از کوچه پله و عشاق تا ملکالشعرای بهار۲۳ 
المپیاد ورزشی محلات، باعث کشف استعدادهای فوتبال مشهد شد 
المپیاد ورزشی محلات، باعث کشف استعدادهای فوتبال مشهد شد
ورزش یکی از راههای مفید حفظ سلامتی و نشاط در زندگی صنعتی و شهری امروز است؛ به همین دلیل مسئولان تاکید بسیار بر حمایت از ورزش و ساخت مجموعههای ورزشی دارند. مراکز و ادارات خصوصی و دولتی با فراهم کردن امکانات ورزشی بهدنبال تشویق شهروندان به ورزش هستند.
شهرداری نیز بهعنوان یک نهاد مردمی با ساخت مجموعههای ورزشی در رواج و گسترش ورزش همگانی و قهرمانی نقش مهمی داشته است؛ البته نقش حمایتی و تلاشهای افراد ورزشکار در مجموعه ورزش شهرداری در گسترش امروزش تاثیر بسیار زیادی داشته است. به همین بهانه با یکی از ورزشکاران و حامیان گسترش و توسعه ورزش در زیرمجموعه ورزشی شهرداری، گفتگوی دوستانهای انجام میدهیم. وی اکنون یکی از کارکنان پرتلاش شهرداری منطقهمان است.
فوتبال در زمین خاکی
تقی پیرانی، سال۱۳۴۶ در محله رضائیه بهدنیا میآید و از همان دوران کودکی به ورزش فوتبال علاقهمند شده و بازی فوتبال در زمینهای خاکی را شروع میکند.
پیرانی با اشارهبه جنگل (پارک وحدت) واقعدر حاشیه محلهاش میگوید: در آن سالها هنوز پارک وحدت ساخته نشده بود. فقط تعدادی درخت بهصورت جنگل دیده میشد. من بههمراه تعدادی از بچههای محله، گوشهای از این جنگل را پاکسازی و تمیز کرده و با نصب دو تیردروازه چوبی، فوتبال گلکوچیک بازی میکردیم. محل دنج و آرامی بود و ما بیشتر وقت خود را در آنجا میگذراندیم.
بعدها نیز با شرکت چند تیم دیگر از محلههای مجاور، یک مسابقه چندجانبه فوتبال را سازماندهی کردیم؛ البته، چون بیشتر بچهها وضعیت مالی خوبی نداشتند، از لباس فرم و توپ چرمی و جایزه برای تیم برنده خبری نبود. تیمی که برنده میشد، با صوت و هورای بچهها تشویق میشد، باوجوداین بچهها با عشق، بازی میکردند و دربرابر تیم محله خود عرق و غیرت خاصی داشتند. دست و پای بیشتر بچهها بهدلیل زمینخوردنهای مکرر هنگام بازی زخمی و خونی میشد و بازی کردن بر روی زمین چمن برای ما یک آرزوی بزرگ بود. در آن سالها فقط بازیکنان حرفهای، حق استفاده از زمین چمن را داشتند.
همتیمی با خداداد عزیزی
یکی از خاطرات فراموشنشدنی فوتبال دوران کودکی آقای پیرانی، همبازی بودن او با خداداد عزیزی، بازیگر معروف فوتبال است. پیرانی با یادآوری آن روزها میگوید: خانواده خداداد عزیزی در محله ما ساکن بودند. خداداد چهارپنجسالی از من کوچکتر بود. او جثه ریزی داشت، اما بسیار تیز و سریع بود؛ به همین دلیل از زمان شروع بازی تا پایان آن درحال دویدن بود.
هیچکس هم به گرد پایش نمیرسید. در بیشتر بازیهای تیم محله با تیمهای محلات دیگر، خداداد حضور داشت و در اغلب بازیها نیز موفق به گلزنی میشد. هر زمان که تیم به بنبست و ناامیدی میرسید، خداداد راهی پیدا میکرد و بازی را به نفع تیم ما به پایان میرساند.
در یکی از همین بازیها که در سطح محلات مشهد و با حضور چند نفر از مسئولان ورزشی مشهد برگزار شد، خداداد بازیهای خارقالعادهای انجام داد و موفق شد رتبه بهترین ورزشکار محلات مشهد را کسب کند. در همین مسابقات بود که مسئولان ورزشی به او لقب «پاطلا» دادند و او را به تیم ابومسلم معرفیکردند. او نیز در مدت کوتاهی توانست پلههای ترقی را یکی بعد از دیگری طی کرده و به تیم ملی وارد شود. بهنظر من خداداد، یک اعجوبه ورزشی است و او را میتوان با مارادونا و پله مقایسه کرد.
