رزمی‌کار - صفحه 14

امیررضا روزدار با اینکه یازده‌سال بیشتر ندارد، سیزده‌مدال طلا، نقره و برنز در سطح استانی و کشوری به ارمغان آورده که آخرینش، مدال طلای مسابقات انتخابی تیم ملی است.
تلاش و سخت‌کوشی نوجوان محله بهارستان در‌کنار تشویق‌های مربی‌اش باعث شد او به‌سمت قهرمانی برود. در این راه، پدر و مادرش مسیر پیشرفت را برای نغمه یازده‌ساله هموار و حمایتش کردند.
پدرش به باشگاه کشتی می‌رفت و یک‌بار نازنین‌رقیه نصرالله‌زاده هم همراه او به گود کشتی باستانی رفت. از همان‌جا عزمش برای شروع ورزش رزمی جزم شد.
مهدی ناصری می‌گوید: به نظر من، در ورزش‌های رزمی با‌اخلاق‌بودن حرف اول را می‌زند و بعد تکنیک و چیز‌های دیگر مهم است. اگر کسی اهل اخلاق و رعایت آن نباشد، نمی‌تواند در ورزش رزمی موفق باشد.
ملیکا مرزانی خیلی کوچک بود که ورزش را شروع کرد اما چون عاشق حرکات رزمی بود، زود پیشرفت کرد و حالا که ده‌ساله است و به کمربند زرد رشته کاراته رسیده، قهرمانی استان را هم پشت سر گذاشته است.
این نوجوان ورزشکار درباره انتخاب رشته ورزشی‌اش می‌گوید: مدل مبارزه‌های کشتی را دوست دارم؛ همچنین دوست‌شدن‌های بعد از مبارزه را، مرام و جوانمردی‌اش را و‌.... حتی باختش هم شیرین است.
راحله علی‌فر از دختران موفق شهرمان است که در مسیر کاراته دست خواهر کوچکش را نیز گرفته تا با هم افتخارآفرین شهر و محله‌شان باشند.
محمدامین موفق می‌شود ۱۰۱ پله را در کمتر از یک دقیقه با دستانش پایین بیاید و همچنین ۴۵۰ پله را در ۵ دقیقه و ۱۷ ثانیه بپیماید که بیشترین پیمایش پله با دست در جهان است.
اگر دغدغه برخی خانواده‌ها پس‌انداز برای خرید خانه و ماشین است، در خانواده محسنی، این دل‌مشغولی متفاوت است. آنها پس‌انداز می‌کنند تا به‌صورت دسته‌جمعی در مسابقات رزمی حتی در کشور‌های دیگر شرکت کنند.
هادی گنجی، ووشوکار دارنده ۲۰ عنوان استانی و کشوری می‌گوید: از وقتی به باشگاه می‌روم، خیلی خویشتن‌دار شدم، حتی اگر طرف مقابلم هم مقصر باشد، سعی می‌کنم مسئله را با عذرخواهی برطرف کنم.
خانواده پنج‌نفره فریدی که همه اعضایش ورزشکارانی حرفه‌ای هستند با کمربند‌های مشکی، بخشی از خانه‌شان در محله مهرمادر را به باشگاه ورزشی تبدیل کرده‌اند و قهرمان پرورش می‌دهند.
نازنین شریعت ۶ساله هم‌محله‌ای ما در محله نوده ماست که از همان کودکی به‌دنبال ضربه‌فنی کردن مشکلات است.
غلامرضا سعادتی، مربی باسابقه محله آوینی از استعداد‌هایی می‌گوید که در نبود حمایت از بین می‌روند.
سید‌طا‌ها بهره‌بر می‌گوید: کیوکوشین را دوست دارم؛ حتی حالا که دارم برای فوتبال تمرین می‌کنم تا در تست ورودی باشگاه مورد‌نظرم قبول شوم، دست از تمرین نمی‌کشم اما در رشته‌های رزمی حمایت‌کننده‌ای وجود ندارد.
کسب هفت مقام استانی ویک مقام کشوری در رشته جودو و دعوت‌شدن به تیم ملی، از افتخارات مهدی نیک‌بین است. او می‌گوید: آرزو دارم یک روز مدال طلا در رشته جودو را در المپیک برای کشورم کسب کنم.
محمد خندان‌مقدم مربی کیوکوشین‌کار، محله نامجو در کارنامه خود نایب‌قهرمانی آسیا و قهرمانی ۱۱ دوره مسابقات استان دارد.
یاسین منصوری هشت‌ساله که مقام اولی کاراته کشوری دارد می‌گوید: می‌خواهند باشگاه را به کارگاه صنعتی تبدیل کنند تا درآمد بیشتری داشته باشد. با تعطیلی باشگاه چه بر سر بچه‌ها و آینده ورزشی آنها خواهد آمد؟
امیرارسلان نیکبخت از دو‌سال پیش، ورزش کاراته را شروع کرده است و حالا افتخارات بسیاری دارد. همه فکر و ذکر امیرارسلان در این روز‌های گرم تابستان، ورزش و حضور در باشگاه است.
سه سال پیش به باشگاه شهید‌ناصری رفتم. آنجا بچه‌های هم‌سن‌و‌سال خودم را دیدم که مشغول تمرین بودند. از سبک مبارزه آنها خوشم آمد و همان‌جا ثبت‌نام کردم.
‌پدر‌بزرگم، پهلوان رجبعلی، خیلی دوست داشت من کشتی بگیرم؛ اما من سراغ ورزش رزمی جودو رفتم. روزی که اولین مدال طلا را در این رشته به دست آوردم، پدربزرگم به‌دلیل بیماری در بیمارستان بستری بود. بیمارستان رفتم تا با این خبر خوشحالش کنم، اما متوجه شدم فوت کرده است.