گروه تواشیح فدکالزهرا (س) در کشورهای مختلف برنامه دارد 
همه میگفتند فوتبال، اما من عاشق بدمینتون بودم 
همه میگفتند فوتبال، اما من عاشق بدمینتون بودم
درکش برایم سخت است که میان فوتبال و بدمینتون فرق بگذارم و دلم را خوش کنم که فوتبال بهخاطر خوش قد و بالاییاش! سهم ۹۹ درصدی تصور ما از مقوله ورزش را غصب کرده است. این ورزش زیرک آنقدر کارش را خوب انجام داده است که هیجان، جذابیت و زیبایی سایر ورزشها را از چشممان انداخته است و، چون شبحی سایهاش بر سایر رشتههای ورزشی افتاده و آنها را در انزوای ابدی فرو برده است.
سیدحسن نجفیانرضوی بدمینتونکار محله شریعتی مشهد با وجود توصیهها و تشویقهای خانواده و دوستان برای عضویت در فوتبال به سراغ بدمینتون رفته است، رشتهای که از کودکی به آن دلبسته بوده. او که متولد سال ۱۳۶۸ است از علاقهاش به بدمینتون میگوید.
بدمینتون حامیندارد
سیدحسن نجفیانرضوی از علاقهمند شدنش برایمان تعریف میکند: سال سوم دبستان به همراه عمویم که داور ملی بدمینتون بود، به دیدن مسابقه بدمینتون رفتم. همان چند ساعت کافی بود که دلبسته چرخش توپ بدمینتون در فضا شوم. تصمیم گرفتم که در این رشته ورزشی آموزش ببینم. پس از یکماه و نیم آموزش، برای تیم استان بدمینتون برگزیده شدم. از آنروز تاکنون، ۱۲ سال است که در این رشته فعالیت میکنم. نجفیان موفقیتهایش را مدیون اراده و پشتکارش میداند.
او توضیح میدهد: هیچیک از اعضای خانودهام حتی یکی از نزدیکانم که در این رشته ورزشی داور بود، از من حمایت نکردند. من در این رشته با تکیه بر علاقهام پیش رفتم. چون حامینداشتم، سختیهای بسیاری کشیدم اما لحظهای خسته نشدم. پس از هر شکست مصممتر تلاش کردم تا موفقیت دیگری بهدست آورم.
وی ادامه میدهد: خانواده با فعالیتم در این رشته موافق بودند و دوستان و آشنایان کارهایم را پیگیری میکردند اما نقش حمایتی نداشتند. آنها رشته ورزشیام را با فوتبال که شناخته شده تر بود مقایسه میکردند و در رشته بدمینتون مشوقم نبودند.
در حال حاضر مسئولان نیز از این رشته حمایت نمیکنند و با این بهانه که بودجه ندارند یا کسی اسپانسر نمیشود، به این رشته بها نمیدهند. نجفیان که سرسختانه پای علاقهاش ماند و در مسابقات و باشگاههای متفاوتی فعالیت کرد میگوید: ۹ سال در مسابقات کشوری شرکت کردم. چهارسال سوپر لیگ بزرگسالان و چهارسال هم در دستهیک بزرگسالان بودم. به سه دوره اردوی تیم ملی دعوت شدم.
تاکنون مقام سوم کشوری در مسابقات هیئت، یک نفر و مقام سوم کشوری آموزش و پرورش، دو نفر در سطح کشوری را کسب کردهام و در سایر سطوح نیز مقامات بسیار دیگری را بهدست آوردهام. او ادامه میدهد: در باشگاههای بیمه کارآفرین مشهد، باشگاه شهیدقهار و باشگاه نفت سپاهان فعالیت کردم.
در حال حاضر در باشگاه نفت سپاهان فعالیت میکنم، اما هنوز برای سال جدید قرارداد نبستهام. نظر او را در مورد بهترین مسابقاتی که تابهحال شرکت کرده میپرسم، او بیان میکند: مسابقات سنندج در سال ۱۳۸۵ یکی از بهترین مسابقاتم بود که در آن مقام سوم انفرادی و مقام دوم تیمی را کسب کردم.
مسابقات سنندج در سال ۱۳۸۵ یکی از بهترین مسابقاتم بود که در آن مقام سوم انفرادی و مقام دوم تیمی را کسب کردم
آرزوها تغییر میکنند
نجفیان اکنون دانشجوی رشته تربیتبدنی دانشگاه امامرضا(ع) است، از آرزوها و برنامههای آیندهاش برایمان میگوید: یک روز آرزو داشتم در مسابقات خارجی تیمملی شرکت کنم اما الان آرزویم تغییر کرده است زیرا جامعه برای ورزشهایی که کمتر رواج یافته است، ارزشی قائل نیست. در حال حاضر برنامه ورزشی خاصی برای آینده ندارم و فقط قصد دارم رشته تربیتبدنی را ادامه بدهم و تا مقطع دکترا پیش بروم. شرایط زندگی و مسائل مالی همیشه آرزوها را تغییر میدهد!
حاشیهای یخی از یک مسابقه
سیدحسن نجفیان در پایان خاطرهای از سفرهایی که برای حضور در مسابقات داشته را چنین تعریف میکند: در راه بازگشت از مسابقهای که در سمنان برگزار شده بود، اتوبوس در وسط راه بین سبزوار و شاهرود در ساعت ۲ شب خراب شد.
ما باید فردا صبح به مشهد میرسیدیم. کنار جاده به انتظار ماشینی بودیم که ما را سوار کند. هوای سرد بیابانی حسابی ما را میلرزاند تا اینکه کامیونی پر از کیسه برنج نگه داشت. ما مجبور شدیم پشت کامیون بر روی کیسههای برنج تا نیشابور بنشینیم. آن شب حسابی یخ زدیم، اما این خاطره شیرینی خاص خودش را داشت.
*این گزارش چهارشنبه، ۱۵ آذر ۹۱ در شماره ۳۳ شهرآرامحله منطقه ۱۰ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