کسب رتبه اول کشوری
پیرانی بعداز ورود به دوره دبیرستان به عضویت تیم پیام وحدت مشهد درآمده و به ورزش فوتبال ادامه میدهد و در زمینهای خاکی راهآهن مشغول بازی میشود. در این تیم است که به تیمهای امید دسته ۳ میپیوندد و با کسب چند پیروزی، اسم و آوازهای به دست میآورد و پا به ورزش حرفهای میگذارد.
او در ادامه میگوید: بعداز کسب چند پیروزی در تیم پیام وحدت، یک روز سرمربی تیم به من گفت «شهرداری مشهد برای انتخاب اعضای تیم خود، بهدنبال بازیکن جدید میگردد، من هم تو را معرفی کردهام.» من نیز بلافاصله به دفتر مسئول مجموعه ورزشی شهرداری رفتم. آنجا اعلام کردند که باید تست بدهیم.
تستها شامل دو مرحله عملی و اطلاعاتی بود. خوشبختانه من با نمره عالی قبول شدم و به عضویت تیم باشگاهی شهرداری (آزادی) درآمدم. سطح این تیم در حد ورزش مشهد بود. باوجوداین با تلاشی که بچهها با مربیگری اکبر میثاقیان و مرتضی شفیعی انجام دادند، تیم آزادی توانست بعد از موفقیتهای متعدد در سطح باشگاههای مشهد، به مسابقات لیگ استان راه پیدا کند و با تیمهای مطرحی مانند ابومسلم، پیام و... نیز بازی کرده و به جام حذفی راه پیدا کند.
در اینجا بود که برای اولینبار با تیمهای مطرح کشوری بازی کردیم. یکی از این تیمهای مطرح، ذوبآهن اصفهان بود که بهدلیل سابقه طولانی و داشتن بازیگران مطرح، در رقابتی سخت توانست تیم ما را شکست بدهد؛ البته سرمربی تیم ذوبآهن از نتیجه کار راضی نبود و بازیکنان خود را مواخذه کرد، اما بچههای ما که سنگ تمام گذاشته و کمترین گل را خورده بودند، از کار خود راضی بودند.
بعداز مدتی من به عضویت تیم منتخب کارگران درآمدم. مربیگری این تیم را مرحوم سیدکاظم غیاثیان برعهده داشت. سال۱۳۷۲ با مربیگری این مربی مشهدی در مسابقات کارگری کشور شرکت کردیم و در همان سال موفقبه کسب رتبه اول این مسابقات شدیم.
سرسختترین تیم این دوره، تهران الف (ایرانتایر) بود که بازیکنان معروف و حرفهای بسیاری را در ترکیب تیمی خود داشت. این تیم در مرحله نهایی مسابقات با ما روبهرو شد. قبلاز مسابقه مرحوم سیدکاظم غیاثیان با حضور بین بچهها از ما خواست که محکم باشیم و از ابهت ظاهری حریف نترسیم و با تمام توان بجنگیم. او همچنین با بیان ضعفهای تیم حریف، از ما خواست که از همان ناحیه به آنها حملهکنیم.
این گفتگو روحیه بچهها را خیلی ارتقا داده بود و باوجود تمام کارشکنیهای تیم حریف و حمایتهای داوران از تیم تهرانی، ما موفق به شکست آنها شدیم و به مقام قهرمانی کشور دست پیدا کردیم. یکی از خاطرات شیرین زندگی من، کسب این مقام قهرمانی بود و هرگز آن روز را فراموش نخواهم کرد.
از بازیکنی تا مربیگری
پیرانی درکنار بازی فوتبال با گذراندن چند دوره مربیگری، با پیوستن به تیم فوتبال شهرداری، آموزش و هدایت بازیکنان تازهکار و جوان فوتبال را برعهده میگیرد.
وی با تایید این مطلب میگوید: بهخاطر علاقهای که به فوتبال داشتم، برای آگاهی بیشتر از قوانین و فنون آن در کلاسهای مربیگریشرکت کرده و موفقبه کسب رتبه مربیگری درجه ۲ و درجه یک شدم.
