محمدرضا بسکابادی در المپیاد نانو تکنولوژی مدال برنز گرفت

نمی‌دانم چرا بعضی از ما، با دیدن نوجوان‌ها و جوان‌هایی که در مسابقه‌های مختلف علمی شرکت می‌کنند و مقام و مدال‌های گوناگون می‌گیرند، احساس می‌کنیم آنها از جنس ما نیستند و با ما خیلی فرق دارند و آدم‌های عجیب و غریبی هستند که تنها فکر و ذکرشان، درس خواندن است. اما واقعیت این است که آنها خودشان را باور کرده‌اند و با تلاش و اراده، به موفقیت و افتخار رسیده‌اند.

محمد رضا بسکابادی یکی از همین افراد موفق است. او که ساکن منطقه ۱۲ و محله الهیه مشهد است، در حال حاضر در کلاس سوم دبیرستان مدرسه شهید هاشمی‌نژاد ۲ مشغول به تحصیل است و تابستان امسال در المپیاد دانش‌آموزی نانو تکنولوژی کشوری که در دو مرحله با حضور بیش از ۴ هزار و ۲۰۰ نفر از دانش آموزان سراسر کشور برگزار شد، مدال برنز گرفت. این موضوع بهانه‌ای شد تا از او بخواهیم چند دقیقه‌ای با حضور در تحریریه شهرآرا محله، جزئیات بیشتری از موفقیتی که کسب کرده را برایمان بازگو کند.

مطلب مرتبط دانشجوی المپیادی محله لادن عاشق کارآفرینی است

-چقدر برای المپیاد زمان گذاشتی و درس خواندی؟

سئوال سختی پرسیدید! بستگی دارد به کار‌هایی که در آن روز انجام می‌دهم، به طور مثال، در یک روز تعطیل ۹ ساعت درس می‌خوانم و از درس خواندن لذت می‌برم، اما این مقدار ساعت درس‌خواندن کمتر هم می‌شود.

-فکر می‌کردی مدال هم بگیری؟

خب کسی که برای مسابقات کشوری می‌رود، کمترین مقامی که به دست می‌آورد، دیپلم افتخار است، به همین دلیل برایم چندان دور از ذهن نبود که مقام کسب کنم.

-به نظر شما برای کسب موفقیت، تنها داشتن استعداد کافی است؟

نه! دوستان زیادی داشتم که استعداد‌های خوبی داشتند، اما تلاشی نداشتند و موفقیت خاصی هم کسب نکردند. اما بالعکس این موضوع هم صادق است، به نظرم استعداد تنها کافی نیست و تلاش و کوشش برای رسیدن به هدف، از هر چیز دیگری مهم‌تر است.

-چطور شد که به نانو علاقه‌مند شدی؟

نانو علمی است که امروزه در تمام زندگی روزمره ما رسوخ کرده و تمام موادی که با آن در ارتباط هستیم می‌تواند از طریق این علم مورد مطالعه قرار گیرد. اما علاقه‌ام از حدود ۶ سال پیش که به آزمایشگاهی در شهرستان رفتم شروع شد و برایم موضوعاتی که مورد تحقیقات قرار می‌گرفت، جذاب به نظر رسید. از آن زمان علاقه‌مند شدم خودم بتوانم مانند آنها به تحقیق و بررسی بپردازم. از آن تاریخ به بعد تلاش کردم تا در این زمینه به هدف برسم.

-دانش آموزان مشهدی در زمینه نانو تکنولوژی چه سطحی دارند؟

دانش آموزان شهرمان بسیار فعال و قوی هستند و باید بگویم ما یکی از برجسته‌ترین شهر‌ها در زمینه نانو تکنولوژی هستیم و این امر به دلیل سرمایه گذاری خوبی است که مسئولان آموزشی برای دانش‌آموزان دارند. امکاناتی که در اختیار ما قرار می‌دهند، خوب است. در المپیادی که برگزار شد، از ۲۰ نفر شرکت کننده، ۶ نفر اهل استان خراسان رضوی بودند، به خاطر تیم قوی‌ای که مشهد دارد، امکانات مالی خوبی را برای ما در نظر گرفته‌اند که قرار است تا چند وقت آینده در اختیارمان بگذارند.

