معین دشتبان محافظ دروازه تیم فوتسال امید مشهد است

محمد سلامی| ورزش باعث افزایش شادی و طراوت  در زندگی روزمره ماشینی می‌شود. یک فرد ورزشکار با روحیه ورزشی‌ای که دارد، بهتر می‌تواند با مشکلات زندگی دست‌وپنجه نرم کند و اگر این جمله قدیمی «عقل سالم در بدن سالم است» را باور داشته باشیم، در‌می‌یابیم که با ورزش علاوه‌بر پیشگیری از بیماری‌های جسمی و روحی، می‌توان زمینه مناسبی را برای افزایش کیفیت زندگی فراهم کرد.

منطقه ۱۰ با وسعت ۵/۲ هزار هکتار و جمعیتی بالغ‌بر ۳۰۰ هزار نفر، دارای ورزشکاران متعددی است که هریک در رشته‌های ورزشی خود، دارای نام‌ونشان هستند و بر افتخار این منطقه افزوده‌اند.

یکی از این ورزشکاران، معین دشتبان است که در رشته فوتسال به‌عنوان دروازه‌بان مشغول فعالیت است و امسال نیز همراه تیم فوتسالی که نماینده استان خراسان‌رضوی محسوب می‌شد، موفق به کسب مقام قهرمانی امید لیگ برتر کشور شد. دشتبان، جوان کم‌سن‌وسالی است که امید‌های زیادی به آینده دارد و دوست دارد درکنار درس، پله‌های موفقیت در فوتسال را در کشور و حتی در تیم‌های خارجی، یکی پس از دیگری بگذراند و به فنی‌ترین بازیکن فوتسال کشور تبدیل شود.

معین دشتبان، ورزشکار محله رسالت، ۱۸ سال دارد و در حال حاضر درکنار ورزش، مشغول تحصیل است و در رشته‌ای که به آن علاقه دارد، یعنی تربیت‌بدنی دانشگاه آزاد درس می‌خواند و دوست دارد درکنار تحصیل، فوتسال را هم ادامه دهد.

پای ثابت فوتسال مدارس  

اکثر ورزشکارانی که جذب یک رشته ورزشی می‌شوند، از همان کودکی به آن رشته علاقه دارند و همیشه در ذهن خود به پیشرفت در آن رشته فکر می‌کنند. دشتبان نیز از سنین کم به این رشته علاقه داشته و همیشه رؤیای این رشته ورزشی را در ذهن می‌پرورانده است.

خودش در این‌باره می‌گوید: «من فوتسال را از دوازده‌سالگی شروع کردم و مثل همه بچه‌هایی که به کوچه‌ها می‌آمدند، با توپ پلاستیکی و دو تا آجر دروازه، به بازی فوتبال مشغول می‌شدم». بازی در کوچه‌ها و زمین‌های خاکی، عشق این رشته را روز‌به‌روز در دل دشتبان بیشتر کرده و او را به یکی از بازیکنان ثابت گل‌کوچک در زنگ ورزش مدرسه تبدیل کرده است: «در مدرسه همیشه در تیم‌های فوتبال حضور فعال داشتم. آن زمان‌ها در مدارس شهر طرقبه درس می‌خواندم.

آنجا بین مدارس شهر، مسابقات فوتسال در داخل باشگاه برگزار می‌شد. اولین‌بار کلاس دوم راهنمایی بودم که در این مسابقه‌ها شرکت کردم و یادم می‌آید که در آن سال، مدرسه ما، عنوان نفر دوم مسابقات بین‌مدرسه‌ای شهرستان طرقبه را دریافت کرد». این قهرمانی‌ها در سال‌های بعد تکرار شد و معین دشتبان پای ثابت تیم فوتسال مدارسِ کل مقاطع تحصیلی راهنمایی و متوسطه بود که اکثر اوقات نیز مقام می‌آوردند و لوح تقدیر و مدال‌های زیادی از آن زمان‌ها به یادگار دارد.

