باشگاه زیرپلهای اما قهرمانساز! 
کاراتهکار محله هدایت از اخلاق ورزشی میگوید 
باشگاه زیرپلهای اما قهرمانساز!
زهرا غلامی| در کوچه عبادی ۵۷ محله فاطمیه مشهد، از پلههای زیرزمین مسجد چهاردهمعصوم (ع) پایین میروم. اعضای تیم شوتوکانکاراته باشگاه ثامنالائمه (ع) مشغول تمرین هستند؛ از نونهال تا بزرگسال. گفتوگو که سر میگیرد و بیشتر میشناسمشان، معلوم میشود از مبتدی تا حرفهای و مدالآور اینجا دور هم جمعند.
انگیزه اصلی شکلگرفتن این گزارش، اما موفقیتهای فنی و اخلاقی این رزمیکاران است. اعضای تیم، امسال توانستند جام اخلاق سیزدهمین دوره مسابقات کاراته قهرمانی کشور را در سبک شوتوکان به افتخارات و مقامهای گوناگون خود بیفزایند.
رواج فنون سالم
مهدی بهرامزاده، مربی تیم است که با ۳۲ سال سن، ۲۴ سال سابقه در کاراته دارد. او از سال ۷۸ تا ۸۵ مربی نمونه خراسان رضوی بوده و در حال حاضر بهعنوان داور فدراسیون مشغول به فعالیت است. این رزمیکار میگوید: کاراته، رشتهای رزمی است که از سنین نوجوانی یا خردسالی میتوان آن را آموخت و معنای لغویاش «مبارزه با دست خالی» است. این ورزش دارای چهار سبک اصلی به نامهای شوتوکان، شیتوریو، گوجوریو و وادوریو است که در ایران سبک شوتوکان بیشتر رواج دارد.
او انگیزه خود را از مربیگری، نخست حفظ سلامتی نوجوانان و جوانان و پس از آن رواج کاراته و فنون سالم رزمی در بین آنها عنوان میکند. مسعود رضازاده دبیر سبک رشته شوتوکانکاراته در خراسان رضوی است که امروز در باشگاه ثامنالائمه (ع) حضور پیدا کرده است. او نیز عنوان میکند: پایه و اساس ورزش کاراته، احترام و تواضع است که احترام به استاد، ارشد کلاس، یکدیگر، باشگاه و... را دربرمیگیرد.
بهرامزاده انگیزه خود را از مربیگری، نخست حفظ سلامتی جوانان و پس از آن رواج فنون سالم رزمی در بین آنها عنوان میکند
به مسابقات جهانی نرفتم!
جواد وثوقنیا بهعنوان کمکمربی، از بزرگترین هنرجویان باشگاه فقط دوسهسال بزرگتر است. حرفهای این ورزشکار بیستوسهساله که حدود ۱۵ سال پیش کاراته را بهعنوان رشته ورزشی خود انتخاب کرد، به مشکلی برمیگردد که گریبانگیر کاراتهکاران است: هنرجوی این ورزش، خودش باید هزینههای شرکت در مسابقات را بدهد.
من دو بار برای اعزام به مسابقات جهانی انتخاب شدم؛ یکبار در دوران نوجوانیام در سال ۸۲ که برای شرکت در مسابقات جهانی فیلیپین باید یکمیلیونو ۲۰۰ هزارتومان هزینه میکردم و، چون این مبلغ را نداشتم، نرفتم؛ بار دیگر سال ۸۶ بود که به مسابقات تمامسبکی مسکو دعوت شدم و اینبار به دلیل نداشتن دومیلیونتومان نتوانستم در آن شرکت کنم.
تشویقهای کودکانه!
کوچکترین اعضای تیم در گوشهای مشغول گرمکردن بدن خود هستند؛ اولی محمدرضا شاهینی نام دارد که یازدهساله است و صاحب عنوان سوم کشوری و نشان های طلا و برنز در سطح مشهد. او که سابقهاش در کاراته به سهچهارسال میرسد، همینقدر میگوید که استاد و پدر و مادرش را در موفقیت خود موثر میداند.
بعد هم به تمرین ادامه میدهد تا با دوستش محمدامین فرقانی گفتگو کنیم که همسن اوست. محمدامین یکسالی میشود که بهصورت مستمر در کلاسهای کاراته شرکت میکند و در این یکسال توانسته چندین مقام استانی از جمله مقام نخست را بهدست آورد. از این کودک خوشاخلاق میپرسم که مشوقش که بوده و او با حرکت چشم، دوستش محمدرضا را نشان میدهد. سپس با همان لحن کودکانهاش میگوید: پدر و مادرم هم از نظر مالی کمک کردند موفق شوم.
روزی که شهردار شوم...
