زهرا اطهری، هنرمند محله سیدرضی معتقد است آدمها باید استعداد و علاقه خودشان را پیدا کنند.
محمد بافندگانسمائی میگوید: روزگاری بیشتر از پانصدفیروزهتراش در مشهد مشغول به کار بودند. در بازار ناصریه ۲۰۰ تا ۲۵۰مغازه فیروزهتراشی بود. در خیابان خسروی نو هم روبهروی بازار سرشور کار میکردند.
محمدرضا مومنیفر، انگشترساز محله فاطمیه خوشنویسی و موسیقی را نیز فراگرفته است.
اسماعیل کفاش، معروف به «داییعلی»، بیش از دو دهه از عمر خود را در حرفه شعبدهبازی گذرانده است. او بلد است که چطور مردم را سرگرم کند و برای لحظاتی، تماشاچیان را از دنیای پردغدغهشان دور کند.
نوروزعلی حسین زاده، هنرمند فلوت زنی است که در کوچه و پس کوچههای محله حجاب راه میرود و برای اهالی هنرنمایی میکند
استاد علیاکبر اسماعیلیقوچانی، خوشنویسی را فقط یک هنر نمیداند و چون معتقد است خطاطی دنیایی از علم است، قلمش را زمین نگذاشت و همچنان به کتابت ادامه داد.
موسی عصمتی، شاعر ۵۰ ساله روشندل محله سرافرازان ماه رمضان سال ۱۳۹۳ بعد از یک سال چشم انتظاری با رهبر معظم انقلاب دیدار کرد.خودش از آن دیدار به عنوان «دیدار یار» یاد میکند.
وقتی آذر ظریفمحبی برای اولینبار وارد خانه همسر میشود، فرشی دستباف پیش پایش پهن میکنند. طرح و نقش این فرش که هنر دست مادرشوهر است او را علاقهمند به هنر قالیبافی میکند.
هنرمندان مشهدی در جریان حکاکی دعای شرفالشمس یک حرف مشترک داشتند. دعای شرفالشمس باید از ساعت ۴ و ۱۰دقیقه و ۳۰ثانیه روز ۱۹ فروردین تا ساعت ۴ و ۹دقیقه و ۳۰ثانیه ۲۰فروردین نوشته شود.
سیدمحمد محمدی سرشت میگوید: زیستن در فضایی که بزرگانی مثل فردوسی و عطار تا معاصرانی مثل مطهری، رهبر انقلاب و ... در آن زیسته اند، الهام بخش است. مشهد مستندسازخیز است؛ چون چنین عقبهای دارد.
احسان عزیزی طراح داخلی و دارنده عنوان سومی جشنواره هنرهای تجسمی درباره ویژگیهای مکانی آرام میگوید.
زهرا ارغوانی یا به قول اهالی «خانم ارغوان» از آن بانوانی است که میتوان آنها را با صفتهایی مانند «هنرمند فعال محله» نامید.
الهام مهربان سنگآتش و سارا ایمنی میخواهند در پارهچین (موزاییک) سازی نوآوری کنند. مواد خام آنها کاشی، آینه، شیشه، سفال و چوب و صدف و... است.
مرتضی نیازی از نوجوانی آستین همت را بالا زده و دوشادوش پدر کار کرده، اما نه در لباس نارنجی؛ بلکه در کارگاه معرق کاشی و با نقشزدن آیات وحی و طرحهای ایرانی و اسلامی. اما زمانه، مسیر دیگری را برایش رقم زده.
کارگاه نمدمالی «مهدی علیزاده» هم که چسبیده به مشهد است، سرد و ساکت و تاریک است؛ جایی در «روستای گرجی» در انتهای «بولوار بهمن» که حالا جزئی از شهر است.
هنرستان هنرهای زیبای پسران مشهد از سال ۷۲ افتتاح شده، اما از سال ۸۴ در خیابان ادیب ۳۳ قرار دارد تا بهعنوان مکانی ثابت میزبان علاقهمندان به هنر نه تنها از سراسر مشهد، بلکه از سایر شهرستانهای استان باشد.
مهربان ساسانی، بانوی موفق محله ردّه با هنرش شریک شادی و غم بچههاست. او میگوید: سعی کردم برخلاف سنت مرسوم که چهره عروسکها انیمیشنی طراحی میشود، ثنا و سینا شبیه انسان واقعی باشند.
ندا کوهی، متولد خرداد سال ۱۳۶۵ است. از بچگی همواره بهدنبال بازیگری و اجرای تئاتر بوده است. او میگوید: تجربههای یک انسان ۶۰ساله را در این چندسال در تئاتر آموختهام.
حسین ماستیانی زاده تندیس «مادر» را در سال۸۲ در میدانی به همین نام در قاسمآباد، جان بخشیده و هفت ماه در تقلای خلق این اثر هنری بوده است.