فوتسال را اصولی آموختم  

در حال حاضر معین دشتبان به‌دلیل بازی در مسابقات فوتسال مدارس، مشهور شده است و خیلی از فوتسالیست‌های شهر او را می‌شناسند: «بازی‌های من در مدارس، بدون تمرین رسمی بود. به‌عبارتی فقط زمان مسابقات بود که در مدرسه پا به توپ می‌شدیم. مربی خاصی بالای سرمان نبود که ما را تمرین دهد و آماتوری در مسابقات شرکت می‌کردیم.

مدتی که گذشت، حس کردم این‌طوری نمی‌شود و اگر بخواهم در این رشته پیشرفت کنم، باید فوتسال را به‌طوررسمی آموزش ببینم؛ برای همین به تیم فوتسال شهدای گمنام رفتم». این تیم برای پیشرفت دشتبان خیلی موثر بود و آنجا توانست با اصول فنی این ورزش آشنا شود.

مشکل اصلی تیم در آنجا مربوط به عدم حمایت جدی مسئولان بود: «تیم شهدای گمنام، یک تیم شخصی بود که همه هزینه‌های تیم برعهده خودمان بود. مربی تیم برای جذب اسپانسر و حمایت مسئولان، خیلی تلاش کرد، ولی دریغ از کوچک‌ترین حمایتی! مربی و بازیکنان، خودشان ماهی ۴۵ هزار تومان می‌گذاشتند تا امور تیم بگذرد. هفته‌ای سه جلسه در این تیم تمرین می‌کردم و پنج سال برای آن بازی کردم و با کمترین امکانات، توانستیم دو بار قهرمان «محلات مشهد» و «لیگ مشهد» بشویم».

خانواده، پشتم بودند

همیشه حمایت خانواده از فرد ورزشکار، تاثیر بسزایی بر موفقیت آن فرد می‌گذارد و خانواده دشتبان نیز تمام‌قد، پشتیبان و حامی او بوده‌اند: «زمانی که سن‌وسالی نداشتم، پدرم را از دست دادم، ولی برادر بزرگم که ۹ سال از من بزرگ‌تر است و همچنین مادرم تابه‌حال از هیچ کوششی برای من دریغ نکرده‌اند».

برادر معین خود یک فوتسالیست قهار است و سه‌بار برای حضور در تیم ملی فوتسال دعوت شده است: «برادرم خیلی هوای من را دارد و در شناساندن مربیان و تیم‌های مطرح به من، سنگ‌تمام گذاشته است. او دوست دارد اگر خودش در فوتسال نتوانست به موفقیتی برسد، من بتوانم کار نیمه‌تمام وی را تمام کنم.

او برای من مثل یک پدر است و همیشه پشتیبانم بوده است». نقش مادر نیز برای همه مشخص است و واقعا راست می‌گویند که رفیق بی‌کلک، مادر است: «مادرم وقتی در مسابقه‌ای برنده می‌شوم، خیلی ذوق می‌کند. از زمانی که فهمید من در این زمینه استعداد دارم و می‌توانم در فوتسال پیشرفت کنم، پشتیبان من بوده است و تابه‌حال تمام هزینه‌های فوتسال مرا پرداخت کرده است».

۳ روز تست می‌دادم

 پنج سال زمانی مناسبی است تا یک بازیکن در تیمی بازی کند و از لحاظ فنی به مرحله پذیرفته‌شده‌ای برسد: «بعد از پنج سال توپ زدن در تیم شهدای گمنام، تصمیم گرفتم تیمم را تغییر دهم. من هرچه لازم بود، در آن تیم یاد گرفته بودم و دوست داشتم تجربه بازی در تیم‌های دیگر را هم بیاموزم.

