نوجوان مشهدی به خاطر روحیه پهلوانی رشته ورزشی‌اش را تغییر داد

جواد بهادری فقط ۱۴‌سال دارد، اما وقتی از مسیر ورزشی‌اش حرف می‌زند، بزرگ‌تر از سنش به نظر می‌رسد. او از شش‌سالگی پا‌به‌توپ شد و در کوچه و مدرسه با دوستانش فوتبال بازی می‌کرد، اما ۵‌سال بعد، با ورود به دنیای کشتی، همه‌چیز برایش تغییر کرد. حالا در همین سن کم، چندمدال طلای استانی در کارنامه دارد؛ مدال‌هایی که حاصل ساعت‌ها تمرین، زمین‌خوردن و دوباره بلندشدن است.

جواد، کشتی‌گیر محله آقا مصطفی‌خمینی (کوی عمار یاسر) است؛ ورزشکاری مصمم و با‌اراده که تجربه‌هایی جدی در کشتی دارد.

-چطور شد که وارد دنیای ورزش شدی؟

از کودکی به ورزش و تحرک علاقه داشتم. اول فوتبال بازی می‌کردم. در زمین خاکی محله‌مان هرروز بعداز مدرسه با بچه‌های محل فوتبال بازی می‌کردیم و من واقعا شیفته این ورزش شده بودم. بیشتر وقت آزاد من همان‌جا می‌گذشت.

-پس چه شد که از فوتبال به کشتی رسیدی؟

حدود ۵ سال پیش، ازطریق برادر بزرگ‌ترم که کشتی‌گیر است، با این رشته آشنا شدم. وقتی تمرین‌ها و مسابقاتش را می‌دیدم، کم‌کم به کشتی علاقه‌مند شدم. یکی از موضوعاتی که برایم خیلی جذاب بود، روحیه پهلوانی کشتی‌گیر‌ها بود. حس می‌کردم کشتی فقط یک ورزش نیست، بلکه اخلاق و مردانگی هم در آن اهمیت دارد.

-تمرین حرفه‌ای را از کجا شروع کردی؟

در کلاس‌های کشتی آقای حسین عفت‌پناه در محله شیرودی ثبت‌نام کردم. همان اوایل مربی‌ام گفت استعداد خوبی دارم و اگر تلاش کنم، می‌توانم پیشرفت کنم. همین حرف‌ها انگیزه زیادی به من داد.

-اولین مدالت را چه زمانی گرفتی؟

اسفند سال‌۱۴۰۱ در مسابقات قهرمانی چندگانه باشگاه‌های مشهد، در رده سنی خردسالان، مقام دوم را گرفتم. آن مدال برایم خیلی ارزشمند بود، چون اولین برد جدی‌ام بود و هنوز هم خاطره شیرینی از آن دارم.

-بعد از آن چه نتایجی گرفتی؟

فروردین سال‌۱۴۰۲ در رقابت‌های قهرمانی کشتی آزاد خردسالان خراسان رضوی شرکت کردم و مقام سوم را به دست آوردم. بعد از آن هم توانستم چند‌مدال استانی بگیرم و حالا به ۱۰ تا رسیده است.

-شیرین‌ترین پیروزی‌ات کدام بوده است؟

آخرین مدالم برایم از همه شیرین‌تر بود. بهمن سال‌۱۴۰۴ در مسابقات کشتی قهرمانی نونهالان خراسان رضوی در رشته آزاد، که به‌مناسبت گرامیداشت پهلوان حسین ارقیه برگزار شد، مقام دوم را گرفتم. رقیب خیلی سرسختی داشتم و وقتی توانستم او را شکست بدهم، از خوشحالی گریه کردم.

-خانواده چقدر در موفقیتت نقش داشته‌اند؟

خیلی زیاد. بزرگ‌ترین مشوق من خانواده‌ام هستند، به‌ویژه برادر بزرگ‌ترم که باعث شد وارد کشتی شوم. در خانه با هم بدن‌سازی تمرین می‌کنیم و از دمبل‌ها و وسایل ورزشی او استفاده می‌کنم. حمایت خانواده برای هر ورزشکاری خیلی مهم است.

-آیا توانسته‌ای دیگران را هم به کشتی علاقه‌مند کنی؟

چند‌نفر از دوستانم ازطریق من به کشتی علاقه‌مند شدند و همراهم به تمرین آمدند. دوست دارم بقیه هم این ورزش را تجربه کنند.

-برای آینده چه هدفی داری؟

بزرگ‌ترین آرزویم این است که در المپیک مدال طلا بگیرم و پرچم کشورم را بالا ببرم. دوست دارم یک روز هم مربی بچه‌های همین منطقه شوم و به آنها کمک کنم که موفق شوند.

* این گزارش دوشنبه ۷ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۶۷ شهرآرامحله منطقه ۵ و ۶ چاپ شده است.