دانش آموزان شهرمان بسیار فعال و قوی هستند و باید بگویم ما یکی از برجسته‌ترین شهر‌ها در زمینه نانو تکنولوژی هستیم

-نظرت در خصوص برگزاری المپیاد‌های کشوری چیست؟

المپیاد‌های کشور می‌تواند استعداد‌های دانش آموزان را شکوفا کند و تا مسئولان نیز بتوانند برای آینده آنها برنامه‌ریزی بهتری داشته باشند. از طرفی دیگر، می‌توانیم با قدرت بیشتری در المپیاد‌های جهانی شرکت کنیم.

-در کار‌های اجرایی هم فعالیت می‌کنی؟

بله. چند وقتی است که انجمن نانوی مشهد را با همکاری گروهی از دانش‌آموزان برپا کردیم که بخشی از کار‌ها نیز به عهده من است.

-چرا برای دانش آموزان درسی مثل شیمی سخت است؟

به نظرم اینکه آنها شیمی و یا سایر دروس مانند ریاضی و فیزیک را سخت می‌دانند، ناشی از کمبود مطالعه در آن زمینه است. در مجموع، درس‌هایی که برای دبیرستان در نظر گرفته شده، شیرین است، به شیرینی اسید و باز!

-وقتی از درس‌خواندن خسته می‌شوی چه کار می‌کنی؟

کار خاصی انجام نمی‌دهم، استراحت می‌کنم و اگر تلویزیون روشن باشد نگاه می‌کنم، اما خیلی کم پیش می‌آید که بخواهم سریالی را دنبال کنم!

-اوقات فراغت تابستان‌هایت را چگونه می‌گذرانی؟

در تابستان‌ها هم وقت چندانی ندارم. یا به کلاس می‌روم و یا تدریس می‌کنم و خیلی کم وقت دارم با بچه‌های محله فوتبال بازی کنم و یا به سینما بروم، راستش را بخواهید کار کردن و آشنایی با افراد جدید، خودش نوعی تفریح محسوب می‌شود. اگر خانواده به مسافرتی بروند، همراهشان می‌روم، در غیر این صورت، مطالعه می‌کنم.

-به چه کتاب‌های غیر درسی علاقه داری؟

کتاب‌های ادبی و متن‌های ادبی را دوست دارم و اگر زمانی بتوانم، آنها را مطالعه می‌کنم.

-وقتی که مدال گرفتی، عکس‌العمل خانواده‌ات چه بود؟

خانواده‌ام مانند گذشته بسیار گرم و صمیمی با من برخورد کردند، ولی می‌دانم دوستان و اقوامم حتی اگر مدال هم نمی‌آوردم، رفتارشان مانند قدیم بود و تغییری نمی‌کرد، اما افرادی که مرا نمی‌شناختند، نگاهشان به من بسیار فرق کرد.

-راز موفقیت چیست؟

توکل به خدا و تلاش برای رسیدن به هدف. اگر در زندگی هدف خاصی داشته باشی برای آن تلاش می‌کنی.

-آیا شخص خاصی وجود دارد که بخواهی جای او باشی؟

از نظر علمی که فرد خاصی مد نظرم نیست. اگر فردی رفتار خوبی داشته باشد از آن الگو برداری می‌کنم، اما از حضرت علی (ع) بسیار الگو می‌گیرم و سعی می‌کنم رفتار‌های ایشان را در زندگی‌ام اجرا کنم.

*این گزارش اسفند سال ۹۰ در شماره هفت شهرآرامحله منطقه ۱۲ چاپ شده است.