خادم تکیه که از خاندان اقوامشکوهی است، میگوید: «این ساختمان اصلا در نداشت و دورتادور غرفهها به یکدیگر راه داشت که مردم مینشستند پشت در حسینیه حصیر و پلاس میانداختیم تا روضهخوانی را بشنوند».
وسعت بوستان ۱۰۰ هکتاری کوهسنگی و طبیعت زیبایش سبب شده تا هر گردشگری که به مشهد میآید حتماً سری به این بوستان بزند.
منزل خاندان بشیرنژاد، معماری درخورتوجهی دارد، فرزند ششم خانواده، برای قبولاندن حرفش، ما را به طبقه دوم خانه میبرد و شروع میکند به بالا و پایین پریدن. سقف طبقه پایین، زیر پایمان مانند خمیری نرم، میلرزد.
زائران غیرایرانی دوستدار سوغاتی با موضوع سردار سلیمانی هستند.کالاهایی مانند تندیس، قابعکس، فرش دستبافت، بج سینه و... را بسیاری از عربهایی که به مشهد سفر میکنند، میپسندند و میخرند.
کارخانهای که ۷۰ سال، صدای سوتش، حس زندگی و تلاش در مشهد ایجاد میکرد، حالا آنقدر خاک خورده و سوت و کور است که حتی نمیتوان بازسازیاش را تصور کرد.
طرح اولیه مجتمع جهانگردی محله پروین اعتصامی در جلسه توجیه گردشگری که سوئیسیها در دهه ۴۰ برای ایرانیان برگزار کردند، داده شد. در دوران قبل از انقلاب این محل در مسیر جاده ابریشم واقع شده بود.
موسسه تحقیقاتی محیطزیست و گردشگری «آوای طبیعت زاگرس» بهعنوان سازمانی مردمنهاد (سمن) و علاقهمندان به حفظ محیطزیست، از شهریور ۱۳۹۲ بهطور رسمی و جدی کارش را شروع کرد.
بعد از کشوقوسهای فراوان مرمت بنای کانون نشر حقایق سال ۱۳۹۹ آغاز شد و مرمتش پس از سه سال پایان یافت.
بعد از سالها و با مرمت کارشناسان آستان قدس رضوی، درِ بنای دوره تیموری به روی عموم مردم باز میشود.
پردیس سینمایی اطلس با ۱۱ سالن و هزارو ۱۳۳ صندلی درحالی در مجتمع تجاری اطلس شروع به کار کرد که پیش از آن مجتمع فرهنگیای در این سمت شهر وجود نداشت تا دل مردم منطقه به آن خوش باشد.
بیمارستان و زایشگاه مهر حضرت عباس (ع) براساس استانداردهای بینالمللی وزارت بهداشت شکل گرفته و یکی از نخستین بیمارستانهای کشور است که بهطور رسمی و با گرفتن مجوزهای لازم فعالیت خود را در این زمینه شروع کرده است.
کتیبه نادری با ابعاد یک در ۲.۵ متر، که بر سینه کوهی بلند حک شده است، در تنگه ارغوانشاه قرار دارد. روی کتیبه ۲۴ بیت شعر به زبان ترکی و فارسی با یک خط نستعلیق خوش، حجاری کردهاند.
بنای قدیمی خلج به نام «اقامتگاه خلج» سال ۱۳۸۲ ثبت آثار ملی ایران شد و مربوط به عهد صفوی است. نشانیاش این است: «انتهای خیابان خلج، روستای خلج.»
اینجا شبهروستایی است که بین راه مانده است. میان آبادانی مشهد و اولین روستای خلج گیر افتاده است. هنوز خاطره حضور در مشهد در ذهنت کمرنگ نشده است که به این روستا میرسی. فضایی دلنشین برای عبور و سخت برای زندگی!
اینجا انگار یک خراسان کوچک است. از هر شهرش کسی اینجا هست. یکی از تربتجام و دیگری از تربتحیدریه، یکی از نیشابور و دیگری از قائن، یکی از تایباد و دیگری از باخرز، یکی از مشهد و دیگری از اطرافواکنافش.
مهدی طاهری که حوالی ورودی بست شیخطوسی مشغول راهنمایی زائران است، با داشتن مدرک کارشناسیارشد و سابقه تدریس در دانشگاه، فضای خدمت و نوع روابطش با مراجعهکنندگان به باجه راهنمای زائر را بهگونهای سروسامان داده است که حالش خوب است و این حال خوب را با زائر و مجاور به اشتراک میگذارد.
روایتی از سفرنامههای تصویری بهجامانده از روزگار کهن که سندی برای زیارت امامرضا (ع) بوده است.
یک هفته است مقیم (!) کوچۀ «باغ خونی» شدهام. میآیم و میروم. پشت دری میایستم که نگهبان از آنسویش میگوید: «به ثانیه هم نمیشود!». منظورش را من خوب فهمیدهام؛ درِ باغ بهروی هیچ شهروندی باز نمیشود.
سرانجام پس از کش و قوسهای فراوان ششم آذر مجوز مرمت خانهای تاریخی در بالاخیابان صادر شد.
پایگاه اجرایی حمایت از پرندگان باغ وکیلآباد با ۲۵۰مترمربع مساحت و در چهاربخش راهاندازی شده است. هدف ما از راهاندازی این پایگاه این است که بتوانیم پرندگان هدفمان را که بیشتر آفتخوار هستند، زیاد کنیم.