یاد شهربانو صفری با کارهای خیرش همیشه زنده است
مرحوم شهربانو صفری را اگر تنها با حوزه علمیه عصمتیه نشناسیم، قطعا وجود این حوزه بخشی از خاطرات بسیاری از زنان مشهدی است. حوزه علمیه ای که از جلسات روضه و آموزش قرآن خانگی در دهه ۳۰ آغاز شد.
بعد از قوت گرفتن این جلسات خانگی و پابندی زنان به حضور در دوره های آموزشی آن، حوزه علمیه عصمتیه به صورت رسمی در فلکه آب با مدیریت بانو صفری آغاز به کارکرد.
۱۰ سال بعد از آن تاریخ، اولین شعبهها در شهرهای همسایه راه اندازی شد و حدود دو دهه بعد از آن بخش خیریه در زیرزمین مجموعه آغاز به کارکرد و اندکی بعد هم شعبه های خارج از کشور راه افتاد.
همزمان با همین وسعت دادن به کارها بود که بانو صفری به خانم فرنگیس عنبری حکم مدیریت خیریه را داد و به شیخ غلامحسین تبریزی (عبدخدایی) هم حکم تولیت و مدیریت حوزه علمیه عصمتیه بعد از فوتش.
حال با گذشت ۴ سال از فوتش شعبه اصلی حوزه علمیه عصمتیه در خیابان آخوندخراسانی توسط انسیه گوهرشادی، شاگرد خانم صفری و عروس آیتالله عبدخدایی، اداره می شود.
در همین رابطه خانم گوهرشادی توضیح میدهد: پدرم اجازه تحصیل در مقاطع بالاتر از دبستان را در مدارس نمیداد. به خاطر همین در سال ۱۳۵۵ وارد حوزه علمیه عصمتیه شدم و پای درس خانم صفری نشستم.
آن زمان خودش بسیاری از درس ها را آموزش میداد. حتی جدا از آموزش طلاب زن در مشهد، آموزش از راه دور را هم در شهرهای دیگر اجرا می کرد. به این صورت که نوارهایی از آموزش دروس پر می کرد و به شهرهای مختلف می فرستاد.
مدتی از این کار نگذشت که شروع به دایرکردن شعبههای عصمتیه در شهرهای مختلف کرد. در واقع هر طلبه شهرستانی که از حوزه فارغ التحصیل می شد با تشویق های خانم صفری در شهرش شعبه ای با مدیریت غیرمستقیم خود حاج خانم دایر می کرد.
حوزه علمیه عصمتیه از گذشته تا امروز محل آموزش علاقمندان زن به درس حوزوی بود
عصمتیه از ایران تا قطر، بحرین و دبی
گوهرشادی با تأکید بر اینکه بیشتر شعبه های عصمتیه ابتدا با نوار کاست اداره می شد، میافزاید: با افزایش تعداد فارغ التحصیلان این حوزه، حاج خانم طلاب زن را برای استادی در شعب به شهرهای مختلف می فرستاد. به عنوان مثال خانم خرسندی را به یزد فرستاده بود. اما روند در کشورهای همسایه فرق داشت.
عصمتیه در این کشورها دارای مکان مستقل و استاد بود. قطر و بحرین و دبی کشورهای همسایه ای بودند که شعبه داشتند و حاج خانم سالی یکبار به این کشورها و همه شعبات عصمتیه در ایران سر می زد.
آنطور که گوهرشادی می گوید دو شعبه سجاد و رضاشهر حوزه علمیه عصمتیه در مشهد به ترتیب در سال های ۱۳۶۱ و ۱۳۶۵ راه اندازی شده اند.
مدیر کنونی حوزه علمیه عصمتیه در توضیح نحوه آموزش در این مکان می گوید: این حوزه از گذشته تا امروز محل آموزش علاقمندان زن به درس حوزوی و مکانی برای برگزاری مراسم مختلف دعا و مذهبی بوده است.
کتابهای صرف آسان، صمدیه آسان، ارمغان جاویدان، نوید سعادت و چهل حدیث پنج تألیف حاج خانم صفری است که در گذشته تعدادی از آنها به عنوان درس اصلی در حوزه علمیه عصمتیه تدریس می شد.
گوهرشادی با یادی از این کتابها می گوید: با آمدن کتابهای جدید درحال حاضر از این پنج کتاب به عنوان کمک درسی استفاده میشود.
به گفته وی با بیمار شدن خانم صفری بخش شبانه روزی این حوزه علمیه تعطیل شده است و درحال حاضر ۵۰ طلبه به صورت روزانه در این مکان تحصیل می کنند.
حوزه علمیه عصمتیه همزمان با فوت شهربانو صفری در ۲۶ بهمن به غلامحسین تبریزی (عبدخدایی) واگذار شد.
مسئولیتی که گوهرشادی در توضیح آن می گوید: حاج خانم صفری در مشهد از استادی علما و شیخهای مختلفی بهره می برد. یکی از آنها شیخ غلامحسین تبریزی، پدر همسرم بود. سال ۶۹ برای نخستین بار حاج خانم برای مشخص کردن تولیت و مدیر بعد از خود، شیخ را به همراه پسرش و من به حوزه دعوت کرد.
همان زمان مدیریت حوزه را بعد از خودش به شیخ غلامحسین تبریزی واگذار کرد که درحالحاضر من که از شاگردان خود حاج خانم بودم، مسئولیت را برعهده دارم. البته طبق سند امضا شده به توصیه خود خانم صفری اگر به هر دلیلی بخش طلاب زنان از این محل جمع شد، باید حوزه علمیه مردان در آن راه اندازی شود.
شهربانو صفری بعد از خراب شدن حوزه علمیه عصمتیه در فلکه آب، منزلش را در همسایگی این مکان واگذار می کند و با پول آن در آخوندخراسانی ۱۷ سه خانه می خرد. خانه هایی که ساختمان آنها به هم وصل و در کنار حوزه کنونی عصمتیه است.
گوهرشادی در توضیح سرنوشت آنها چنین می گوید: اولین وقف برای حوزه علمیه عصمتیه را آقای فاطمی، از استادان به نام مشهدی، انجام داد.
او بخشی از دارایی خود را در قالب خانه به این حوزه بخشید که درحال حاضر ساختمان آن مورد استفاده است. حاج خانم هم سه خانه خودش را قبل از فوت، وقف کرد که اداره کل اوقاف آنها را مدیریت می کند.
این گزارش سه شنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۶ درشماره ۲۷۶ شهرآرامحله منطقه ۸ چاپ شده است.