کوچه ریشهدار اما فرسوده محله شهید قربانی 
علاقه تکواندوکار نوجوان محله خواجهربیع به مدال تیمی 
علاقه تکواندوکار نوجوان محله خواجهربیع به مدال تیمی
عرفان کمالی، از امیدهای محله خواجهربیع، باوجود بهدستآوردن افتخارات ملی در این رشته، نمیخواهد خود را به تکواندو محدود کند و دوست دارد دنیای دیگر رشتههای ورزشی مثل شنا و فوتبال را هم تجربه کند.
شمرده و با اعتمادبهنفس و پختهتر از سن و سالش صحبت میکند و همه اینها را مدیون چهارسال تمرینات پیوسته در رشته تکواندو میداند. عرفان کمالی، از امیدهای محله خواجهربیع، با اطمینان میگوید که برخلاف تصور خیلیها، تأثیر مثبت ورزشهای رزمی روی روح و روان ورزشکار بیشتر از جسم اوست. این نوجوان یازدهساله، باوجود بهدستآوردن افتخارات ملی در این رشته، نمیخواهد خود را به تکواندو محدود کند و دوست دارد دنیای دیگر رشتههای ورزشی مثل شنا و فوتبال را هم تجربه کند.
-از آشنایی ات با دنیای تکواندو بگو.
خیلی اتفاقی بود. تابستان سالی که میخواستم بروم کلاس اول، یکی از دوستانم برای کلاسهای اوقات فراغت، به باشگاه رفت و در رشته تکواندو ثبت نام کرد. من هم روی حساب رفاقتمان در همان باشگاه و رشته، ثبتنام کردم. او ادامه نداد و من ادامه دادم.
-الان چه کمربندی داری؟
پوم یک دارم که معادل مشکی دان یک است و مخصوص هنرجوهایی که سنشان کمتر از پانزدهسال است.
-چه دلیلی باعث شد تکواندو را رها نکنی؟
راستش اوایل که باشگاه میرفتم، هدفی نداشتم بهجز وقتگذرانی سالم. جنبه تفریحی داشت برایم، اما زمان که گذشت، در این رشته جدیتر شدم و خواستم قهرمان باشم.
-به خواستهات رسیدهای؟
تا حدودی، بله. من دهمدال دارم که سهتای آنها کشوری است و بقیه، بینباشگاهی و استانی. دو تا از مدالهای کشوریام طلاست و یکی برنز.
-کدام یک از این افتخارات برایت شیرینتر بوده است؟
مدال برنز کشوریام را بیشتر از همه دوست دارم.
مدال برنزم، تیمی بود و طلاهایم، انفرادی. من کار تیمی را بیشتر از انفرادی دوست دارم
-یعنی مدال برنز از مدالهای طلای کشوری، برایت مهمتر است؟!
بله، با این مدال که در دهسالگی به دست آوردم، خاطرههای خیلی خوبی دارم. مدال برنزم، تیمی بود و طلاهایم، انفرادی. من کار تیمی را بیشتر از انفرادی دوست دارم. میزبان مسابقات، تهران بود و من اولین سفر عمرم را به همراه مربی و اعضای تیممان به تهران، تجربه کردم که خیلی شیرین بود.
-افتخاری هست که دوست داشته باشی در تکواندو به دست بیاوری؟
زمانی دنبال قهرمانی در تکواندو بودم، اما الان میبینم فشاری که برای شرکت در مسابقات به جسم وارد میشود، میتواند مفید نباشد. ازطرفی مدتها برای شرکت در یک مسابقه، وقت و انرژی میگذاری و وقتی نتیجه نگیری، ضربه روحی میخوری. اینها باعث شده است که در ادامه این راه، تردید داشته باشم و احتمالا بهجای تکواندو سراغ رشتههای دیگر بروم.
-مثلا چه رشتهای؟
فعلا دارم به کلاس شنا میروم. احتمالا بعد هم بروم فوتبال.
-به عنوان کسی که سالها در تکواندو فعالیت کرده است، به کسانی که چنین تجربهای ندارند، این رشته را چطور معرفی میکنی؟
به نظرم، نهفقط تکواندو بلکه بهصورت کلی، ورزشهای رزمی، بیشتر از اینکه جسم ورزشکار را درگیر کند، روی روح و ذهن تأثیر مثبت میگذارد؛ چیزی در حد هفتاددرصد ذهن و سیدرصد جسم. درنتیجه شما بعداز مدتی فعالیت، فردی با تمرکز بیشتر، برنامهریزتر، عاقلتر و پختهتر از همسنوسالهایت میشوی.
-به اینکه در آینده چه شغلی داشته باشی، فکر کردهای؟
فعلا با این سن و سطح اطلاعاتی که دارم، دوست دارم خلبان شوم. البته نه خلبان هواپیمای مسافربری، بلکه خلبان جنگنده. راه سختی در پیش دارم؛ چون گزینش در این شغل که یکی از ده شغل دشوار دنیا محسوب میشود، حساسیتهای زیادی دارد.
-وضعیت درسیات با این شغل خاص، جور درمیآید؟
بله خدا را شکر. لااقل از کلاس اول تا الان همه درسهایم خیلی خوب بوده است و شاگرد ممتاز مدرسه بیتالمقدس هستم.
* این گزارش یکشنبه ۴ مرداد در شماره ۶۷۲ شهرآرامحله منطقه ۳ و ۴ منتشر شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
