی لذت‌بخش بود. حالا وقتی کسی به من می‌‏گوید بیا در بازی ما شرکت کن و یا امضا بده، به آن‏ها می‌‏گویم من کسی نیستم که امضا بدهم، من نیز مثل شما در همین زمین‏‌ها بازی می‌کردم، حالا هم خیلی دوست دارم جای شما باشم و هنوز در این زمین‌ها بازی کنم.

جشنواره‌ها فرصتی برای جوان‌های محله است

سخندان که چند باری در مراسم افتتاحیه جشنواره ورزشی محلات منطقه ۲ حضور داشته، معتقد است: برگزای این جشنواره‌ها منجر به کشف استعداد‌ها می‏شود. او در این رابطه می‌گوید: شاید در زمان ما فرصت‌‏های این‌چنینی برای کشف استعداد‌ها وجود نداشت و افراد برای اینکه بتوانند توانایی‌‏های خود را نشان دهند، می‌‏بایست راه سخت و طولانی می‌رفتند، اما من فکر می‌‏کنم جشنواره محلات این راه را برای خیلی از جوانان هموارتر کرده است.

ترکی نیز که، چون سخندان به دعوت شهرداری منطقه ۲ در بیشتر این مراسم حضور داشته، عنوان می‏‌کند: جشنواره ورزشی محلات حرکت خوبی است، از آنجا که همه افراد نمی‌توانند درصحنه‏‌های حرف‌ه‏ای ورزشی حضور پیدا کنند این جشنواره فرصتی است برای حضور در این صحنه‌‏ها به‌خصوص که این جشنواره‌ها هر سال از نظر کیفی در حال رشد نیز هست.

زمان ما جشنواره محلی برای کشف استعداد‌ها وجود نداشت

سعی می‌کنیم در زندگی اخطار نگیریم

ترکی که تعداد اخطار‌هایی که به دیگران داده را به خاطر ندارد، خوشحال است که می‌گوید؛ تا به حال از کسی اخطار نگرفته است و تمام سعیش بر این است در زندگی از کسی اخطار نگیرد. سخندان نیز که عنوان می‌کند؛ بدترین لحظه‏‌های زندگی مربوط به زمانی است که فرد خطایی کرده و می‌گوید: کارت‌های زرد و قرمز ما فقط در بازی فوتبال است که رنگ دارد و زود نیز رنگ می‌بازد، اما اگر این کارت‌ها در زندگی به کسی داده شود، جبرانش سخت می‏‌شود. او نیز همصدا با ترکی می‌گوید سعی کنیم در بازی زندگی اخطار نگیریم.

*این گزارش اسفند سال ۹۰ در شماره هفت شهرآرامحله منطقه ۲ چاپ شده است.