بیبی زهره میگوید: مدتها قبل، همسرم طبقه همکف ساختمان را به عنوان مهریه به من داد. فکر کردم چه استفادهای از آن میتوانم بکنم که به نفع مردم باشد.
مسجد چهارده معصوم، که سال ۷۲ کلنگ آن زده شده، اولین مسجد در محدوده بولوار صیادشیرازی است. زمین این مسجد را خاندان اسماعیلی وقف کردند.
سال ۱۳۴۳ حاج رضا لطفی با همراهی سایر اهالی روستای باروتکوب مسجدی را ساخت که حالا به نام موسی بن جعفر(ع) مشهور است.
موسسه خیریه خاتمالانبیا(ص) توس، توانسته است برای ۲۶ نفر از خانمهای این محله، کارآفرینی کند که از این میان، نیمیاز آنان زنان بیسرپرست و بدسرپرست هستند.
دور از هیاهوی روزانه و فراتر از تمامی دغدغهها، در خیابان هفتتیر مرکزی واقع شده که بانویی، مادرانه و عاشقانه ۴۰ کودک و نوجوان دختر را در آن به آغوش کشیده است. اینجا را «خانه فرشتگان» مینامند.
بعد از سیل سال۱۳۶۹ هجریقمری، و تخریب دو مسجد چاووشی و بقیهالله یکی از اعضای مسجد با نام «محمد جفایی» که زمینی بین این دو مسجد داشت، پیشنهاد ساخت مسجدی جدید، اما بزرگتر را داد.
در کارگاههای آموزشی و اشتغال مؤسسه توانبخشی همدم ارتباط صمیمی مربیان و شاگردان، حرف اول را میزند.
ایده جمعآوری سر بطری، ایدهای کاملا جهانی و نشأت گرفته از ژاپن است حتی آنها فراتر از ما فکر میکنند و درآمدی را که از این راه به دست میآورند، صرف خرید واکسن فلج اطفال میکنند و به آفریقا میفرستند.
خانم درویش و آقای واحدی همیشه به فکر کمک به دیگران بودهاند. خانم درویش میگوید: زیرزمین خانه ما شد پایگاه کمک به جبهه، در آنجا غذا درست میکردیم و بعد از بستهبندی برای رزمندهها میفرستادیم یا کلاه و شالگردن و بلوز میبافتیم.
مؤسسه فرهنگی مذهبی «بیتالصادق مکتب جعفری» هم محفل عزاداری است و هم پاتوقی برای کمک به یتیمان و نیازمندان.
عصمت شیخ مؤمنی در جوانی زرقوبرق زندگی اشرافیاش را کنار میگذارد و با احداث مؤسسه خیریه ریحانه النبی (س) در خیابان کلاهدوز تلاش میکند دستگیر درماندگان زیادی باشد.
خانۀ فرزندان گلستان رضا (ع) از سال ۹۳ کار خودش را در محله جلالیه با پذیرش ۱۳ فرزند و تحت نظارت سازمان بهزیستی خراسان رضوی شروع کرده است و طبق مجوز فقط تا سقف ۲۰ نفر تحتپوشش این مرکز قرار میگیرند.
منصوره کوشکی و همسرش منزل مسکونی خود را تخلیه و وقف برنامههای کودکان و نوجوانان کردهاند.
شروع به کار خیریه محبانالمجتبی (ع) در محله شهیدمطهری همزمان با جنگ تحمیلی و سالهای دفاع مردم دربرابر دشمن بود.
محمد عابدی، معلم ورزشی که حالا مدیر یک مؤسسۀ بزرگ خیریه است، یک گروه هزارو ۲۰۰ نفره از خیران را مدیریت میکند و میگوید دانشآموزانی در مناطق محروم زندگی میکنند که صبحانه، نان و قند میخورند.
احمد نهایی، پیشکسوت کشتی و داور بینالمللی درجۀ یک این رشتۀ ورزشی است، او رئیس سابق اداره ارتباطات رادیویی شهرداری هم بوده است، اما دلیل این گزارش احداث بوستانی در مجتمع مسکونی امید با هزینه شخصی اوست.
این درمانگاه خیریه است و علاوهبر انجام امور درمانی، دستی در دستگیری از نیازمندان با تهیه موادغذایی موردنیاز، پوشاک و اهدای مبالغ نقدی دارد.
نخستینمرکز نگهداری بیماران صعبالعلاج ایران («هاسپس») در انتهای بولوار دلاوران (دلاوران ۶۳) به همت پروفسور سیدرضا خطیب، رئیس سابق انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا، پا گرفته است.
ماهرخ شاکریان حکم همان نخ تسبیح را دارد. خیران را گرد هم میآورد تا با کمک آنها دردی از بیماران التیام پیدا کند و عزیزی به آغوش خانوادهاش برگردد.
۵ سال است همسر ابراهیم با سرطان دستوپنجه نرم میکند و او هزینه فراوانی را برای خرید دارو صرف میکند با این حال او خانهاش را به کانون فرهنگی و محلی برای اسکان زائران تبدیل کرده است.