ضمن اینکه مسئولان از این تیم، حمایتی نمی‌کردند و هر چقدر هم که تلاش می‌کردی، دیده نمی‌شدی. قبلا برادرم در تیم بزرگ‌سالان دسته‌یک استان بود و مربی آنجا را می‌شناخت. من را به مربی آن تیم معرفی کرد و به‌خاطر اینکه تا آن روز در مسابقات مختلفی شرکت کرده بودم، او هم من را می‌شناخت و قبول کرد که به آن تیم بروم. نیم‌فصل را در آن تیم بودم تااینکه با تیم فردوسی آشنا شدم که در لیگ برتر بزرگ‌سال کشور قرار داشت».

بازی در تیم بزرگ‌سال کشوری برای دشتبان که تا آن زمان در تیم‌های امید و جوانان فعالیت می‌کرد، قدم رو به جلو و موفقیت‎‌آمیزی بوده است: «تیم فردوسی برای همه بازیکنان خود، تست گذاشته بود. تست دادن در این تیم، سه روز طول کشید. غیر از بازیکنان قدیمی تیم، ۱۲ بازیکن جدید هم برای تست آمده بودند و رقابت خیلی تنگاتنگی بین همه ایجاد شده بود. جز سه نفر که من هم درمیان آن‌ها بودم، بقیه همگی در تست رد شدند».

درس یا فوتسال؟   

اهمیت پرداختن به درس برای دشتبان خیلی مهم است و او همیشه سعی کرده است درس را با ورزش پیش ببرد. علاقه به ورزش برای او به‌گونه‌ای است که در دانشگاه و هنگام تعیین رشته تحصیلی‌اش، ورزش را انتخاب کرده است و اکنون در رشته تربیت‌بدنی درس می‌خواند: «درس را دوست دارم و سعی کرده‌ام درس و فوتسال را با هم، پیش ببرم، با این حال گاهی‌اوقات وقتی که در اردو هستم، نمی‌توانم در کلاس‌های درس حاضر شوم و به مشکل برمی‌خورم؛ به‌عنوان مثال ترم گذشته در باشگاه مشغول تمرین برای مسابقات بودم و نتوانستم در تمام کلاس‌ها حاضر شوم؛ برای همین درس‌های انخاب‌شده‌ام را حذف کردم و به غیر از دو واحد، بقیه درس هایم حذف شد.

این‌بار هم که برای قهرمانی امید لیگ برتر شرکت کرده بودم، دیدم نمی‌توانم در تمام کلاس‌ها شرکت کنم؛ برای همین مرخصی تحصیلی گرفتم. شاید در نظر اول سخت باشد که از دیگر هم‌کلاسی هایت عقب بمانی، ولی من اعتقاد دارم که باید برای موفقیت و رسیدن به اهداف زندگی، بهای آن را پرداخت کرد. در مدتی که نتوانستم در کلاس‌های درس شرکت کنم، در یکی از بهترین تیم‌های فوتسال بوده‌ام و این موضوع در ارتقای فوتسالم به من کمک کرده است».

قهرمان لیگ برتر امید کشور

بعد از انتخاب تیم فردوسی، معین دشتبان چهار ماه در آن تیم می‌ماند تااینکه تصمیم می‌گیرد به‌صورت انفرادی زیر نظر یک مربی کار کند. مدتی به این صورت ادامه می‌دهد تااینکه در یکی از تیم‌های شیراز تست می‌دهد و با وجود قبولی بنا به‌دلایلی از ادامه کار انصراف می‌دهد: «از تستی که در تیم شیراز دادم، هنوز مدت زیادی نگذشته بود که از طرف تیم موعود پیرادل به من زنگ زدند.

مربی این تیم، شخصی به نام آقای مرتضایی است که یکی از بهترین مربی‌های فوتسال کشور است. فرصت مناسبی برای ارتقای بازی من بود و بی‌درنگ با این تیم قرارداد سه‌ساله بستم. الان شش ماه است که با این تیم کار می‌کنم و به‌همراه این تیم ازطرف استان خراسان رضوی در مسابقه لیگ برتر امید ایران نیز شرکت کردم که قهرمان هم شدم.