از این زمان بود که بهعنوان مربی در مدرسه فوتبال شهرداری مشغولبهکار شدم.
ابتدا بهعنوان کمکمربی با آقای اسماعیل شجیع همکاری میکردم. ما با رفتن به محلههای محروم و دورافتاده مشهد و انجام تستهای ورزشی و عملی، استعدادهای فوتبالی را که بهدلیل نبود امکانات هنوز شکوفا نشده بود، کشف کرده و به هدایت و آموزش آنها میپرداختیم.
همچنین المپیاد ورزشی محلات مشهد را نیز طراحی و برگزار کردیم. با برگزاری مسابقات (المپیاد محلات) بزرگترین خدمت به ورزش مشهد انجام شد. برگزاری این المپیاد ورزشی علاوهبر تشویق بچهها به ورزش در محلات محروم شهر، باعث کشف استعدادهای بالقوه بسیاری نیز شد؛ استعدادهایی مانند قاسم دهنوی (بازیکن تیم ذوبآهن و پرسپولیس)، مجتبی سرآسیابی و استعدادهای دیگری که امروز در تیمهای بزرگ و مطرح کشور بازی میکنند، دستپرورده همین المپیاد ورزشی محلات و فعالیتهای مسئولان ورزشی شهرداری هستند.
استعدادهایی مانند قاسم دهنوی و مجتبی سرآسیابی دستپرورده همین المپیاد محلات شهرداری مشهد هستند
تیم حرفهای و قهرمان نداریم
پیرانی در پایان با اشارهبه امکانات ورزشی شهرداری میگوید: شهرداری باوجود داشتن زمینهای متعدد و مجموعههای ورزشی و باشگاهی که در همه سطح شهر پراکنده شدهاند، بهترین امکانات برای پرورش ورزشکاران و ورزش حرفهای و حضور دائمی در میدانهای ورزشی کشور را دارد.
علاوهبراین ما مربیان متعددی با درجه مربیگری ممتاز در رشتههای مختلف ورزشی داریم که میتوانند هدایت و آموزش نوآموزان و بازیکنان را تا مرحله کشوری و حرفهای برعهده بگیرند. باوجوداین شهرداری مشهد هیچ تیمی در رده بزرگسالان و میدانهای قهرمانی کشور ندارد؛ این درحالی است که خیلی از شهرداریهای کشور که امکانات کمتری دارند، با سرمایهگذاریهای کلان در ورزشهای مختلف مثل فوتبال، والیبال و... تیم حرفهای دارند.
برای مثال شهرداری تبریز، کرمان، قزوین و... تیمهای حرفهای فوتبال دارند که در لیگهای دستهیک و ۲ فوتبال شرکت میکنند؛ البته مسئولان ورزشی ما نیز درزمینه ورزش پایه و استعدادیابی، اقدامات خوبی انجام دادهاند، اما این فعالیت منحصر و منتهیبه رده نونهالان و نوجوانان میشود و برای بعد از آن در رده بزرگسالان، قهرمانی کشوری و... هیچ برنامه و ایده خاصی وجود ندارد.
بسیاری از بچههای ورزشکار که باوجود تمام کمبودها با تلاش خود و حمایت همکاران ما در مجموعه ورزشی شهرداری به حد پذیرفتهشدهای رسیدهاند و با کمی حمایت میتوانند در ردههای کشوری و بینالمللی مقام و رتبه کسبکنند، بهدلیل نبود برنامهریزی مشخص و آینده مبهم، یا جذب باشگاههای ورزشی دیگر میشوند یا بهناچار دچار سرخوردگی شده و ورزش را کنار میگذارند.
درواقع ما درست در زمان بهرهبرداری و برداشت میوه، ورزشکار را رها میکنیم. من بهعنوان یک خدمتکار ورزشی، از مسئولان شهرداری درخواست میکنم با تجدیدنظر درمورد ورزش و برطرف کردن موانع و مشکلات قانونی و مالی، حمایتهای ورزشی خود را از ورزشکاران ادامه بدهند تا ورزشکاران ما نیز بتوانند به مراحل قهرمانی و حرفهای ورزشی وارد شوند.
این گزارش شنبه ۲ اسفند۱۳۹۳ در شماره ۱۴۲ شهرآرامحله منطقه ۲ چاپ شده است
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