سجاد مقدسیمقدم بیستساله، بیش از سهسال است که کاراته کار میکند و تاکنون به ۱۲ مقام کشوری و استانی مانند عنوان سوم کشور نائل شده است. او با اشاره به دلیل ورودش به عرصه ورزش، خاطرهای از کودکی خود نقل میکند: وقتی بچه بودم در مراسمی تمام اقوام در خانهمان جمع شده بودند. من در آن جمع با دوتا از بچههای فامیل که از من چندسالی بزرگتر بودند، کشتی گرفتم و آنها را شکست دادم. پدرم که کشتیگرفتنم را دید، مرا به باشگاه کشتی فرستاد، اما بعد در رشته کاراته که موردعلاقهام بود، ثبتنام کردم.
این کاراتهکار هم در ادامه حرفهایش به انتقاد میرسد: در کشور ما مسئولان ورزشی به ورزشهای رزمی اصلا توجه نمیکنند و فقط به فوتبال اهمیت میدهند؛ به همین دلیل هم ورزشی مانند کاراته راه به جایی نمیبرد! کاراتهکار چه وقتی که مبتدی است و چه زمانی که به مسابقات کشوری، آسیایی و جهانی راه مییابد و حتی مدال میآورد، خودش باید هزینه کند که این باعث شده خیلیها باوجود چندین سال زحمتکشیدن در ورزش، آن را رها کنند. من هم دلم نیامده دست از کاراته بکشم وگرنه تابهحال آن را کنار گذاشتهبودم.
او اضافه میکند: بهجز این، مشکل حقخوریها هم وجود دارد که دامن خیلیها را گرفته است. مقدسیمقدم احساس میکند اگر دستش میرسید، میتوانست مشکلات ورزش و بهویژه کاراته را برطرف کند. او میگوید: اگر روزی شهردار شوم، بودجه ورزش را در تمامی رشتهها یکسان میکنم، البته بهجز ورزشهایی که هزینهبر هستند. همچنین بودجههای هدررفته در بخشهای دیگر را صرف ورزش خواهم کرد.
توسل به حضرت معصومه(س)
سامان متقیان، پنجسال پیش به کاراته روی آورد. این رزمیکار هفدهساله، صاحب مقام سوم کشوری و چند مقام استانی است. او خاطره خوبش را از مقام سوم کشوری خود و مقامهایی که دوستانش در آن رقابتها آوردند، چنین بیان میکند: امسال مسابقات کشوری در قم برگزار شد و ما پیش از مسابقه به حرم حضرت معصومه(س) مشرّف شدیم.
آنجا دعا کردیم و بعد، همه با یک حال خوب به میدان مسابقه رفتیم و همگی هم مقام آوردیم. پس از مسابقه با مدالهایی که بر گردنمان آویخته بود، برای تشکر به حرم آن حضرت رفتیم. حال و هوای خاصی داشتیم و وقتی برای زائرانی که از ما سوال میکردند، ماجرای اجابت دعاهایمان را تعریف میکردیم، گریهشان میگرفت. او هم به وضعیت کاراته انتقاد دارد و میگوید: به رشته تکواندو بیشتر از کاراته اهمیت داده میشود و رشته ما از رشتههای دیگر بهنوعی عقب مانده است.
برادران کاراته!
اما برادرش سینا هم که سهسال از او بزرگتر است، عنوانهایی، چون سوم کشوری و چند مقام استانی دارد. او ابراز خوشحالی میکند که سامان در کنارش است و با هم کار میکنند: ما همیشه پشتیبان هم هستیم و این خیلی عالی است. سینا متقیان به دنبال انتقادهای برادرش میگوید: من چند بار میخواستم این رشته را کنار بگذارم، اما با توجه به ۶ سال سابقهام برایم خیلی سخت بود.داخل سالن، ورزشکاران دیگری هم حضور دارند که سابقه چندانی در عرصه کاراته ندارند؛ مجتبی رضایی و رضا زارع و محمد کرمی سهنوجوانی هستند که فقط چند ماه است عضو باشگاه شدهاند.
اندک، اما موفق
بهرامزاده میگوید: بیش از ۱۰ سال است که باشگاه ثامنالائمه (ع) راهاندازی شده، اما بهطور کلی در محله ما که محلهای کمبرخوردار است، اهالی توجهی به کاراته نشان نمیدهند، مگر کسانی مثل همین بچهها که به این ورزش علاقهمند هستند. بیشتر این بچهها در مسابقات گوناگون مقام کسب کردهاند و شهریور امسال نیز توانستند جام اخلاق را در سیزدهمین دوره مسابقات کاراته قهرمانی کشور که در قم برگزار شد، بهدست آورند.
*این گزارش یکشنبه، ۲۳ بهمن ۹۱ در شماره ۴۲ شهرآرامحله منطقه ۳ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
