محسن جوان، سرمربی تیم شهید تقوی یکی از والیبالیستهای به نام مشهدی و کشور است که سابقه حضور در تیمهای مشهد و تیمملی جوانان را هم دارد و در حال حاضر، سرمربی تیم آب و فاضلاب خراسان رضوی است.
این گزارش روایت تلخ خبرنگاری است که تا زنده بود، هیچ مسئولی در این شهر یکبار اسمش را به نیت قدرشناسی بر زبان نیاورد، تا بعد از آن او آینهای باشد رو به همه کسانی که برای اعتلای فرهنگ خون دل خوردهاند و قدر ندیدهاند.
حسین رستمیانتودرباری از آن دسته آدمهایی است که انگار زندگی را با صحنه آغاز کرده است. او سالهاست با صداوسیمای خراسان همکاری دارد تا رشته وصلش به دنیای هنر پاره نشود.
عباس عبداللهیان ورزش را با فوتبال و از کوچهپسکوچهها شروع کرد و خیلی زود به مسابقات آموزشگاههای مشهد راه یافت و همراه تیم منتخب مشهد (خراسان) در مسابقات قهرمانی کشور وارد میدان شد. او وقتی برای ادامه تحصیل به آلمان رفت، آنجا هم از فوتبال دست برنداشت.
رجب دونده که زندگیاش با ورزش عجین شده، میگوید: کوهرفتنم فقط و فقط از روی علاقه است؛ علاقهای که تا وقتی پاهایم یاری کنند، رهایش نخواهم کرد.
علی قریشی گل ورزش را ابتدا پای تور والیبال شروع کرد. بعدها به شمشیربازی روی آورد و سال۱۳۵۷ در مسابقات شمشیربازی ارتش اول شد. او سال۱۳۸۰ در کنار مسابقات شمشیربازی آسیایی تایلند توانست گواهی نامه داوری بین المللی جهانی را دریافت کند.
خاندان عسگریان از خاندانهایی است که موسیقی محلی حکم میراث خانوادگیشان را دارد. محسن عسگریان میگوید او دهمین نسل و پسرش یازدهمین نسل این خاندان هستند که دوتار از دستشان نیفتاده است.
رمضان شکری، پیشکسوت دهه ۷۰ و ۸۰ ابومسلم، عرق و علاقه خاصی به پیراهنهایش در دوران حضور در این باشگاه دارد. او میگوید: ما متعلق به نسلی هستیم که برای رسیدن به یک پیراهن خیلی زحمت میکشیدیم.
«سیدحسن حسینی» و «محمد اصغرنژاد» آخرین بازماندگان نسل پنبهزنهای دورهگرد مشهدند. اگر روزی، به هر دلیل، کمان پنبهزنی آنها بر زمین بماند، یکی دیگر از مشاغل سنتی ما برای همیشه بر زمین خواهد ماند.
عباس آریک میگوید: دو سال را در زندگیام فراموش نمیکنم. یکی سال ۴۹ که از فوتبال دور شدم و یکی سال ۷۲ که از داوری بازنشسته شدم. من با مدرک داوری ملی بازنشسته شدم و در تمام این سالها بیش از ۲۰۰ دیدار را قضاوت کردم.
محمد جاهدی اسمی ناشناخته در ورزش خراسان نیست. معلمی است که هم قهرمان است هم قهرمان پرور. هندبال، هاکی، دوومیدانی، شمشیربازی از جمله ورزشهایی است که او در آنها فعالیت داشته است.
یحیی قدسی در بسیاری از این رشتههای ورزشی در سطح مشهد موفق به دریافت مدال شد. قهرمانی آموزشگاههای مشهد، قهرمانی دهمین دوره بسکتبال قهرمانی آموزشگاههای کشور و ....از افتخارات این ورزشکار است.
اسماعیل جعفری، قهرمان والیبالیست محله سجاد در منطقه یک، دوران کودکیاش را به امتحان ورزشهای مختلف گذراند و در نهایت والیبال را انتخاب کرد. او سال ۱۳۵۲ با بازی حرفهای خداحافظی کرد.
در حدود ۱۲۰ سالی که از اولین نشانههای بروز ورزشهای نوین در مشهد میگذرد، صدها ورزشکار در رشتههای مختلف افتخارآفرینی کردهاند. محمدتقی کاشانی یکی از همین ورزشکاران بود که با عناوین مختلفی به جامعه ورزش خدمت کرده است.
سعید ملک نژاد، بازیگر پیشکسوت تئاتر، یکی از هنرمندانی است که به معنای واقعی خاک صحنه خورده است. این شبها سریال «۰۲۴» با هنرنمایی او از شبکه یک سیما در حال پخش است. دغدغه پویایی تئاتر مشهد همیشه با او بوده است.
اولین گواهینامه درجه سه داوری را سال ۳۹ در تهران گرفتم و کارم را با استخدام در آموزش و پرورش در سال ۴۱ به عنوان دبیر ورزش شروع کردم. در سال ۴۷ شهردار مشهد رئیس هیئت فوتبال خراسان شد و من نیزبه سمت دبیر هیئت فوتبال استان انتخاب شدم.
استاد کریم محمدیان، پدر کشتی خراسان و یکی از پایههای کشتی ایران در دهههای ۴۰ و ۵۰، پهلوانان بنام بسیاری نظیر مرحوم شورورزی، وفادار، سخدری، بهادری، توکل، معرب، گلمکانی، خادم و وحدت را تربیت کرد.
ابراهیم حشمی گژوان؛ مردی که شصتوچهار زمستان را پشت سر گذاشته و از کودکی با چوخه قد کشیده است. او از روزهایی میگوید که با سن کم، دل به گود میزد و از جمعههایی که هزاران نفر در گودچوخه دروی جمع میشدند تا مرام پهلوانی را تماشا کنند.
فرامرز نهاوندی جوان خوشقدوقامتی بود که فوتبالش به دل مینشست. او در کسوت مربی، به نظم و انضباط بسیار مقید بود و در یک رقابت سخت و مهم ابومسلم، پنج بازیکن اصلیاش را که زیادهخواهی کرده بودند، کنار گذاشت تا نظم را فدای نتیجه نکند!
سیدمحمدجواد تقیپور از داوران بینالمللی فوتبال کشور است و تا به حال ۳۰۰ بازی لیگبرتری را سوت زده است. او دبیر ورزش ناحیه۴ مشهد و بزرگشده محله پروین اعتصامی است.