این مسابقات خیلی نفس‌گیر بود و در پایان دو تیم از قم، یک تیم از مشهد و یک تیم هم از شهر ساری بالا آمدند. تیم امید موعودِ پیرادل مشهد توانست در این مسابقات خوش بدرخشد و بااقتدار به مقام قهرمانی امید فوتسال کشور برسد». حالا فوتسال معین دشتبان به اوج خودش رسیده و همراه با تیم توانسته است برای استان خراسان رضوی افتخار کسب کند و نفر اول رقابت‌های تیم امید فوتسال کشور شود.

من در این تیم که هستم، هیچ پولی نمی‌گیرم و خیلی سخت است که شش ماه زحمت بکشید و پولی نگیرید

امان از مسئولان!  

اکثر ورزشکاران قهرمان کشور به‌سختی به مقام قهرمانی می‌رسند و دریغ از حمایتی که ازسوی مسئولان شوند: «دوست دارم مسئولان کشور بیشتر به قهرمانان رسیدگی کنند. من در این تیم که هستم، هیچ پولی نمی‌گیرم و خیلی سخت است که شش ماه زحمت بکشید و پولی نگیرید.

در تیم ما دو بازیکن هستند که متاهلند و اگر حمایت مسئولان نباشد، شاید نتوانند ادامه دهند و ممکن است فوتسال را برای همیشه ترک کنند. مسئولان قبل از مسابقات لیگ برتر امید کشور به ما گفتند که شما آبروداری کنید و فوتسال استان را قهرمان کنید، ما هم برای هر نفر ۵۰۰ هزار تومان پاداش درنظر می‌گیریم. الان تازه مسابقه تمام شده است، ولی گمان نکنم که بخواهند این پاداش را بدهند».

۷۰ درصد بازی روی انگشت دروازه‌بان‌ها می‌چرخد

 معین دشتبان در فوتسال، دروازه‌بان است و به این پست علاقه ویژه‌ای دارد: «از همان دوازده‌سالگی که فوتسال را شروع کردم، همیشه دروازه‌بان بودم و به این پست خیلی علاقه دارم. دروازه‌بانی یکی از پست‌های سخت است و بیش از ۷۰ درصدِ بار روانی بازی بر دوش دروازه‌بان است.

اگر دروازه‌بان همه توپ‌ها را بگیرد، هیچ تشویقی نمی‌شود و گویی فقط وظیفه‌اش را انجام داده است، ولی کافی است در لحظات حساس فقط یک گل بخورد و همان یک گل باعث شکست بازی شود، آن‌گاه تمام کاسه‌کوزه‌ها بر سر دروازه‌بان شکسته می‌شود و به‌صورت غیرمستقیم، مقصر شکست تیم معرفی می‌شود».

بهترین بازیکنِ فوتسال کشور می‌شوم  

دشتبان برای آینده خودش خیلی برنامه‌ها دارد و قصد دارد تا زمانی که سنش اجازه می‌دهد، فوتسال بازی کند: «هدفم این است که به فنی‌ترین بازیکن کشور تبدیل شوم. همیشه فکر می‌کنم چگونه خود را به این مرحله برسانم و در این راه اگر هم فرصت شد، به تیم‌های خارجی بروم. برای ارتقای بازی‌ام حتما این کار را خواهم کرد.

در حال حاضر برای من پول مهم نیست و به فکر بهتر شدن بازی‌ام هستم. اعتقاد دارم که با بهتر شدن بازی و پشتکار فراوان می‌توانم از همین راه کسب درآمد  کنم».

این گزارش چهارشنبه، ۲ اسفند ۹۶ در شماره ۲۸۲ شهرآرامحله منطقه ۱۰ چاپ شده است