زهرا موسوی با کار‌های خیرش شناخته می‌شود؛ بانویی که با راه‌اندازی صندوق قرض‌الحسنه، دایر‌کردن بازارچه کارآفرینی، تهیه بسته‌های معیشتی و کمک به جهیزیه در محله سرشناس است.معتقد است هر کسی باید در حد توانش هوای دیگران را داشته باشد.
پویش «جایگزین بهتر» که نظری و رفقای نیکوکارش برای چراغ برات امسال تدارک دیده‌اند، از این قرار است که مردم به هر میزان که تمایل دارند به شماره کارت رسمی مرکز، واریزی انجام می‌دهند و رسیدش را برای مرکز ارسال می‌کنند.
از سال۹۷ تاکنون صدای شیرینِ حدود پنجاه «بله» در سالن بزرگ خانه عصمت‌خانم اشرفی بلند شده است؛ خانه‌ای که قصه زندگی بانوی آن از صدای یک چرخ خیاطی شروع شده و به سال‌ها خیرخواهی رسیده است.
اعضای خیریه حضرت زهرا (س) حدود یک‌سال پیش درکنار توزیع بسته‌های معیشتی تصمیم گرفتند برای مددجویان از مشاوران جهادی که در زمینه حقوق و خانواده تخصص دارند، استفاده کنند. حالا خدمات مشاوره آنها از خیریه فراتر رفته است.
صدیقه رضایی، با وجود زندگی معمولی خودش، نور امید را در دل آدم‌های بسیاری در این شهر روشن کرده است. او کسی را ناامید از درِ خانه بر‌نمی‌گرداند، چون معتقد است خیر از غیب می‌رسد، همان‌طور‌که سال‌ها قبل برای او و خانواده‌اش رسید!
«خیریه یاوران جوادالائمه (ع)» 15سال پیش بدون سرمایه، اما با قلب‌های پر از دغدغه آغاز به کار کرد تا گرهی از زندگی نیازمندان باز کند اما حالا یکی از مجموعه‌های فعال مردم‌نهاد محله شده که در حوزه‌های مختلف امید را به خانواده‌ها هدیه می‌دهد.
حنیفه قدیمی به‌ازای سی سال خدمت صادقانه‌اش در بسیج و به‌اندازه سیصد جهیزیه و سیسمونی که تأمین آن را مدیریت کرده و به‌ازای جان جنین‌هایی که از خطر سقط، نجات داده است، خاطره برای گفتن دارد.
خیابان شهید سلیمی از آن خیابان‌هایی است که همسایه‌داری در آن خیلی پر‌رنگ است. اهالی اینجا در عین سادگی، به خانه‌های هم رفت‌وآمد دارند و در این مراودات حواسشان به همسایه‌های کم‌بضاعت و نیازمند هم هست.
مرحوم غلامعلی‌زاده ۲۵ سال پیش با دست‌و‌دلبازی خانه‌اش را وقف مسجد کرد. مسجدی که از همان روزها به یک کانون حمایتی مردمی برای اهالی و افراد کم‌بضاعت تبدیل شده که در پس آن خدابیامرزی برای واقفش گفته می‌شود.
احمد رضایی برای کسانی که به اشتباه فکر می‌کنند نیکوکار‌بودن، جیب پرپول می‌خواهد و خاطری آسوده از تنگنا‌های اقتصادی، می‌گوید: غرفه‌ام اجاره‌ای است و خانه‌ای دارم هشتاد‌متری در محله دروی که خودم و زن و بچه‌هایم زندگی می‌کنیم.
حبیب‌الله ابراهیمی می‌گوید: در سطح استان خراسان رضوی، پانزده‌خانه برکت و احسان راه‌اندازی شده است که ۱۰ تا از آنها در مشهد فعال هستند. هدف اصلی همه این خانه‌ها توانمندسازی محلات محروم است.
این زوج بارها ثابت کرده‌اند که مهربانی‌شان فقط در حرف خلاصه نمی‌شود و این‌بار با اجرای طرحی تازه با نام «بازی را تمام نکن» پای کار نیکوکاری آمده‌اند و با تعمیر اسباب‌بازی، لبخند و شادی را به کودکان نیازمند هدیه دهند.
محسن سروی با تشکیل گروه جهادی «راه سعادت» ۱۳ سال است در نقاط مختلف کشور به نیازمندان خیر می‌رساند. از موکب‌های محرمی در شهر‌های مرزی و عراق گرفته تا امدادرسانی در سیل و زلزله و برآورده‌کردن آرزو‌های کوچک کودکان.
اینجا مرکز نیکوکاری، کارآفرینی و توانمندسازی «آبشار مهر رضوی» است؛ خانه امید چهارصد‌خانوار مددجو. اعضای این خیریه واسطه خیر هستند و از ارتباطاتشان استفاده می‌کنند تا خیران سراسر شهر را پای کار گره‌گشایی از زندگی هم‌محلی‌های نیازمند بکشانند.
مسجد حضرت رقیه(س) در خیابان دانشسرای۸ بنایی است که با عشق مردم و خیران ساخته شده و از همان روز‌های نخست فقط جای اقامه نماز نبود؛ بلکه پایگاهی بود برای دوستی، حل اختلافات خانوادگی و کمک به نیازمندان و ...
ثریا مهدوی می‌گوید: شنیدیم که این زوج قرار است به چند مجموعه خیریه مراجعه کنند؛ همراه بقیه خانم‌ها دور هم جمع شدیم و با خودمان عهد کردیم که این مشکل را در همین محله حل کنیم.
جواد صبوحی می‌گوید: هر وقت گل‌ریزان برپا کرده‌ایم، پهلوانان و ورزشکاران یاری کرده‌اند و در این سال‌ها شاید بیشتر از پنجاه‌مراسم گل‌ریزان برپا کرده‌ایم. از آزادی زندانی تا دستگیری از نیازمندان.
حالا کمتر کسی هست که محبوبه‌سادات زاهدی را در محله اروند نشناسد. مهم‌ترین فعالیتش راه‌اندازی دیوار مهربانی در اتاق کوچک طبقه بالای خانه‌اش است. او سال‌هاست واسطه خیران و ضعفا شده و هرماه این کالا‌ها را به دست نیازمندان می‌رساند.
مرکز نیکوکاری محله نوده، با حمایت اقتصادی و اشتغال‌زایی از خانواده‌های نیازمند حمایت می‌کند. این مرکز درزمینه کارآفرینی و ایجاد شغل برای افراد نیازمند نیز فعالیت می‌کند و تاکنون برای ۴۹خانوار تحت پوشش اشتغال‌زایی کرده است.
زهرا شادمان می‌گوید: من و همسرم گفتیم یک روز امتحان می‌کنیم؛ یک روز شد سه روز، سه روز شد سی روز و سی روز شد سه سال. از آن زمان تا امروز این کار ادامه داشته است و هم بانیان اضافه شده‌اند و هم خانواده‌هایی که به آنها کمک می‌کنیم.