موفقیت مهدیا پایا در کاراته با تمرینهای خواهرش
فقط چند دقیقه گفتوگو با مهدیا پایا، کافی است برای اینکه لبریز بودن او از امید به آینده و انگیزهاش برای ساختن سرنوشتی زیبا را لمس کنیم. درخشش این دختر دهساله که از امیدهای محله پنجتن به شمار میرود، در مسابقات شهری، استانی و کشوری کاراته درکنار موفقیتهای درسی، او را به این باور رسانده است که از عهده تحقق رؤیاهایش برمیآید؛ البته با همراهی خواهر بزرگترش محیا همپای یکدیگر، پلههای موفقیت در رشته کاراته را بالا میروند.
-چطور با کاراته آشنا شدی؟
در بستگان پدرم، یکیدو نفر بودند که کاراته کار میکردند. من و خواهرم، محیا که چهار سال از من بزرگتر است، فیلم حضورشان در مسابقات را دیدیم. با مادرم رفتیم باشگاه. رشتههای مختلف ورزشی داشت، مثل بوکس، ژیمناستیک و کاراته. انتخاب من و محیا، کاراته بود.
-از آن زمان چقدر میگذرد و صاحب چه کمربندی هستی؟
سه سال. الان کمربند بنفش دارم.
-برنامه تمرینت چطور است؟
قبلا روزدرمیان میرفتم باشگاه ولی چند وقتی هست که هر روز میروم، ساعت ۱۶ تا ۱۹. فرقی هم نمیکند که هوا گرم باشد یا سرد، درس و مدرسه داشته باشم یا نه. هرجور باشد، سر تمرینهایم حاضر میشوم.
-مگر مسابقهای در پیش داری که اینقدر فشرده تمرین میکنی؟
نه، فقط به خاطر علاقه به رشته و مربیام، خانم فائزه مرادی، حرفهای کار میکنم.
-میخواهی با کاراته به چه جایگاهی برسی؟
دوست دارم مربی بشوم، یکی مثل مربی خودم که خیلی مهربان است و با حوصله به ما آموزش میدهد. البته موقع تمرینات یک مقدار، سختگیر میشود ولی سختگیریهایش هم از روی مهربانی است.
-به ادامه تحصیل هم فکر کردهای؟
بله، چون درسخواندن را هم خیلی دوست دارم و همه نمراتم، امسال که کلاس چهارم را تمام کردم، خیلی خوب بود. فعلا شغلی که انتخاب کردم، معلمی است.
-داشتن خواهری که همسنوسال باشد و همرشته، در موفقیتت تأثیر داشته است؟
خیلی زیاد. من و محیا همهجا با هم تمرین میکنیم، حتی وقتهایی که با خانواده برای تفریح میرویم پارک یا خارج از شهر، تکنیکهای سبک وادوریو را با هم مرور میکنیم. ما در هر دو بخش کومیته و کاتا فعال هستیم؛ اولی مبارزه است و دومی، حرکات نمایشی. خواهرم، مثل من، مدالهای مختلفی دارد و خردادماه، شهرآرامحله با او مصاحبه کرده است.
-تا الان چه افتخاراتی به دست آوردهای؟
شش مدال شهری، استانی و کشوری دارم که مربوط به هر دو بخش کاتا و کومیته است. مثل طلای مسابقات استانی که شهریور پارسال به دست آوردم و مدال برنز در مسابقات قهرمانی کشور که سال ۱۴۰۳ برگزار شد.
-کدامشان را بیشتر دوست داری؟
مدال نقرهام در مسابقات استانی، بخش کاتا، هنوز هم برایم خیلی شیرین است، چون اولین مسابقاتی بود که شرکت میکردم و استرس و هیجان زیادی داشتم. مدال طلای استانیام در شهریور پارسال را هم دوست دارم، چون حریفهای سرسختی داشتم.
-کسی بوده است که با دیدن تمرینهای دونفره تو و محیا و شنیدن خبر موفقیتهایتان، به ورزش علاقهمند شود؟
بله، یکی از دخترهای فامیل، الان دارد کاراته کار میکند. همکلاسیها و بچههای مدرسه امامهادی (ع) در خطیب هم خبر دارند از ورزشکردنم. چندنفری گفتهاند خوششان آمده است ولی شرایط رفتن به باشگاه را ندارند.
* این گزارش یکشنبه ۲۲ شهریورماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۷۸ شهرآرامحله منطقه ۳ و ۴ چاپ شده است.