مسجد امام حسن مجتبی(ع)؛ دانشگاهي در محله سيدرضي 
پیست ارشاد؛ جایی برای علاقمندان سواركاری و كارتینگ 
مجتبی امیدوار در کنگفو صاحب سبک است
مجتبی امیدوار یکی از اهالی محله شهید قربانی است که در رشتههای دو و میدانی و کنگفو، مدالهای رنگارنگی را از آن خود کرده است. امیدوار ورزش را با رشته کنگفو آغاز کرده و برای خودش صاحب سبک است.
مجتبی امیدوار یکی از اهالی محله شهید قربانی مشهد است که در رشتههای دو و میدانی و کنگفو، مدالهای رنگارنگی را از آن خود کرده است. امیدوار ورزش را با رشته کنگفو آغاز کرده و به دلیل علاقهای که به این رشته داشته، موفقیتهای زیادی هم به دست آورده است. وی یکی از افراد صاحب سبک استان و از باشگاه داران رشتههای رزمی است.
امیدوار از آن دست ورزشکارانی است که از رشته دوم خود، که همان دو و میدانی است، خیلی بیشتر از رشته اولش که رزمی باشد، بهره برده است. وی دونده بسیار خوبی است که در استان و در مسابقات محلات هم صاحب عنوان و مقام است. اما اینکه این رزمیکار چطور سر از رشته دو ومیدانی درآورده، داستان جالبی دارد که خودش برایمان تعریف میکند.
-از چه سالی ورزش را شروع کردید؟
از سال ۱۳۷۶ ورزش را شروع کردم. در تابستان آن سال به کلاس ژیمناستیک رفتم، اما سال بعد که مراجعه کردم، گفتند سنم برای تمرین مناسب نیست. به دلیل علاقهای که به رشتههای رزمی داشتم سبک کنگفو را انتخاب کردم و پیشرفت خوبی هم داشتم و توانستم در سال ۷۸ در مسابقات استانی این رشته، مقام اول انفرادی، در رشته کیکبوکسینگ انفرادی در سال ۸۴ مقام اول کشوری، در کنگفو اول کشوری در سال ۸۲ و در آمادگی جسمانی که در بین دانشجویان کشور برگزار شد هم مقام دوم را کسب کنم. در حال حاضر، رئیس سبک کاپوارا هستم که سبک جدید از هنرهای رزمی و آکروبات میباشد.
سال ۸۴ مقام اول کشوری کیکبوکسینگ و سال ۸۲ اول کشوری در کنگفو را کسب کردم
-شما که رزمیکار بودید، چطور از رشته رزمی سر درآوردید؟
زمانیکه دانشجوی تربیتبدنی شدم، مسابقات، رشتههای رزمی را نداشت و استادم تشخیص داد که در رشته دوومیدانی هم میتوانم موفق باشم. اتفاقا من فکر میکنم در رشته دوومیدانی به دلیل تعدد شاخههایی که دارد، کسب عنوان بسیار آسانتر است.
-در دوومیدانی چه عنوانی را کسب کردید؟
در المپیاد ورزشی دانشجویان کشور، مقام سوم را کسب کردم. البته در زمان دانشآموزی نیز یک مقام اول پرش ارتفاع استان را دارم.
-تا به حال پیش آمده که برای رسیدن به مقصدی خاص، از دو و میدانی بهره بگیرید؟!
بله. بارها این اتفاق افتاده است. مثلا هیچگاه اولین روزی که قرار بود بروم دانشگاه را فراموش نمیکنم. ترافیک خیلی سنگینی در میدان پارک وجود داشت و واقعا دیرم شده بود. بالاخره مجبور شدم از همان میدان پارک تا خود دانشکده تربیت بدنی را بدوم. وقتی رسیدم، فهمیدم که مسیر را اشتباه آمدهام و باز کلی دویدم تا بالاخره با تاخیر به کلاس رسیدم.
-در حال حاضر چه ورزشی میکنید؟
در بلوار دوم طبرسی، باشگاه رزمی دارم و مربی شدهام و ورزش رزمی را دنبال میکنم. به تازگی نیز یکی از شاخههای ورزش رزمی به نام کاپوارا را در مشهد تاسیس کردم که در شهرمان تاکنون نبوده است و من اولین نفری هستم که این سبک را پایهگذاری کردم.
-در خصوص سبک کاپوارا توضیح بیشتری بدهید؟
این سبک، تازه وارد ایران شده و تلفیقی از هنر رزمی و آکروبات است که از قرن ۱۶ توسط بردههای آفریقایی که در برزیل بودند معرفی شده. در کشورهای دیگر، این سبک جایگاه خاص خود را دارد و مسابقاتی در این زمینه برگزار میشود، اما در ایران به دلیل اینکه ناشناخته است، مسابقات چندانی برگزار نمیشود.
-برخورد اهالی محلهتان با شما به عنوان قهرمان ورزشی چگونه است؟
آنها برایم احترام زیادی قائل هستند. حتی برخی از اهالی محل میخواهند که فرزندشان را تشویق به انجام ورزش و از اعتیاد دور کنم.
-از مسئولان چه انتظاری دارید؟
امکانات ورزشی نسبت به جمعیت محله طبرسی بسیار کم است. مخصوصا دوو میدانی که ۲ سالن تمرین در کل مشهد دارد که با توجه به علاقمندانی که در این رشته هستند، بسیار ناچیز است. اگر میخواهیم اعتیاد را ریشه کن کنیم، باید به ورزش اهمیت بیشتری بدهیم؛ مخصوصا در محله ما که به دلیل نبود امکانات، تفریح جوانان، کشیدن قلیان و رفتن به قهوهخانهها است.
*این گزارش آذر سال ۹۰ در شهرآرامحله منطقه ۴ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
